Blur - The Ballad of Darren (2023)

Ik vond blur altijd al de mindere van de twee britpop bands (oasis erbij) en dit album bevestigd dat gevoel nog maar eens. Suffe pop met enigsinds wat kwaliteitsnummers die erg catchy zijn. Al met al geen slecht album.
3 sterren

Mis nummers zoals The Narccisist. Al met al, toch een nipte voldoende. Ben bang dat ik geen zin heb in nog meer luisterbeurten.

Zeer mooie plaat dit. Eigenlijk zou een band zo diep in hun carrière niet meer zulke sterke nummers mogen uitbrengen, maar toch doet Blur dit hier toch maar weer. Goodbye Albert en Russian Strings voorlopige favorieten. 4* een voorlopige score.

Enne, eigenlijk heeft Blur geen enkel minder of middelmatig werk geleverd in heel hun carrière he. Op misschien hun debuut na dan. Ook wel knap.

Die Damon is er beroerd aan toe. Zo introspectief zagen we hem de afgelopen jaren zelden, of het moet op die tweede solo plaat geweest zijn. Door de koortjes onmiskenbaar Blur, maar ik hoor ook Gorillaz, Bowie en zelfs Roosbeef. Dit is geen makkelijke plaat, maar eentje waar ik veel tijd mee moet door brengen.

Ik wist niet zo goed wat ik van dit album moest verwachten. De eerste single was mij te poppy, de tweede te stuurloos. Eigenlijk rekende ik op een iets mindere versie van The Magic Whip, wat ik weliswaar een fantastisch en nogal ondergewaardeerd album vind dat alleen wel klinkt alsof de band in elk nummer een andere stijl uitprobeert van z'n eerdere platen, wat ook wel een bepaalde charme heeft. The Ballad Of Darren daarentegen blijkt niet zomaar een verzameling wonderschone liedjes te zijn - die, zoals we van deze band gewend zijn, bij elke luisterbeurt zich verder in je schedel en hart nestelen - maar toch ook wel een behoorlijk opzichzelfstaand geheeltje. Enkele nummers sluiten behoorlijk aan op Albarns solowerken - het subtiel sublieme Everyday Robot's en het onevenwichtigere maar toch ook zeer fraaie The Nearer The Fountain - en zijn tweede plaat met The Good The Bad And The Queen, hier en daar vallen ook wat echo's van Coxon's fantastische nieuwe band The Waeve te horen, maar het geheel voelt toch ook echt wel als een volwaardige volgende stap in de fascinerende evolutie die de band tussen '91 en '03 maakte, met uiteraard die vele jaren aan buitenechtelijke ervaringen aan boord meegenomen. Bij elke luisterbeurt openbaart deze plaat zich meer als een eigenwijs reisje dat de band voor ons heeft uitgestippeld, en waarbij die eerdergenoemde singles overigens perfect op hun plaats vallen. En ligt het aan mij, of is de afsluiter een stiekeme ode aan hun zogenaamde ex-rivalen? Maar dan eindigend op een wijze die eerder doet denken aan het eeuwige voorbeeld van die band, dan wat die band ondanks z'n grote waffel zelf ooit aandurfde, daarmee toch ook wel weer een subtiele diss zijnde. Ik hoop dat dit nog te volgen is... Hoe dan ook: Ik zie ernaar uit om The Ballad Of Darren de komende tijd steeds beter te leren kennen, dit lijkt me nou echt zo'n plaat die steeds meer te bieden blijkt dan je dacht. En het klinkt misschien wat ondankbaar om meteen over een volgende worp te beginnen, maar na zo'n lange tijd is er natuurlijk wel een verlangen naar meer. Juist vanwege de veelzijdigheid van deze band en omdat dit album zo zorgvuldig gestructureerd voelt, zou het mij niet verbazen als er het nodige materiaal ligt dat een totáál andere kant op gaat. We zullen het zien, voorlopig ons maar dankbaar diep hier verder in onderdompelen...

