Blur - The Ballad of Darren (2023)

Na al die projecten van Damon Albarn is een nieuwe Blur toch best wel weer verrassend. Het is immers al weer wat jaartjes geleden toen The Magic Whip het licht zag.

In de jaren '90 deed Blur me meer dan hoe Think Tank of The Magic Whip bij me aankwamen. Toch lopen mijn beoordelingen niet erg uiteen. De beleving is denk ik wat veranderd in de loop der jaren en dat is nu bij The Ballad of Darren niet heel veel anders. Of toch wel?! Het lijkt of dit album qua plezier bij mij als luisteraar en ongetwijfeld ook bij de band zelf meer richting die van de jaren '90 gaat. Het klinkt wat losser, niet zo geforceerd. Toch de invloed van Graham Coxon?!

Wederom een album met uiteenlopende nummers: wat ruiger (St. Charles Square), de triestige ballad (The Everglades (For Leonard)), wat meer pop, maar altijd typisch Blur. Vooral nummers met een kop en staart. Nummers die me goed smaken en ik zag dit niet eens als een release om enorm naar uit te kijken. Dat zijn meestal dan toch de leuke verrassingen als blijkt dat het leuker is dan verwacht. Dat ik eigenlijk totaal niet meer verrast word en dat ik bepaalde melodie lijntjes wel erg herkenbaar vind (Goodbye Albert) doet niks af aan de plezierbeleving.

In Barbaric zingen ze 'We have lost that feeling that we never thought we’d lose' en zo is het maar net als je The Ballad of Darren beluistert.

De zomer is nog in volle gang en daar past dit album heel goed bij. Kort, maar krachtig. Weer even terug in de jaren '90: welkom terug Blur!

Releasedag Tijdstip 0:01 : De 1ste tonen van 'The Ballad' klinken. over 36 min heb ik een echte eerste indruk. 0:40 : De noisy slottonen van The Heights hebben geklonken.
Ook de mannen van Blur worden ouder met leeftijden tussen 54 en 59 en dan is met reflectie terugkijken geen onlogische gedachte. Hoor teksten als "I met you at a early show" en “We are running out of time” .
En op 1ste gehoor is ‘barbaric’ het beste voorbeeld van de actuele blur. 30 jaar geleden hadden ze er een mee-zing-kraker van gemaakt. Anno 2023 word dat veel subtieler uitgewerkt. En dus ook interessanter om te her-luisteren.

Dit album word geloof ik gepresenteerd als Comeback, maar dat is natuurlijk onzin, eigenlijk is het: een nieuw millennium dus tijd voor een nieuwe blur. Na 2003 en 2015 als vorige release jaren. In de tussentijd zit niemand stil met allerhande solo projecten van Graham & Damon en ook drummer Dave Rowntree had begin dit jaar een heel aardig solo album. Voldoende bewijs dat juist “The Balled” een groepsalbum is, waar individuele ideeën het eindresultaat bepaald hebben. Damon heeft weliswaar de basis geschreven, maar muzikaal aangevuld door alle 4. Dat schrijfproces van Damon was tijdens wat verloren uren van de laatste Gorillaz tour. Tijd nuttig besteed ! Of anders gezegd: grappig dat juist een rondreizend tour-circus zo inspirerend kan zijn.

Ik juich het bijzonder toe dat een band zich niet blijft herhalen met songs die vergelijkbaar zijn met hun eerste successen, ondanks dat er altijd fans zijn die dat het liefst horen.
Naast de 2 singels bestaat dit album uit een staalkaart van melancholieke songs, die door Graham meesterlijk worden voorzien van een contrast door er een vuil klinkende gitaar tegenover te zetten. Andere creatieve invallen zijn hoorbaar op 'Avalon' met Motown achtig koper. Maar de pulserende synth-bas in 'Goodbye Albert' is denk ik nog het beste bewijs dat blur nog lang niet met pensioen mag.
Ik zeg: 10 out of 10, maar dan wel voor de echte liefhebber.

