Neil Young - Harvest Moon (1992)

Maarrrr...het concert wat uitkomt van hem met Crazy Horse, schijnt -volgens hemzelf- zn beste live-album te worden.

Is Toast dan een live-album? Want dat is het eerstvolgende album met Crazy Horse en dat zijn nummers van de Are You Passionate-periode...

Het valt mij meteen op dat dit album een erg mooie productie heeft, zonder dat het helemaal overgeproduceerd en nep klinkt. Verder is het heerlijk relaxt, krijg spontaan het gevoel alsof ik op een zwoele zomeravond ergens in de duinen zit. Album loopt verder lekker in elkaar door zonder dat er nou echt veel variatie gebruikt wordt. Dat moet je ook maar net kunnen!

Minpuntje is dat ik You and Me een beetje een Old Man aftreksel vind. De melodie lijkt er vaak een beetje op, en ook het gitaarwerk..

Prachtplaat van Neil met louter hoogtepunten
Na al het schitterende gitaargeweld van Ragged Glory & Weld ging het verhaal dat Neil gehoorproblemen had gekregen waardoor er waarschijnlijk gekozen werd voor een ingetogen album.
De Pedal steel van Ben Keith, de achtergondzang van Nicolette Larson & Linda Ronstad tezamen met het vertrouwde gitaar & stemgeluid van de meester zelf maken dit tot een van mijn favoriete Neil Young albums.
One Of These Days & Such A Woman zijn voor mij de prijsnummers.

Ik reken "Harvest" en "After The Goldrush" tot de beste albums van Neil Young. Gisteren heb ik zijn albums "Comes a Time" en "Harvest Moon" geleend uit de bibliotheek en ik was ontroerd door zoveel schoonheid. Een rustige en ingetogen Neil Young, zo hoor de beste man toch het liefst. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mij de laatste tijd niet meer zo verdiep in Neil Young. Zijn recente werk boeit mij geenszins. Maar mischien zie ik wat over het hoofd. Zijn er nog meer albums te noemen waarop een ingetogen, country-achtige Neil Young te horen is? De albums waarop Neil Young met zijn elektrische gitaar in de weer is hoeft U niet te noemen. Ik verneem graag van U.
"Harvest Moon" waardeer ik van harte met 4****.

Hans, gezien de albums die jij opnoemt is ''Prairie Wind'' uit 2005 een echte must. Ook ''Silver & Gold'' zal je wellicht goed bevallen, al vind ik die wel een klasse minder dan ''Prairie Wind'', ''Comes a Time'' en ''Harvest''.

''Old Ways'' is pure country, en heeft ook niet het niveau van bovengenoemde platen. Maar voor de volledigheid noem ik 'm ook even.

Hans, ik vind Neil ook het mooist op zijn acoustische/ingetogen albums. Probeer ook eens On the beach (1974), Silver & Gold (2000) en Chrome Dreams II (2007).

Dit album draag ik sowieso een warm hart toe (zie mijn eerdere bericht). Natural beauty vind ik toch één van de mooiste long-song allertijde. Ook erg leuk is Old King over de hond: het verhaal blijft leuk, alhoewel het met de hond slecht afloopt

Inderdaad goede albums, al wil ik wel de opmerking plaatsen dat On the Beach niet 'country-achtig' is. Wel erg ingetogen en rustig, het is m'n favo Neil Young album. En op Chrome Dreams II staan ook elektrische nummers. Maar er is dus meer dan genoeg mooi's.

Hans, Stijn vermeldde het reeds en als Neil Young adept sluit ik mij daar gaarne bij aan: Prairie Wind is een must have, Silver & Gold is ook mooi, maar kwalitatief ietsje minder.
En niet te vergeten de helft van het album Rust Never Sleeps, van de andere helft wordt jij waarschijnlijk niet echt vrolijk

Wat blijft dit toch een onwezenlijk mooi intiem gevoelig album, ik geeft de plaat vanaf vandaag gewoon de volle mep!!!