Ik ben nu al even aan t luisteren en merk dat mijn aandacht telkens verslapt, dit in tegenstelling tot (de helft van) hun grote rivaal die dat met zijn Council Estates dat dan wel kon begin dit jaar. Degelijke plaat hoor maar ik kan het moeilijk hoog scoren.

davevr Council Skies?

In de eerste 5 nummers lijkt een heel sterk album te ontstaan, met The Ballad, Barbaric en Russian Strings als hoogtepunten, en The Everglades mag ook genoemd worden. Maar heel de tweede helft klinkt vooral vermoeiend met minder sterke ideeën. Vier sterren voor de eerste helft en 3 voor de tweede.

Vandaag zijn ook nog 2 bonustracks verschenen: The Rabbi en The Swan.

Die bedoelde ik

Als Oasis liefhebber moet ik zeggen dat Damon Albarn na Everyday Robots, nu ook weer een fijne Blur plaat heeft gemaakt als vervolg op het prima album the Magic Whip. Op The Ballad of Darren hoor je dat Everyday Robots, iets van Gorillaz en inderdaad zelfs wat Bowie terug.

De muziek op dit album zorgt regelmatig voor een fraaie wat donkere zelfs melancholieke sfeer. Mijn favoriete nummers zijn The Ballad, St. Charles Square, Barbaric, Russian Strings & The Narcissist. Goede plaat met ook een mooie hoes.

Vooralsnog vind ik het een vermakelijk speels album. De stem van Damon Albarn draagt het album voor mij. Het voelt wel meer als een solo project van Damon en minder als een echt "Blur" project voor mij. Al heb ik dat ook met de laatste Gorillaz projecten.

Al zijn projecten voelen tegenwoordig als veredelde Damon Albarn soloprojecten (met op Gorillaz dan wel met features).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blur - The Ballad Of Darren - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Blur - The Ballad Of Darren
Blur verraste dit jaar al met een tour, maar komt ook nog eens met het uitstekende The Ballad Of Darren op de proppen, dat klinkt als een echt Blur album, maar dat ook een nieuw en meer ingetogen geluid laat horen

Afgeschrikt door een aantal zure recensies begon ik met bescheiden verwachtingen aan de beluistering van het nieuwe album van Blur, maar The Ballad Of Darren wist me eigenlijk direct te verrassen en is vervolgens alleen maar beter geworden. Op het nieuwe album van de Britse band domineren de wat ingetogen ballads en het zijn ballads met vaak een flinke dosis melancholie. The Ballad Of Darren mist de stevige uitbarstingen van de vroegere albums van Blur en klinkt ook wat minder divers, maar het album bevat een aantal geweldige songs en een aantal ruwere diamanten die er ook nog wel gaan komen. Wat mij betreft een glorieuze comeback van de Britse band.

Ik zat in de hoogtijdagen van de Britpop zonder een spoortje twijfel in het Oasis kamp, dat ik destijds veel hoger aansloeg dan Blur. Ik heb de twee klassiekers die de broertjes Gallagher hebben gemaakt (Definitely Maybe uit 1994 en (What's The Story) Morning Glory? uit 1995) nog altijd hoog zitten, maar als ik het complete oeuvre van de twee Britse bands bekijk, kies ik tegenwoordig toch voor Blur.

Of we ooit nog nieuw werk van Oasis gaan horen is zeer de vraag, maar Blur keert deze zomer terug met een tour en een nieuw album. Ik was acht jaar geleden behoorlijk enthousiast over The Magic Whip, dat flarden van het oude Blur liet horen, maar ook profiteerde van de impulsen uit het solowerk van Damon Albarn en Graham Coxon en de fraaie productie van de ervaren Stephen Street.

Over het nieuwe album van de Britse band lees ik vooralsnog uiteenlopende verhalen. The Ballad Of Darren wordt hier en daar een degelijk Blur album genoemd, maar ik heb ook recensies gelezen waarin het negende studioalbum van de band gezapig of zelfs saai wordt genoemd. Ik hoor zelf bij de eerste groep en ga nog een stapje verder, want ik vind The Ballad Of Darren echt een geweldig album.

