Neil Young - Neil Young (1968)

Mooie cover.

Ben eigenlijk benieuwd naar de inhoud.
De 3 Young albums die ik heb zijn allemaal zeer goed en ik ben benieuwd of dit ook weer zo'n goede is.

Ik vind dit zelf een van de mindere albums van Neil Young. Evengoed wel het beluisteren waard.

Niks mis mee, gewoon een goeie Young LP , licht psychedelisch

zeker geen Neil Young must, deze lp... snel over naar zijn opvolger Everybody Knows This Is Nowhere zou ik zeggen

Ok, dat is wel duidelijk.............dit wordt niet mijn volgende Neil Young plaat.

Ik had zelf Zuma je volgende Neil plaat gemaakt Music4ever.
Kan gewoon niet mis gaan.

Of Tonight's The Night, Time Fades Away, Rust Never Sleeps. Genoeg lekkers!

Ben ik het gedeeltelijk mee eens: z'n opvolger is wel beter, maar zonde om z'n debuut over te slaan.

Erg goed debuut-album van Neil. Nog wel een beetje de Buffalo Springfield sound, maar ook de grote stap naar klassiekers als "After The Gold Rush" en "Harvest".

Nou nou, dit debuut mag er zijn hoor.
Heeft genoeg juweeltjes om op te zetten en uit te luisteren. Z'n 2e is natuurlijk beter, maar dat maakt dit album niet slechter.
Slechts 2 nummers (zie playlist, 8e en 9e) zijn wat matig, maar zeker nummers als The Loner, Ive Been waiting for You en The Old Laughing Lady zitten in de subtop/top van Neil's uitgebreide oeuvre.

Dit is een niet te onderschatten album. Luisterd heerlijk weg en bevat een aantal zeer mooie nummers. Waar ´IMPULS´ spreekt van 2 matige nummers (nr 8 en 9) vind ik dat weer juist hele mooie nummers. Vooral I´ve loved her so long is prachtig. Vergeet ook niet dat het een debuut (solo-) album is. Minimaal 4 sterren.

Oordeel zelf zou ik zeggen

Dit album neemt een wat rare plek in in het oeuvre van Neil Young. Het is een beetje een vergeten album tussen Buffalo Springfield en de klassiekers van Neil. En dat terwijl je van een debuutalbum meestal verwacht dat het een van de klassiekers is.

Ik ken hem dan ook niet, behalve een aantal nummers die op Unplugged en Live Rust staan. Toch maar eens opzoeken dit album want zo slecht als Landing on Water zal hij toch niet zijn.

Eerste soloplaat van Neil Young. Er staan minstens twee klassiekers op; The Loner, waaraan hij ook één van zijn bijnamen heeft te danken.
En The Old Laughing Lady, dat hij later nog o.a. op zijn unplugged zal hernemen.
Voor de rest is dit een weinig zeggende debuutplaat, maar de opvolger van deze zou geschiedenis schrijven !
3 sterren lijkt me fair ***

Zeer aardige Neil Young plaat, maar het is nog duidelijk dat hij naar zijn eigen sound zoekt. 'The Loner' is een briljantje, maar dat is dan ook een echte uitschieter. De rest van de tracks vind ik stuk voor stuk goed te pruimen, maar écht goed wil het nergens worden.

3,5*

Vooral 'The loner' is goed.

Verdienstelijk debuut van een geweldige artiest. We horen hier een ingetogen Neil Young op vooral akoestische gitaar en piano, af en toe fraai begeleid door strijkers.

Slechte nummers zijn op deze plaat niet te vinden, maar het niveau dat Young met Buffalo Springfield of zijn latere platen haalde, wordt hier niet bereikt. Vier nummers kunnen zich daarmee meten: The Loner, The Old Laughing Lady, Here We Are In The Years en Last Trip To Tulsa.

Sterk solo debuut,met mooie songs .Hier werd al duidelijk dat we met een uitzonderlijk talent te doen hadden.Dat zou alleen maar indrukwekkender worden in de jaren die er op volgden.

Best een mooie plaat inderdaad. Met name The Old Laughing Lady bevalt me wel goed, alhoewel dat door de achtergrondvocalen een beetje atypisch voor Neil Young aandoet; het lijkt meer op een soulnummer.

Verder inderdaad fijne, rustige plaat, zeker naast het zelfverzekerde rauwe van Everybody Knows This is Nowhere.

The Last Trip to Tulsa is wel een beetje tenenkrommend, helaas.

Ik vind The Last Trip to Tulsa ook vrij tenenkrommend. Heel veel vervelend gitaarwerk zelfs, ben ik niet van de man gewend eigenlijk. De rest van de cd vind ik niet zo heel boeiend dus 3 sterren.