Ik wist niet zo goed wat ik van dit album moest verwachten. De eerste single was mij te poppy, de tweede te stuurloos. Eigenlijk rekende ik op een iets mindere versie van The Magic Whip, wat ik weliswaar een fantastisch en nogal ondergewaardeerd album vind dat alleen wel klinkt alsof de band in elk nummer een andere stijl uitprobeert van z'n eerdere platen, wat ook wel een bepaalde charme heeft. The Ballad Of Darren daarentegen blijkt niet zomaar een verzameling wonderschone liedjes te zijn - die, zoals we van deze band gewend zijn, bij elke luisterbeurt zich verder in je schedel en hart nestelen - maar toch ook wel een behoorlijk opzichzelfstaand geheeltje. Enkele nummers sluiten behoorlijk aan op Albarns solowerken - het subtiel sublieme Everyday Robot's en het onevenwichtigere maar toch ook zeer fraaie The Nearer The Fountain - en zijn tweede plaat met The Good The Bad And The Queen, hier en daar vallen ook wat echo's van Coxon's fantastische nieuwe band The Waeve te horen, maar het geheel voelt toch ook echt wel als een volwaardige volgende stap in de fascinerende evolutie die de band tussen '91 en '03 maakte, met uiteraard die vele jaren aan buitenechtelijke ervaringen aan boord meegenomen. Bij elke luisterbeurt openbaart deze plaat zich meer als een eigenwijs reisje dat de band voor ons heeft uitgestippeld, en waarbij die eerdergenoemde singles overigens perfect op hun plaats vallen. En ligt het aan mij, of is de afsluiter een stiekeme ode aan hun zogenaamde ex-rivalen? Maar dan eindigend op een wijze die eerder doet denken aan het eeuwige voorbeeld van die band, dan wat die band ondanks z'n grote waffel zelf ooit aandurfde, daarmee toch ook wel weer een subtiele diss zijnde. Ik hoop dat dit nog te volgen is... Hoe dan ook: Ik zie ernaar uit om The Ballad Of Darren de komende tijd steeds beter te leren kennen, dit lijkt me nou echt zo'n plaat die steeds meer te bieden blijkt dan je dacht. En het klinkt misschien wat ondankbaar om meteen over een volgende worp te beginnen, maar na zo'n lange tijd is er natuurlijk wel een verlangen naar meer. Juist vanwege de veelzijdigheid van deze band en omdat dit album zo zorgvuldig gestructureerd voelt, zou het mij niet verbazen als er het nodige materiaal ligt dat een totáál andere kant op gaat. We zullen het zien, voorlopig ons maar dankbaar diep hier verder in onderdompelen...

Als Oasis liefhebber moet ik zeggen dat Damon Albarn na Everyday Robots, nu ook weer een fijne Blur plaat heeft gemaakt als vervolg op het prima album the Magic Whip. Op The Ballad of Darren hoor je dat Everyday Robots, iets van Gorillaz en inderdaad zelfs wat Bowie terug.

De muziek op dit album zorgt regelmatig voor een fraaie wat donkere zelfs melancholieke sfeer. Mijn favoriete nummers zijn The Ballad, St. Charles Square, Barbaric, Russian Strings & The Narcissist. Goede plaat met ook een mooie hoes.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blur - The Ballad Of Darren - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Blur - The Ballad Of Darren
Blur verraste dit jaar al met een tour, maar komt ook nog eens met het uitstekende The Ballad Of Darren op de proppen, dat klinkt als een echt Blur album, maar dat ook een nieuw en meer ingetogen geluid laat horen

Afgeschrikt door een aantal zure recensies begon ik met bescheiden verwachtingen aan de beluistering van het nieuwe album van Blur, maar The Ballad Of Darren wist me eigenlijk direct te verrassen en is vervolgens alleen maar beter geworden. Op het nieuwe album van de Britse band domineren de wat ingetogen ballads en het zijn ballads met vaak een flinke dosis melancholie. The Ballad Of Darren mist de stevige uitbarstingen van de vroegere albums van Blur en klinkt ook wat minder divers, maar het album bevat een aantal geweldige songs en een aantal ruwere diamanten die er ook nog wel gaan komen. Wat mij betreft een glorieuze comeback van de Britse band.