Het is vergeleken met het gemiddelde Blur album inderdaad een behoorlijk ingetogen album, maar ik vind het nieuwe album geen moment gezapig en nergens saai. De ingetogen songs op het album zijn stuk voor stuk voorzien van fantasierijke, maar ook hele mooie klanken en arrangementen en een prijsnummer als The Narcissist hoort bij het beste dat de band gemaakt heeft. Blur klinkt op The Ballad Of Darren sfeervol of zelfs stemmig, maar de band klinkt geen moment uitgeblust.

Ik was acht jaar geleden zoals gezegd onder de indruk van het veelkleurige karakter van The Magic Whip. The Ballad Of Darren is een minder veelzijdig album, want de tien songs op het album klinken behoorlijk consistent. Dat is iets wat ik in het verleden wel eens heb gemist bij Blur, waardoor het nieuwe album mij makkelijk overtuigde.

De Britse band kiest op haar nieuwe album vooral voor mooi klinkende ballads, want eigenlijk gaat alleen in St. Charles Square echt het gas er op. Het is een track die wordt gedomineerd door wat vervormd klinkende gitaren, die wel wat doen denken aan de gitaren op de albums die David Bowie maakte in zijn Berlijnse periode. Ik heb bij beluistering van The Ballad Of Darren overigens wel vaker associaties met de muziek van David Bowie, al klinkt het album ook onmiskenbaar als Blur.

Dat laatste is best bijzonder, want de muziek van de Britse band klonk in het verleden niet vaak zo ingetogen, sfeervol en melancholisch als op het nieuwe album. De leden van de band deden de afgelopen jaren allemaal hun eigen dingen en over het algemeen met veel succes, zeker in artistiek opzicht. Waar op The Magic Whip de individuele geldingsdrang nog wel eens domineerde, klinkt The Ballad Of Darren voor mij niet als een album van een stel eenlingen.

Het is een album dat zich bij mij, mede dankzij de sfeervolle ballads, makkelijk opdrong, maar nu ik het album wat vaker heb gehoord hoor ik de indrukwekkende schoonheid in de songs op het album, wat ook de verdienste is van producer James Ford (Depeche Mode, Arctic Monkeys, Gorillaz). Ik had vooraf geen hoge verwachtingen van een nieuw Blur album, maar The Ballad Of Darren is een verrassend mooi album, dat misschien even wennen is voor de fans van het stevigere werk van Blur, maar dat de liefhebber van meer ingetogen werk direct betovert. Erwin Zijleman

Hoezo ‘zelfs’; Bowie is toch onmiskenbaar altijd een van de grootste invloeden op deze band geweest? Hij kreeg zelfs credits voor een track op hun titelloze plaat, omdat het teveel overeenkomsten met een nummer van hem vertoonde.

Deze reactie snap ik wel, niet zozeer vanwege de melancholische ballads - die had Blur altijd al - maar wel omdat het minder veelzijdig is dan hun oude werken. Toch hoor ik de invloeden van de andere bandleden wel heel duidelijk, vooral van Graham natuurlijk die net als op The Magic Whip verrassend vaak zingt (of schreeuwt). Het zou me ook niet verbazen als veel van de meer barokke arrangementen van hem afkomstig zijn, sluit ook best wel aan op zijn album met The Waeve eerder dit jaar (mensen, als dat je ontgaan is, luisteren die plaat!). En natuurlijk blijft zijn ongrijpbare gitaarsound, ook op ingehouden stand, naast Damons stem het belangrijkste ingrediënt in de toverketel. Maar in een nummer als Barbaric en Avalon (die koortjes ook!) hoor ik het typische ritmewerk, dat heerlijke net-niet-swingende, van Alex en Dave toch ook erg duidelijk terug hoor. Dat maakt dit voor mij niet zomaar het zoveelste Albarn-project (hoewel hij zoals altijd duidelijk de kar trekt), maar toch écht een Blur-plaat, hoewel dan wel (maar dat maakt het nu juist zo sterk) ‘Blur-anno-2023’.