Vrij sterk debuut met als topper The Loner. Een paar mindere, maar geen enkel slecht nummer.

3,5 *

Ik ken eigenlijk alleen The Loner die ik wel fantastisch vind, denk dat ik deze toch nog een keer wil hebben al is het alleen maar omdat het z'n debuut is. Daar ben ik gewoon benieuwd naar.

Wat een debuut!

Ik ben een hele grote NY fan, maar om dit "wat een debuut!" te noemen, vind ik wat overdreven;
Young was er zelf niet over te spreken, de muziek verzoop voornamelijk onder OVERPRODUCTIE.
The Loner - hij hield er een bijnaam aan over - en zeker ook The Old Laughing Lady zijn gedenkwaardig, maar voor de rest vind ik dit ook een redelijk gemiste kans;
Ik zie Everybody Knows This Is Nowhere dan ook als zijn echte debuut, die plaat kon hij maken zonder veel franjes, gewoon rechttoe-rechtaan rock'n roll, héél sec, sober en recht-in-your-face.

Ik weet nog steeds niet of ik de hoes heel erg mooi vind of heel erg lelijk.. hij trekt in ieder geval mijn aandacht.

Goed, dan nu de muziek. Zoals ik al zei is The Loner fantastisch.. Dit niveau wordt alleen niet meer gehaalt de rest van het album. I've been waiting for you is ook een mooi nummer. String Quartet from Whiskey Boot Hill is een mooi klassiek stukje.. En dan moet ik wachten tot het laatste nummer, die ook wel weer mooi is. De rest hoor ik liever niet dan wel. Het is niet slecht, maar het geluid is me veel te ''mooi''. Komt bij dat de gitaar af en toe niet eens meer als een gitaar klinkt, en daar heb ik gewoon altijd al een hekel aan gehad.

Al met al een aardig plaatje, staan tenslotte toch 3 (en dat klassieke) erg goede nummers op, alleen is dat te weinig..

Laatst heb ik voor een euro de orginele eerste versie van deze elpee op de kop getikt. Op de hoes is enkel het portret van Neil Young te zien, zonder de naam. Rechts bovenaan op de achterkant van de hoes staat: RSLP 6317 Stereo. Het label is Warner Bros. Seven Arts Records LTD. Op het vinyl zelf (in het midden) staat de bekende stoomboot.

Weet iemand wat de waarde van deze elpee is? Ik heb begrepen dat hij redelijk zeldzaam is.

Anyway, ik vind het een erg goede debuutplaat, en naast Trans is het een van mijn favouriete Neil Young platen. Het veel later door David Bowie gecoverde I've Been Waiting For You is vooral erg sterk.

Ik ook, maar dat kwam puur door het feit dat de Neil Young LP hier pas veel later in de ge-remixte versie verscheen en ik 'm destijds dus maar oversloeg. We hebben het hier in Europa heel lang moeten doen met de eerste, heel slechte, mix waarin Neils zang geregelmatig verzoop in de begeleiding terwijl er voor de US wèl heel snel een nieuwe mix gemaakt en uitgegeven werd . Een verhaal ongeveer vergelijkbaar met dat van Aoxomoxoa van Grateful Dead ........

Ik kocht deze dus pas toen-ie op CD uitkwam en ben 'm toch wel erg gaan waarderen. Vind alleen Last Trip To Tulsa volkomen uit de toon vallen ten opzichte van de rest van het album .........

En op 18 januari 2009 waagde Sir Spamalot (hardrocker van overtuiging) zich aan de muziek van Mr. Neil Young. Natuurlijk kende ik al veel van zijn werk, wie niet maar ik wil iedere week een album van hem proeven en verslinden. Waarschuwing voor de doorwinterde Neil Young fan: ik ben nog maar een beginneling, dus sla niet op mijn kop als ik er naast schiet, maar zeg het wel, niet beschaamd zijn.
Topnummer is op dit album – ook al meer dan veertig jaar oud ondertussen - is The Loner, het is liefde op het eerste gezicht, een coup-de-foudre. The Old Laughing Lady vind ik zo’n kwetsbaar en bloedmooi nummer. Met de rest is niets mis, behalve dan String Quartet from Whiskey Boot Hill en The Last Trip to Tulsa, en als album is dit prima, want zo bekijk ik een groot artiest als hij: hij maakt albums, geen singles laat staan hits (spuuglelijk woord). Ik heb nog veel werk om dit allemaal te leren ontdekken maar er zijn vuilere jobs in het leven.