Ik zat in de hoogtijdagen van de Britpop zonder een spoortje twijfel in het Oasis kamp, dat ik destijds veel hoger aansloeg dan Blur. Ik heb de twee klassiekers die de broertjes Gallagher hebben gemaakt (Definitely Maybe uit 1994 en (What's The Story) Morning Glory? uit 1995) nog altijd hoog zitten, maar als ik het complete oeuvre van de twee Britse bands bekijk, kies ik tegenwoordig toch voor Blur.

Of we ooit nog nieuw werk van Oasis gaan horen is zeer de vraag, maar Blur keert deze zomer terug met een tour en een nieuw album. Ik was acht jaar geleden behoorlijk enthousiast over The Magic Whip, dat flarden van het oude Blur liet horen, maar ook profiteerde van de impulsen uit het solowerk van Damon Albarn en Graham Coxon en de fraaie productie van de ervaren Stephen Street.

Over het nieuwe album van de Britse band lees ik vooralsnog uiteenlopende verhalen. The Ballad Of Darren wordt hier en daar een degelijk Blur album genoemd, maar ik heb ook recensies gelezen waarin het negende studioalbum van de band gezapig of zelfs saai wordt genoemd. Ik hoor zelf bij de eerste groep en ga nog een stapje verder, want ik vind The Ballad Of Darren echt een geweldig album.

Het is vergeleken met het gemiddelde Blur album inderdaad een behoorlijk ingetogen album, maar ik vind het nieuwe album geen moment gezapig en nergens saai. De ingetogen songs op het album zijn stuk voor stuk voorzien van fantasierijke, maar ook hele mooie klanken en arrangementen en een prijsnummer als The Narcissist hoort bij het beste dat de band gemaakt heeft. Blur klinkt op The Ballad Of Darren sfeervol of zelfs stemmig, maar de band klinkt geen moment uitgeblust.

Ik was acht jaar geleden zoals gezegd onder de indruk van het veelkleurige karakter van The Magic Whip. The Ballad Of Darren is een minder veelzijdig album, want de tien songs op het album klinken behoorlijk consistent. Dat is iets wat ik in het verleden wel eens heb gemist bij Blur, waardoor het nieuwe album mij makkelijk overtuigde.

De Britse band kiest op haar nieuwe album vooral voor mooi klinkende ballads, want eigenlijk gaat alleen in St. Charles Square echt het gas er op. Het is een track die wordt gedomineerd door wat vervormd klinkende gitaren, die wel wat doen denken aan de gitaren op de albums die David Bowie maakte in zijn Berlijnse periode. Ik heb bij beluistering van The Ballad Of Darren overigens wel vaker associaties met de muziek van David Bowie, al klinkt het album ook onmiskenbaar als Blur.

Dat laatste is best bijzonder, want de muziek van de Britse band klonk in het verleden niet vaak zo ingetogen, sfeervol en melancholisch als op het nieuwe album. De leden van de band deden de afgelopen jaren allemaal hun eigen dingen en over het algemeen met veel succes, zeker in artistiek opzicht. Waar op The Magic Whip de individuele geldingsdrang nog wel eens domineerde, klinkt The Ballad Of Darren voor mij niet als een album van een stel eenlingen.