Ik ben het ook eens met de opmerking dat het een sterk Albarn solo gehalte heeft, maar dat vind ik geen manco, sterker nog, misschien wel een plus. Het voorgaande album was dat natuurlijk net zo.

Ik vind dat ze een fijne plaat hebben afgeleverd, en toch echt nog steeds heel herkenbaar Blur! Wel fijn dat Cox er bij is,

Ik ben Oasis fan. Dat soort dingen weet ik niet.

Heb ik het wel goed gehoord.

Wat heeft Blur ons vrij onverwacht op een megalomaan mooi nieuw album getrakteerd!

Ik hoor geen enkele zwakker broeder tussen deze verzameling nieuwe songs.
De opener greep mij gelijk bij de kladden en heb ik een aantal keren achter elkaar gedraaid, een absolute evergreen.

St. Charles Square, doet mij weer terug verlangen naar de jaren dat onze grote ontvallen meester Bowie een nieuw album uitbracht, de gitaren in dit nummer zijn zo typerend....
De geest van Bowie -hert is hier vaker genoemd- hangt in meer hoeken op deze fraaie release wat betreft de gitaren, maar ook wat betreft de geweldige koorpartijen.

Het meest nog in de manier van zingen zoals Damon Albarn op dit album doet en dan helemaal op de tweede van drie Japanse bonustracks "the Rabbi", mijn ogen dicht en terug mijmeren.
Natuurlijk heeft ALbarn een iets andere klankkleur, maar de overeenkomst in onmiskenbaar.

Het is inderdaad een album met weinig rocksongs of anderszins uptempo, maar de ballads worden wel goed afgewisseld met frisse popsongs (The .Narcissist).

Albarn en Coxon zijn naar mijn mening weer gegroeid in het componeren en weten hier een fijne toon te raken. De muzikale -subtiele-vondsten zijn ook weer raak en de arrangementen verzorgd.
Ook een album dat zijn schoonheid past helemaal prijsgeeft naar meerdere luisterbeurten..

Alle drie de bonustracks zijn ook super en heel jammer dat die toch niet aan het relatief korte originele album zijn toegevoegd, dat maar krap 36 minuten klokt. Ja mensen zoveel schoons maakt gulzig.
Maar ik ben blij hoor met wat ze ons geleverd hebben en zal daar nog lang van genieten!

Haha, dat verklaart een hoop dan! En zeker, heel goed voor een oasis-fan.

Zo irritant altijd, dat hele fenomeen bonustracks. En als het goede nummers zijn al helemaal. Breng met dat restmateriaal dan een fijn op zichzelf staand EP’tje uit ofzo, vele malen leuker naar de fans toe.

Ja, dan ken je alleen het oeuvre van de Beatles.

Pardon, the Beatles? Ik ben Stones fan.

Maar serieus: uit de jaren '90 ken ik alleen Park Life. Uit 2000 heb ik The Best of.

