Blur - The Ballad of Darren (2023)

Mooie hoes!

Super mooie eerste single!

Kijk er naar uit! Dan zal er live in juni ongetwijfeld wat van gespeeld worden.

That's me in the picture: Ian Galt, swimmer in Martin Parr's image of Gourock lido

Artikel uit 2014.

Ik vind die single best leuk, zegt deze niet-zo-grote-Blurfan.
Ik hou vooral van 'Song 2', maar misschien moet ik nog es wat meer proberen.

Niet echt onder de indruk van de single. Erg voorspelbaar drumritme, beetje een gemakzuchtig nummer. Van Blur mag je wel wat meer verwachten. Heb het gevoel dat Albarn tegenwoordig wel wat erg gemakkelijk liedjes uit z'n mouw schudt, die daardoor te gewoontjes en generiek klinken.

Live doen ze het nog wel erg goed.

Vooral de kleur van het logo samen met de donkere wolken vind ik goed matchen op die hoes/foto.

Wauw, ik wist helemaal niet dat deze eraan kwam... ben uiteraard wel weer benieuwd. 'The Narcissist' roept nog niet hele sterke gevoelens bij me op na één luisterbeurt, maar we gaan het meemaken.

wow, die zag ik niet aankomen! Ok, ze doen een tour deze zomer (ik ga ze ook zien), maar het was maar de vraag of er ooit nog een nieuw album zou komen. Dus echt iets om naar uit te kijken. Single vind ik mooi, maar (nog) niet verpletterend. Maar hoe ook benieuwd naar deze plaat. En wie is Darren..??

Geweldig nummer, dat The Narcissist. Melancholie en euforie. Krijg er een beetje kippenvel van zelfs.

Die zag ik niet aankomen. Geweldig nieuws!

Song 2 was eigenlijk een grap, bedoeld als parodie op de grunge-golf die toen gaande was, en is dus totaal niet representatief voor Blur. The Narcissist is wel echt de vintage Blur-sound, trouwens.

Dit is nu de derde blur-hoes met een zwembad of oceaan? Ws toeval toch, of mis ik wat?

En de nieuwe single gaat mogelijk over drugs (overdosis?) en de angst voor een terugval. Ik vond Damon op DTRH vorig jaar nogal onder de invloed overkomen, hopelijk voor hem weet ie van de heroïne af te blijven, daar had ie eerder last van.

Of misschien lees ik het totaal verkeerd en gaat het over verslaving aan aandacht vh publiek ofzo, kan ook natuurlijk.

Ik ben niet zo'n grote Blur-fan en vind de single op het eerste gehoor juist wel tof. Wellicht omdat ik wel van de Gorillaz houd en de single meer aansluit op recent werk van Gorillaz (of andersom). Leg het bijvoorbeeld maar eens naast Oil met Stevie Nicks. Dat is natuurlijk wel wat elektronischer, maar qua sfeer en gevoel hoor ik veel overeenkomsten. Veel meer dan oude Blur en oude Gorillaz, die vind ik echt heel verschillend.

Dat eerste wist ik niet, dat tweede wel. Voor een grap is het een geweldig geslaagde track! Heb 'm nog maar 1 keer gehoord, maar wie weet ga ik (nog eens) meer van ze checken (kende al wel wat oudere singles van ze natuurlijk).

Mooie single! Als de rest van dit niveau is zijn we in voor een traktatie.
De laatste jaren een beetje uitgekeken op het werk van Damon Albarn. Hopelijk valt dit meer in de smaak. Ik heb wel weer zin in een ouderwets goede blur plaat

Hm, zonet die single een paar keer geluisterd. Klinkt aardig, maar zonder de stem van Damon had het ook een single van een andere band kunnen zijn. Laat me nog niet van de daken schreeuwen, zoals de laatste twee eerste singles van Gorillaz wel deden (‘Momentary Bliss’ en ‘Cracker Island’).

https://www.youtube.com/watch?v=AGnlXzQoBXo

Live versie van St. Charles Square.
Klinkt beetje als Scary Monsters van Bowie; wel lekker nummer.

