Howard Jones - Human's Lib (1984)

HUMAN'S LIB
Getalenteerd en klassiek geschoold pianist
die net als Nik Kershaw in 1984 een Britse megaster wordt.
Graag verguisd en onderschat door de ernstige muziekliefhebber.


Conditioning is een zeer a-typisch openingsnummer.
Het klinkt als een ontspoorde zeepbellenmachine en gaat gauw vervelen.

What is Love is een klassieker en Howards visitekaartje.
Prachtig syntharrangement, sterke tekst en zijn typische, neuzelige vocalen.

Pearl in the Shell toont ons Jones met batterij synths in volle aanslag.
Het werd de misschien net iets te uitbundige vierde singel van de plaat.

Hide and Seek bewijst dat Jones meer was dan een eendagsvlieg.
Een volwaardige synthballad met new age allures die het tot hitsingel schopte.

Hunt the Self vond ik zelf een singel waard.
Donderend als een trein en met synths die bijna rocken.

New Song was de wat flutte debuutsingel van Howard Jones.
Lijkt net iets te veel op Solsburry Hill van Howards idool Peter Gabriel.

Don't always look at the Rain tref je nogal eens op HJ compilaties aan.
Een bijzonder sfeervolle pianoballad met een aangrijpende tekst.

Equality laat de synths vervolgens weer genadeloos knallen.
Kenmerkende Jones sound met funky synthbass en hier en daar een belletje.

Natural is een matte eco-song van de filosofische onderlegde muzikant.
Sommige teksten op zijn debuut klinken vandaag behoorlijk moraliserend.

Human's Lib is een krachtige afsluiter van het album.
De rammelende pianoakkoorden dragen bij tot het epische karakter.


Howard Jones was de eerste artiest waarvan ik singeltjes verzamelde.
En gek genoeg vond ik zijn b-kantjes vaak het interessantst.
De b-kantjes vind je op de 2CD editie van The Very Best of Howard Jones (2003).


It just doesn't matter is een heerlijke ska-compositie.
De b-kant van What is Love had tevens een bezwerend oosters themaatje.

Change the Man is de wat zwakkere b-kant van New Song.
Een nummer dat moeite heeft om overeind te blijven.

Tao The Ching is de passende b-kant van Hide and Seek.
Een ode aan de oosterse filosoof en klinkend als de new age synths van Kitaro.

China Dance, de kleurloze bonus instrumental op de CD,
kwam van de anders prachtige extended 12" van Hide and Seek.

Law of the Jungle was de b-kant van Pearl in the Shell.
Een huiskamerdemootje dat uitgroeide tot een sterke ballad.


opvallende details:
Howard Jones' debuut uit 1984 heette Human's Lib.
Nik Kershaws debuut uit 1984 heette Human Racing.
Er zit opvallend veel gelijkenis (bijna plagiaat) tussen de vormgeving
van de hoes van Human's Lib en die van Closer (Joy Division).

Bij Howard Jones heb ik altijd het idee dat hij meer in zijn mars had, maar aansluiting probeerde te vinden bij de heersende trent.
Aan de ene kant toch wel hap slik weg popliedjes; anderzijds nummers met een grote schoonheid zoals What Is Love en vooral Hide and Seek.
Vooral dat laatste nummer kan zich meten met de ballads van een Nine Inch Nails.
Zijn beperkte bijdrage op het Live Aid concert laat zijn klassieke achtergrond horen als hij plaats neemt achter de vleugel.
Mooie uitvoering die mij erg is blij gebleven.
Toch gaat mijn voorkeur uit naar de Hide and Seek zoals hij op Human’s Lib staat.
Doet mij denken aan een Nik Kershaw; ook een muzikant wiens talent ondergeschikt raakt aan een commerciële knieval.
Jaren later doet het allemaal behoorlijk gedateerd aan.
Ik weet dan ook niet of ze achteraf gelukkig zijn geweest met de gemaakte keuzes.
Teveel gericht op de tienermeisjes die zaterdagochtend hoopvol uitkeken naar de nieuwe Hitkrant, Muziek Express of Popfoto.
Zodat met gelakte paarse nageltjes de nietjes in het midden omhoog gebogen werden.
Een poster van een beginnend idool versierd vervolgens een voorheen lege plek op de muur.

Eerste en beste album van Howard, alhoewel het tweede album in de buurt komt. What is love en Hide and seek zijn niet minder dan fantastische singles en ook New song is uitstekend met die geweldige synthesizer solo in het midden. De albumtracks zijn zeker de moeite waard, wat dit een zeer goed synthesizer album maakt en een must have voor elke 80s fan. Grote verdienste hier is dat het niet te dramatisch klinkt zoals Depeche of Numan en ook niet te campy zoals Thompson twins. Gewoon mooie muziek, prima opgenomen. Zeer genietbaar, 4 sterren.

Tja, als ik merk dat ik me de afgelopen jaren steeds meer ben gaan storen aan de synthetische sound van veel van de popmuziek uit de jaren 80 moet ik natuurlijk eigenlijk geen Howard Jones uit de kast gaan trekken, want buiten twee saxen op Pearl in the shell en de zang komen praktisch alle geluidjes op dit album uit een doosje. Maar wonder boven wonder is dit een plaat die ik bijna onbeperkt kan draaien: de verschillende geluiden die Jones aan zijn batterij keyboards ontlokt zijn gevarieerd en kleurrijk (inclusief een Hammond-orgel of wat daar op lijkt op New song), de drumpatronen klinken goed en niet al te nep, en (het belangrijkste) de composities zijn enorm afwisselend en steeds voorzien van een sterke melodie en een meezingbaar refrein (alleen Pearl in the shell heeft een flauwe zanglijn, dat vind ik dan ook het enige matige nummer van de plaat).
        Speciale aandacht ook voor de teksten: af en toe lezen ze misschien als een soort zelfhulphandboek, maar het zijn in ieder geval geen boy-meets/loses/wins-girl-rijmpjes, en regelmatig kom je toch regels tegen die je in een doorsnee-top-40-liedje niet gauw zult horen, zoals het zetten van vraagtekens bij je eigen identiteit en of je die wel hebt in Conditioning, het niet verabsoluteren van de romantische liefde in What is love, en de grote kosmische kwestie in Hide and seek, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het eerste couplet van het titelnummer – toen ik dat voor het eerst draaide dacht ik: zingt hij daar nou ècht wat ik denk dat hij zingt? (Wellicht had de iets volwassener insteek van de teksten ook wel te maken met het feit dat Jones [geboren in 1955] ook al wat ouder was dan de meeste van zijn collega's in de hitparade, en dat gold vermoedelijk ook voor zijn toenmalige schrijfpartner William Bryant.)
        Kortom, een plaat die op papier vanwege het instrumentarium de tand des tijds ernstig zou moeten vrezen, maar die in mijn oren eigenlijk nog net zo leuk is als in 1984 en op de één of andere manier zelfs frisser dan toen klinkt, misschien wel omdat ik hem anno nu tegelijkertijd als een hoogtepunt en een buitenbeentje uit dat tijdperk beschouw. Jammer dat de maxi-versie van What is love er op staat (hoewel er het schijfje zelf 3:45 vermeldt – en ach, het is ook niet zo rampzalig als op No parlez), maar ik ben heel blij dat hier voor de albumversie van Hide and seek (5:38) is gekozen en niet voor de 7"-versie (4:49 = minus het laatste refrein) of de 12"-versie (8:30). En ook een leuk bonusnummer, het doet me meteen aan (de band) Japan en Sakamoto denken (nu de fretloze bas van Mick Karn nog).