Eens in de zoveel jaar komt Blur weer eens om de hoek kijken.
Mateloos populair nog steeds in thuisland UK en de mannen kunnen het kennelijk nog steeds goed met elkaar vinden.
Damon Albarn, de frontman die tijd bezig is, zal de groep het minste nodig hebben, maar tijdens de laatste Gorillaz tour schreef hij nummers die hij kennelijk vooral geschikt vond voor Blur.
In een relatief korte tijd namen de Britten dit album op, en die moet het bepaald niet hebben van een lange speelduur.
Dit kan ook een voordeel zijn omdat een album volproppen met nummers die misschien niet goed genoeg zijn alleen maar in het nadeel werken.
Het ligt op de loer natuurlijk. The Magic Whip is alweer uit 2015, maar gelukkig heeft Blur voor bondigheid gekozen.
The Ballad of Darren is wellicht hun meest melancholische plaat. Het terugkijken, 50+ inmiddels en weer een stap naar het onvermijdelijke ouder worden.
Echt veel vaart zit er niet in en feitelijk is het alleen St. Charles Square die met zijn Bowieiaanse vibe uit het Scary Monsters tijdperk incl. Frippiaans gitaarwerk van Graham Coxton, een rock karakter heeft. Power art rock is wel een aardige benaming voor die song.
Voorafgaand opent Blur met The Ballad heel fraai en is het zeker niet a typisch Blur wat we voorgeschoteld krijgen, maar toch ook weer wel.
Coxton's gitaarpartijen zijn overal erg sterk zonder dat het teveel op de voorgrond treed. Het is meer geraffineerd dan opvallend.
Barbaric heeft een Gorillaz vibje, maar met veel minder electronica en het blijkt een oorwurm. Eén van de hoogtepunten zelfs.
Russian Strings en The Everglade zijn prachtige werkjes. Wel duidelijk een teken aan de wand dat de heren ouder zijn geworden en duidelijk meer het kabbelende omarmen, maar wat prachtig gearrangeerd en uitgevoerd.
The Narcissist is al langer bekend natuurlijk en is een groeier gebleken. Wellicht wel het meest herkenbaar als old school Blur. Fijne song die mij steeds beter is gaan bevallen.
Goodbye Albert is tevens doordrenkt met melancholie en Albarn groeit alsmaar in de rol van een crooner.
Far Away Island en Avalon zijn heel ok, maar misschien had ik op dit moment van de plaat liever iets meer up-tempo gehad, maar die zijn gewoon heel schaars.
The Heights is een prachtige afsluiter die mij wat aan The Univeral doet denken. Er zit wat r&b in wat uitstekend uitpakt.

Al met al een fijne plaat waar de groep vooral lekker doet wat zij willen en dat voelt naturel en vertrouwd aan.
The Magic Whip was veel meer een allegaartje, wel met aardig wat hoogtepunten, maar The Ballad Of Darren lijkt meer uit het hart gemaakt en met een soort van rode draad en meer eenheid.

Ik wíl dit album graag beter leren kennen, maar ik vind hem wat 'moeilijk'.
Ben nooit een Blur kenner geweest, laat staan een liefhebber, maar ik wilde dit album een kans geven omdat ik 'The Narcissist' toch wel aardig vind.

Dus ik heb hem nu een paar keer beluisterd, maar er blijft weinig van hangen. Dus nu geef ik hem een 2,5. Ben wel van plan hem nog een paar keer te draaien want ik hou wel van die midtempo verhalende tracks.

Overigens ben ik véél gecharmeerder van 'Council Skies' van Noel Gallagher's High Flying Birds.
Misschien komt dat omdat het de goede mix is van meezingers, ballads en catchy pop-rock nummers die toch ook wel wat diepgang hebben.

Denk dat de vergelijking (behalve brits) verder echt compleet scheef gaat. De fittie tussen deze 2 was grappig vroeger, maar sloeg natuurlijk nergens op.
Totaal andere stijl.... En Noel en Blur met elkaar vergelijken is appels met peren.... (vind ik)

In principe mee eens, hoewel zoals eerder opgemerkt de afsluiter van deze plaat wel een verrassend hoog Oasis-gehalte heeft; elke keer vlak voor Damon begint te zingen hoor ik in mijn hoofd Liam’s lijzige strot invallen. Ik hoor er toch echt wel een liefdevolle knipoog in (en een subtiele diss, door het te laten eindigen op een wijze die die broertjes met hun grote waffels never nooit aangedurfd zouden hebben maar wél sterk hun eeuwige voorbeelden oproept, om precies te zijn met A Day In The Life).

Je bedoelt I Want You (She's So Heavy) denk ik. De respectievelijke eindes van die track en die van de afsluiter op deze plaat hebben tenminste de meest voor de hand liggende overeenkomst.

Nou, I Want You hoor ik er ook wel in, door het abrupte einde natuurlijk. Maar de gitaarnoise deed me denken aan het orkest van A Day In The Life.

Zeg ik iets heel raars als ik Barbaric bijna als een Spinvis-nummer vind klinken? Die electronische percussie en de rest van de instrumentatie, die ingetogen melancholische zang... ik kan De Jong er zo overheen horen zingen. Tof nummer wel!