Grappig, ik vind the Narcossist echt een prachtig liedje. Simpel maar echt een goed liedje. Typische Blur vorm van een liedje (verse, semi refrein, refrein. Veel catchy herhalende stukken).

Niveau Beatles. Alles simpel (tekst, melodie) maar in haar totaal klopt alles

Doet ook wat denken aan een Britse Killers. Quiet town vond ik ook een voltreffer in dezelfde categorie

St. Charles Square ook lekker nummer.
Late 90s Pavement sfeertje.
Narcissist wel een niveautje hoger nog.

St. Charles Square had zo op Modern Life Is Rubbish kunnen staan. Had van mij dan ook niet gehoeven, die sound was prima voor die tijd maar hebben ze inmiddels toch lang en breed achter zich gelaten. Als ze dan toch terug in de tijd gingen, had ik liever meer muziek à la 13 (hun meest originele en creatieve plaat) gehad.

St. Charles Square is wederom een prachtig nieuw liedje van Blur.
Heerlijk rauw geluid, ongepolijst en ik krijg flashbacks naar Scary Monsters van David Bowie.

Afgelopen Dinsdag was dit het 1e nummer wat ze live speelden, dacht al een nieuw nummer te herkennen.
Omdat er weinig werd gezegd en Damon Albarn het al helemaal niet over een nieuw album had was dit nog even gissen. Kijk enorm uit naar de rest van het nieuwe Blur album.

Vandaag zwom ik in m’n eentje in de regen in openluchtzwembad De Breede te Warffum.

Het komt wel heel dichtbij zo

Na al die projecten van Damon Albarn is een nieuwe Blur toch best wel weer verrassend. Het is immers al weer wat jaartjes geleden toen The Magic Whip het licht zag.

In de jaren '90 deed Blur me meer dan hoe Think Tank of The Magic Whip bij me aankwamen. Toch lopen mijn beoordelingen niet erg uiteen. De beleving is denk ik wat veranderd in de loop der jaren en dat is nu bij The Ballad of Darren niet heel veel anders. Of toch wel?! Het lijkt of dit album qua plezier bij mij als luisteraar en ongetwijfeld ook bij de band zelf meer richting die van de jaren '90 gaat. Het klinkt wat losser, niet zo geforceerd. Toch de invloed van Graham Coxon?!

Wederom een album met uiteenlopende nummers: wat ruiger (St. Charles Square), de triestige ballad (The Everglades (For Leonard)), wat meer pop, maar altijd typisch Blur. Vooral nummers met een kop en staart. Nummers die me goed smaken en ik zag dit niet eens als een release om enorm naar uit te kijken. Dat zijn meestal dan toch de leuke verrassingen als blijkt dat het leuker is dan verwacht. Dat ik eigenlijk totaal niet meer verrast word en dat ik bepaalde melodie lijntjes wel erg herkenbaar vind (Goodbye Albert) doet niks af aan de plezierbeleving.

In Barbaric zingen ze 'We have lost that feeling that we never thought we’d lose' en zo is het maar net als je The Ballad of Darren beluistert.

De zomer is nog in volle gang en daar past dit album heel goed bij. Kort, maar krachtig. Weer even terug in de jaren '90: welkom terug Blur!

Ik vind de eerste van the Gorillaz en the Good,.. Beter dan eender welke plaat van Blur. Goed nieuws dus, want dit heeft tot nu toe meer gemeen met die groepen dan met Blur. Het is niet verrassend, niet subliem, niet om van achterover te vallen maae gewoon een goede degelijke plaat van een goede, degelijke band.

Daar doet het mij ook wat aan denken maar dan van een minder niveau. Weinig te maken met Blur uit de '90s in ieder geval, op St.Charles Square na misschien. The Narcissist en de hoes beloofden een hoop maar daar bleef het bij. De 3 overige projecten vd afzonderlijke bandleden dit jaar zijn zeker niet minder te noemen.