Het is een album dat zich bij mij, mede dankzij de sfeervolle ballads, makkelijk opdrong, maar nu ik het album wat vaker heb gehoord hoor ik de indrukwekkende schoonheid in de songs op het album, wat ook de verdienste is van producer James Ford (Depeche Mode, Arctic Monkeys, Gorillaz). Ik had vooraf geen hoge verwachtingen van een nieuw Blur album, maar The Ballad Of Darren is een verrassend mooi album, dat misschien even wennen is voor de fans van het stevigere werk van Blur, maar dat de liefhebber van meer ingetogen werk direct betovert. Erwin Zijleman

Wat heeft Blur ons vrij onverwacht op een megalomaan mooi nieuw album getrakteerd!

Ik hoor geen enkele zwakker broeder tussen deze verzameling nieuwe songs.
De opener greep mij gelijk bij de kladden en heb ik een aantal keren achter elkaar gedraaid, een absolute evergreen.

St. Charles Square, doet mij weer terug verlangen naar de jaren dat onze grote ontvallen meester Bowie een nieuw album uitbracht, de gitaren in dit nummer zijn zo typerend....
De geest van Bowie -hert is hier vaker genoemd- hangt in meer hoeken op deze fraaie release wat betreft de gitaren, maar ook wat betreft de geweldige koorpartijen.

Het meest nog in de manier van zingen zoals Damon Albarn op dit album doet en dan helemaal op de tweede van drie Japanse bonustracks "the Rabbi", mijn ogen dicht en terug mijmeren.
Natuurlijk heeft ALbarn een iets andere klankkleur, maar de overeenkomst in onmiskenbaar.

Het is inderdaad een album met weinig rocksongs of anderszins uptempo, maar de ballads worden wel goed afgewisseld met frisse popsongs (The .Narcissist).

Albarn en Coxon zijn naar mijn mening weer gegroeid in het componeren en weten hier een fijne toon te raken. De muzikale -subtiele-vondsten zijn ook weer raak en de arrangementen verzorgd.
Ook een album dat zijn schoonheid past helemaal prijsgeeft naar meerdere luisterbeurten..

Alle drie de bonustracks zijn ook super en heel jammer dat die toch niet aan het relatief korte originele album zijn toegevoegd, dat maar krap 36 minuten klokt. Ja mensen zoveel schoons maakt gulzig.
Maar ik ben blij hoor met wat ze ons geleverd hebben en zal daar nog lang van genieten!

Eens in de zoveel jaar komt Blur weer eens om de hoek kijken.
Mateloos populair nog steeds in thuisland UK en de mannen kunnen het kennelijk nog steeds goed met elkaar vinden.
Damon Albarn, de frontman die tijd bezig is, zal de groep het minste nodig hebben, maar tijdens de laatste Gorillaz tour schreef hij nummers die hij kennelijk vooral geschikt vond voor Blur.
In een relatief korte tijd namen de Britten dit album op, en die moet het bepaald niet hebben van een lange speelduur.
Dit kan ook een voordeel zijn omdat een album volproppen met nummers die misschien niet goed genoeg zijn alleen maar in het nadeel werken.
Het ligt op de loer natuurlijk. The Magic Whip is alweer uit 2015, maar gelukkig heeft Blur voor bondigheid gekozen.
The Ballad of Darren is wellicht hun meest melancholische plaat. Het terugkijken, 50+ inmiddels en weer een stap naar het onvermijdelijke ouder worden.
Echt veel vaart zit er niet in en feitelijk is het alleen St. Charles Square die met zijn Bowieiaanse vibe uit het Scary Monsters tijdperk incl. Frippiaans gitaarwerk van Graham Coxton, een rock karakter heeft. Power art rock is wel een aardige benaming voor die song.
Voorafgaand opent Blur met The Ballad heel fraai en is het zeker niet a typisch Blur wat we voorgeschoteld krijgen, maar toch ook weer wel.
Coxton's gitaarpartijen zijn overal erg sterk zonder dat het teveel op de voorgrond treed. Het is meer geraffineerd dan opvallend.
Barbaric heeft een Gorillaz vibje, maar met veel minder electronica en het blijkt een oorwurm. Eén van de hoogtepunten zelfs.
Russian Strings en The Everglade zijn prachtige werkjes. Wel duidelijk een teken aan de wand dat de heren ouder zijn geworden en duidelijk meer het kabbelende omarmen, maar wat prachtig gearrangeerd en uitgevoerd.
The Narcissist is al langer bekend natuurlijk en is een groeier gebleken. Wellicht wel het meest herkenbaar als old school Blur. Fijne song die mij steeds beter is gaan bevallen.
Goodbye Albert is tevens doordrenkt met melancholie en Albarn groeit alsmaar in de rol van een crooner.
Far Away Island en Avalon zijn heel ok, maar misschien had ik op dit moment van de plaat liever iets meer up-tempo gehad, maar die zijn gewoon heel schaars.
The Heights is een prachtige afsluiter die mij wat aan The Univeral doet denken. Er zit wat r&b in wat uitstekend uitpakt.