Geweldig album, in mijn ogen Young's beste werk. 'Unknown Legend' 'Harvest Moon', 'Natural Beauty' en vooral 'From Hank To Hendrix'... Neil doet mirakels met z'n mondharmonica.

'You And Me' heeft inderdaad wel iets weg van 'Old Man'... Dat zal dan toch de enige smet op deze plaat zijn.

5 sterren

Na het rockalbum "Ragged Glory" met Crary Horse brengt Neil Young weer een ingetogen album uit dat zoals de titel vermeldt aansluit bij zijn succesalbum "Harvest" (1972), zij dat dit album wat soberder is begeleid en geproduceerd en iets meer countrygetint is.
Met deze muziek komt Neil Young het best tot zijn recht omdat zijn gevoelige stemgeluid, gitaar en mondharmonica in volle glorie zijn te horen. Bovendien brengt bij weer een aantal prachtige songs zoals "Unknown Legend", "From Hank to Hendrix" en de titelsong.

Met als grootste uitschieten Such a woman wat een schitterend stuk muziek is dit.

From Hank to Hendrix is mijn favo van dit album. God, wat wil ik deze man graag live zien.

Merkwaardig genoeg ging Neil Young na het uitbrengen van deze plaat op toernee met Booker T & the MGs, hetgeen een weliswaar uitstekend concert in Ahoy' opleverde dat echter niet bepaald de sfeer van dit album ademde...

Op het onlangs uitgebrachte album Dreaming Man (opgenomen in 1992) speelt Neil Young de nummers van deze cd wel allemaal live, en solo. Aanrader.

Wat Harvest Moon betreft: een van de beste albums aller tijden, naar mijn mening.

Als ik het goed in m'n hoofd heb zitten was Neil deze plaat al aan het promoten voordat die uitkwam (MTV Unplugged bijvoorbeeld). Hij was Harvest Moon al wel aan het opnemen in die tijd geloof ik.

Beetje hetzelfde verhaal als Comes a Time. Ook zo'n feelgood album. Verschil is dat Harvest Moon toch wat constanter is, maar daartegenover staat dan wel dat het minder uitschieters kent. En evenals het eerder genoemde Comes a Time, kent dit album ook wat cheesy momenten. Althans, zo komt dat op mij over. You and Me vind ik wel schitterend, ook War of Man luister ik graag naar. Dat geldt overigens wel voor meer nummer: ik luister er graag naar. Maar meer ook niet.

Gezien de reacties van het publiek bij de Unplugged uitvoering (toen in de tijd nog zonder internet) doet me toch vermoeden dat de Unplugged plaat later werd opgenomen.

De uitgebrachte Unplugged werd op 7 februari 1993 opgenomen. De eerste, afgeblazen Unplugged werd op 16 december 1993 opgenomen. Harvest Moon werd op 27 oktober 1992 uitgebracht, dus die was eerder uit dan Unplugged inderdaad.

Op 13-12-89 in Ahoy introduceerde Neil 'Dreamin' Man'. Tijdens de vijfde editie van de Bridge School Benefits (02-11-91) introduceerde hij 'From Hank to Hendrix' en 'Harvest Moon'.

In 1992 begon hij vanaf 20 januari met regelmaat (ongeveer 8 van de 16) nummers van Harvest Moon te spelen (eerder genoemde nummers + 'You and Me', 'Natural Beauty', 'Old King', 'One of These Days', 'Unknown Legend' en 'War of Man'). Op 17 mei 1992 ging zijn tweede solo van start, met wederom vergelijkbare akoestische setlist. Dit geldt ook voor zijn derde solo tour die begon op 11 september 1992, en de vierde die begon op 14 november 1992. Neil heeft heel 1992 dus al (extreem veel) getourd met deze nieuwe nummers. Waarschijnlijk is dit ook een belangrijke factor voor het commerciele succes van Harvest Moon.

Harvest Moon werd tussen september 1991 en februari 1992 opgenomen, maar pas op 27 oktober 1992 uitgebracht. Dus afgezien van MTV Unplugged klopt mijn eerdere bericht.

Complimenten voor je informatie

Tjonge zeg, dat ik dit album van Neil Young niet eerder het opgemerkt en aangeschaft. Ik vind het een dijk van een plaat.