Eens, die plaat is voor mij juist tijdloos, ook al stamt ie uit 1999. Geweldig album en een Blur zoals ze nog nooit geklonken hadden/hebben.

Maar uiteraard wel benieuwd naar deze en welke koers ze hier varen. Ze hebben me al een paar keer verrast dus wie weet...

Fijne plaat zeg!

Releasedag Tijdstip 0:01 : De 1ste tonen van 'The Ballad' klinken. over 36 min heb ik een echte eerste indruk. 0:40 : De noisy slottonen van The Heights hebben geklonken.
Ook de mannen van Blur worden ouder met leeftijden tussen 54 en 59 en dan is met reflectie terugkijken geen onlogische gedachte. Hoor teksten als "I met you at a early show" en “We are running out of time” .
En op 1ste gehoor is ‘barbaric’ het beste voorbeeld van de actuele blur. 30 jaar geleden hadden ze er een mee-zing-kraker van gemaakt. Anno 2023 word dat veel subtieler uitgewerkt. En dus ook interessanter om te her-luisteren.

Dit album word geloof ik gepresenteerd als Comeback, maar dat is natuurlijk onzin, eigenlijk is het: een nieuw millennium dus tijd voor een nieuwe blur. Na 2003 en 2015 als vorige release jaren. In de tussentijd zit niemand stil met allerhande solo projecten van Graham & Damon en ook drummer Dave Rowntree had begin dit jaar een heel aardig solo album. Voldoende bewijs dat juist “The Balled” een groepsalbum is, waar individuele ideeën het eindresultaat bepaald hebben. Damon heeft weliswaar de basis geschreven, maar muzikaal aangevuld door alle 4. Dat schrijfproces van Damon was tijdens wat verloren uren van de laatste Gorillaz tour. Tijd nuttig besteed ! Of anders gezegd: grappig dat juist een rondreizend tour-circus zo inspirerend kan zijn.

Ik juich het bijzonder toe dat een band zich niet blijft herhalen met songs die vergelijkbaar zijn met hun eerste successen, ondanks dat er altijd fans zijn die dat het liefst horen.
Naast de 2 singels bestaat dit album uit een staalkaart van melancholieke songs, die door Graham meesterlijk worden voorzien van een contrast door er een vuil klinkende gitaar tegenover te zetten. Andere creatieve invallen zijn hoorbaar op 'Avalon' met Motown achtig koper. Maar de pulserende synth-bas in 'Goodbye Albert' is denk ik nog het beste bewijs dat blur nog lang niet met pensioen mag.
Ik zeg: 10 out of 10, maar dan wel voor de echte liefhebber.

Toevallig was ik gisteren dat Hyde Park-concert uit 2012 aan het terugkijken, nadat ik best weinig naar Blur had geluisterd de afgelopen jaren, en toen viel me weer eens op hoe ontzettend goed Graham Coxon is. Dat deed me denken aan een gesprek dat ik ooit met mijn geschiedenisleraar had toen ik een jaar of zeven, achttien was; shoutout aan meneer Veltmaat, mocht hij meelezen. Ik was als tiener een enorm grote Damon Albarn-fan en ik vond dat hij het genie van de band was; volgens de docent was Coxon dat. Ik merk dat ik hem steeds meer gelijk begin te geven. Met gitaarhelden en -solo's heb ik weinig tot niets, maar wat weet Coxon een heerlijk fuzzy piepende en knorrende riffs en solo's te spelen, bínnen ontzettend hitgevoelige nummers nota bene. Ook op The Ballad of Darren val ik daar heel erg voor, ook juist omdat veel liedjes de Damon-Albarn-in-downtempo-modus ademen. Coxon zet daar gitaarwerk tegenover dat voorkomt dat alles te zoetsappig wordt. Samen met de scherpe ritmesectie en de achtergrondzang is dit hierdoor toch weer een typische Blur-plaat geworden, veel meer dan het zoveelste Albarn-project, zoals ik deze plaat weleens weggezet zie worden.