Al met al een fijne plaat waar de groep vooral lekker doet wat zij willen en dat voelt naturel en vertrouwd aan.
The Magic Whip was veel meer een allegaartje, wel met aardig wat hoogtepunten, maar The Ballad Of Darren lijkt meer uit het hart gemaakt en met een soort van rode draad en meer eenheid.

Soms zijn er van die platen waarop ik alle muziek wel goed vindt, maar dan blijf zoeken naar een soort 'klik' die nooit komt, dat gevoel dat de muziek je echt grijpt. De nieuwe Blur heb ik al een keer of dertig beluisterd, veel meer kansen dan ik de meeste andere albums geef, maar hij blijft een beetje aan dat euvel leiden. Goede liedjes, mooie teksten, prima productie, waarschijnlijk hun meest coherente plaat van de 21e eeuw tot nu toe. Maar?

Misschien mis ik wat energie, of afwisseling? Het blijft allemaal zo ronddwalen in zuchtende melancholie, introversie, gemijmer. Het enige dat je een 'rocker' zou kunnen noemen, 'St Charles Square', ontsnapt ook niet aan dat gevoel, en staat te vroeg op de plaat om wat licht te brengen in het emotionele moeras waar Albarn zichzelf in wentelt. Echt verrassend vind ik het ook niet meer, na veertig jaar en alle zijprojecten, het gevoel bekruipt me steeds dat ze dit alles weleens eerder en beter hebben gedaan.

Vanaf 'Faraway Island' wordt de plaat ineens een stuk beter, en de laatste drie nummers raken me wél echt. Daarom voor nu nog 3,5*. Ik blijf het gevoel houden dat op een gegeven moment het kwartje nog wel gaat vallen met de rest, maar dat zal echt nog moeten blijken.

Blur, een iconische Britse indie band, ontstond in de vroege jaren negentig en veroverde snel een prominente plaats in de muziekscene. Hun muziek, een fusie van britpop en alternatieve rock, werd gekenmerkt door scherpe teksten en aanstekelijke melodieën. De band, bestaande uit Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James en Dave Rowntree, heeft talloze hits voortgebracht en blijft relevant in de moderne muzieksfeer.

Het nieuwste album van Blur, The Ballad of Darren uit 2023, is een meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Dit album weerspiegelt zowel de groei van de band als hun vermogen om tijdloze muziek te creëren die resoneert met een breed publiek. Ik was meteen betoverd door de diepgang en complexiteit van de nummers, die elk een uniek verhaal vertellen en samen een coherente muzikale ervaring vormen.

Wat mij vooral aanspreekt aan dit album is de emotionele diepgang. Damon Albarns stem klinkt doorleefd en vol gevoel, wat de toch al krachtige teksten nog meer impact geeft. Het is duidelijk dat de band persoonlijke en diepgaande thema's heeft verkend, wat resulteert in nummers die resoneren en blijven hangen.