Ik kende deze plaat tot twee weken geleden nog niet. Dat komt doordat ik Neil Young bij vlagen volg en tussen die vlagen zitten soms vele jaren.
Een paar jaar na Freedom uitgekomen, die ik wel al sinds het uitkomen heb. Een rustige introverte plaat deze keer met weinig electrische versterking. Wel met mooie composities. Opvallend goeie backgroundzang viel me meteen op en dat is geen wonder als je op bijna elk nummer Linda Ronstadt en hier en daar ook James Taylor laat meezingen.
War of man springt er voor mij bovenuit, gedeeltelijk in een lekker soort stuwend marstempo gespeeld. Voor deze overwegend langzame plaat is dit nummer al uptempo.
From Hank to Hendrix is ook een mooie. Old King, met de banjo, een vrolijk tussendoortje voor de twee prachtige afsluiters Dreamin'man en Natural Beauty. dat laatste is live opgenomen, maar in de studio bijgewerkt. Hierin neemt Young het op voor de ongerepte natuur.
Het klopt trouwens inderdaad wat vaker is opgemerkt dat You and me melodisch enigszins op Old man lijkt.
Zoals eigenlijk altijd bij Young staat er ook nu weer een draak op. Het zemelige Such a woman. Jammer Neil, kost je weer je 5 sterren.

ik ga hier gek doen en zeggen dat ''natural beauty'' de mooiste song ooit geschreven is!

Ik heb nooit begrepen waarom iedereen zo positief is over deze CD. Het is een hele belegen plaat met een behoorlijke doffe produtie. Zijn stem is bijzonder iel en lijzig. Tuurlijk staan er een paar mooie nummers op. From Hank to Hendrix, Harvest Moon en Natural Beauty zijn drie hoogtepunten van deze makke plaat.

Halfje erbij, de afgelopen week vaak gedraaid, samen met Dreamin' Man en Unplugged. De passie van Dreamin' Man ontbreekt, en Such a Woman is doodgeproduceerd (in een poging er een nieuwe Man Needs a Maid van te maken), maar de harmonie van Linda Ronstadt, James Taylor, Nicolette Larsonen Astrid Young doen veel goed. Wat de schommelstoel kant van Neil betreft, is dit een van de betere van na de jaren 70, draai em vaker dan Prairie Wind.

Van One of These Days krijg ik altijd een brok in mn keel. Dit heb ik vooral sinds ik het volgend clipje heb gezien en de tekst gelijk keihard op me inkwam. Iedereen kent denk ik wel de Bridge School Benefits die hij jaarlijks organiseert. Dit is een soort van dankjewel tegen alle artiesten die hebben meegewerkt:

YouTube - One Of These Days

(jammer dat je hier geen filmpjes kan plaatsen)

Niet iedereen is zo positief over deze CD denk ik. Het gemiddelde zou wel wat hoger liggen, mocht iedereen zo positief zijn als ik, bijvoorbeeld



Is ook meer en meer een favoriet van mij aan het worden

Heel mooi zijn: From Hank to Hendrix en Dreamin' Man, Unknown Legend en inderdaad ook One of These Days. De topper is echter War of Man.

Ik snap niet dat sommige mensen dit een belegen plaat vinden, of schommelstoelmuziek. Ik vind het Neil Young op zijn best. Maar ben dan ook niet zo heel gek op Crazy Horse....

Ik ken van deze Young cd alleen het titel nummer .
Gezien de hoge waarderingen van de meeste hier ben ik wel nieuwsgierig naar de rest op dit album . Titelnummer vind ik een erg mooi nummer . Liggen de overige songs een beetje in hetzelfde straatje ?

Over het algemeen wel, rudiger. 'Old King' is wat steviger, maar dat gaat over z'n overleden hond, kan ik uit de tekst opmaken. De nummers die bertus99 hierboven aanhaalt, zijn allemaal pareltjes, die in hetzelfde straatje liggen als het titelnummer. Zoeken en genieten maar, zou ik zeggen