Ook de diversiteit op het album is opvallend. Van upbeat, energieke tracks tot rustige, introspectieve ballads, The Ballad of Darren biedt een breed scala aan muzikale stijlen en stemmingen. Deze variatie houdt de luisteraar constant geboeid en zorgt ervoor dat het album keer op keer opnieuw beluisterd kan worden, zonder dat het ooit verveelt.

Het openingsnummer, The Ballad, zet meteen de toon met zijn ingetogen schoonheid. De begeleiding is subtiel, met een melancholische melodie die je direct raakt. Het voelt relaxed aan, alsof je wordt meegevoerd op een rustige golf van muzikale sereniteit.

In St. Charles Square pakt de band het steviger aan. Dit nummer is een echte Britrock parel met een aanstekelijke melodie en een opzwepende energie. De tekstuele diepgang blijft aanwezig, met thema's van stedelijke vervreemding en persoonlijke zoektocht; Het doet denken aan de hoogtijdagen van de jaren '90, maar met een moderne twist.

Barbaric is melancholisch, maar tegelijkertijd krachtig en ontzettend aanstekelijk. De melodie blijft hangen en het nummer straalt een emotionele diepgang uit die je niet snel loslaat. Het is een perfecte balans tussen weemoed en euforie.

Russian Strings biedt een prachtige contrast met de voorgaande nummers, met zijn delicate arrangementen en subtiele harmonieën. Dit nummer heeft een bijna etherische kwaliteit, alsof het je meeneemt naar een andere wereld. De textuur van de muziek is zo rijk dat elke luisterbeurt nieuwe nuances en details onthult.

Met The Everglades (For Leonard) herinnert Blur ons aan hun vermogen om diepe emotionele connecties te maken. Dit eerbetoon is doordrenkt met een gevoel van verlies en eerbetoon, waarbij de serene melodieën perfect in balans zijn met de introspectieve teksten.

Mijn persoonlijke favoriet van dit album is The Narcissist. Een complex nummer dat zowel muzikaal als thematisch weet te boeien. Het nummer heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht, met een dynamische opbouw en een meeslepende melodie die je keer op keer wilt beluisteren.

Goodbye Albert heeft een bijna filmisch gevoel, met zijn rijke arrangementen en epische opbouw. Dit nummer met de subtiele gitaren op de achtergrond voelt als een grootse afsluiting van een hoofdstuk, met een meeslepende melodie die lang blijft hangen nadat het nummer is afgelopen.

In Far Away Island schittert de zang. Het is een prachtig dromerig melodisch nummer dat de ziel raakt. Dit nummer roept beelden op van ontsnapping en verlossing, en biedt een welverdiende rustpauze in het midden van het album De stem van Albarn komt hier volledig tot zijn recht en neemt je mee op een reis van emotionele reflectie.

Avalon heeft bij vlagen sprookjesachtige ondertoon, wat het nummer een unieke sfeer geeft. Het is een nummer dat de luisteraar meeneemt op een magische reis, avontuurlijk en verfrissend en een perfecte aanvulling op het album.

Het slotnummer, The Heights, sluit het album af met een krachtige en hoopvolle noot. De opbouw van het nummer, van rustige introspectie naar een climax van muzikale pracht, is indrukwekkend. Het laat de luisteraar achter met een gevoel van voltooiing.

Blur heeft met The Ballad of Darren wederom bewezen waarom ze een van de meest invloedrijke bands van hun generatie zijn. Elk nummer op dit album is een juweeltje, en samen vormen ze een harmonieuze en meeslepende ervaring die zowel oud als nieuw publiek zal betoveren.

Samengevat is The Ballad of Darren een album dat de essentie van Blur vastlegt terwijl het nieuwe muzikale hoogten verkent. Elk nummer is een juweeltje op zich, en samen vormen ze een prachtig mozaïek van emoties en ervaringen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl