Neil Young - Neil Young (1968)

Goede LP, had iets beter gekund, want hij is tamelijk over geproduceerd. Gister heb ik een kopie gevonden van de originele LP, met een heel andere mix. Op zich is de nieuwe mix een verbetering, want in de originele mix is Neil's zang wat lager in de mix. Aan de andere kant zit er wel meer dynamiek in die opnames, omdat de drums en strijkers meer aanwezig zijn. Ook is het einde van Here We Are in the Years compleet anders. Niet op alle nummers zijn de veranderingen hoorbaar, maar toch is het interessant om eens te beluisteren. Als er iemand interesse heeft in die mix hoor ik het wel via PM.

Overgeproduceerd vind ik meer een term voor platen waar zoveel toeters en bellen gebruikt zijn dat de hele dynamiek en ook de sfeer uit de plaat zijn verdwenen. Dat vind ik hier toch echt niet op gaan.

Expecting To Fly en Broken Arrow waren dè nummers waarmee hij een reputatie opgebouwd had in die tijd en hij ging IMO hier gewoon verder waar hij met de Springfield gebleven was.

Ja, hij heeft dar een beetje teveel op doorgeborduurd, de strijkers en complexe arrangementen zijn soms iets teveel van het goede. Kijk bijvoorbeeld eens naar the Loner zoals die op Live Rust word gespeeld, of I've been Waiting for You, zoals die in 2001 en 2008 werd gespeeld. Beide nummers knappen enorm op van een wat simpelere aanpak.

In het jaar van onze Heer 2009 gooi ik mij voor een tweede maal vol in het oeuvre van Neil Young. Nu ben ik ouder, en misschien wel milder. Ik meen mij te herinneren drie sterren aan dit album te prikken. Welnu, daar dan is dan een halfje bijgekomen. Soms gebeuren er dingen waar ik geen vat op heb.

Sta ik voor de tweede keer deze dag weer een verassing onder woorden te brengen. Vooraleerst Kiila deze middag. Jaarlijstjesmateriaal, ja. Straffe kost.

Neil Young. En ik had me nog wel zo verheugd om deze plaat helemaal kapot te maken. Ik had mij verheugd op een plakkerig kaasfeest uit de hoogste schuif. Ik wordt graag bevestigd in mijn vooroordelen. O ja, Neil Young, dank je, oud spul, laat maar. Mijn verwachtingen waren niet bepaald hooggespannen.

Bij The Emperor of Wyoming wilde ik al apathisch in mijn stoel gaan wiegen, in een vies hemd, met een angstige blik in mijn ogen en een kloppende spatader op mijn been. Dat was iets te voorbarig. The Loner. Ik wilde die LP-hoes gaan oppakken en heel hard tegen Neil's regenbooghoofd gaan schreeuwen: "doe normaal, je gitaar klinkt als een broodrooster" Trillende slijmdraden, overslaande stem en alles. Ik wordt graag bevestigd in mijn vooroordelen.

Toen werd ik mild. Deze plaat is aangenaam geproduceerd. Gladjes. Dit klinkt allemaal vriendelijk, zeg. Ik leunde achterover in mijn jarenzestigzetel, tilde mijn been over het ander en liet de Afrikaner zon vrijelijk op mijn gezicht schijnen. Neil Young zingt over meisjes en liefde. En verlangen. Ik bromde vrolijk. Dadelijk tikte mijn schoenpunt mee op de maat. If I Could Have Her Tonight. Sommige violen zijn zo stroperig dat ze residue vormden in mijn oor. Soms zwabbert zijn stem.

Wat me vooral opviel is het uitblijven van skip-momenten. Alles tussen acceptabel en goed, en dat is toch een positiever resultaat dan ik me ooit had kunnen bedenken.

I've been waiting for you
the last trip to tulsa.

Dat was een fijne herintroductie.

Het liefst sluit ik af met een toepasselijke quote.

For such a long time now
Such a long time now.

zeer zeer sterke debuutplaat van neil , na dit zou het nog veel beter worden met harvest , everybody en after the goldrush , 4 klassiekers !!!!!!

Dat vind ik wel wat overdreven beaster. Deze plaat heeft echt niet de status van een klassieker (de andere drie inderdaad wel). Deze werd destijds met gemengde gevoelens ontvangen. Neil Young zelf was er ook niet dol op. Ik vind de gemiddeldes hier en op allmusic dan ook terecht.

Het probleem met deze plaat is dat Neil's stem nog niet optimaal was en dat deze tamelijk overgeproduceert is. De gitaar klinkt gewoon niet meer als een gitaar. Het songmateriaal vind ik wel vrij sterk, maar wordt door bovenstaande zaken dus iets overschaduwt. Desondanks wel een aangename plaat die door de korte lengte nooit gaat vervelen. Hoewel ik het niet tot z'n beste werk vind behoren is dit wel één van de Neil Young CD's die ik het meest draai.

Typisch een plaat waarbij ik eigenlijk een bredere spreidigsmaat nodig heb voor mijn stem. Tussen de 7,3 en de 7,5 zou ik 'm geven. 4* vind ik toch te hoog, zeker in vergelijking met andere platen uit Neil's oeuvre, dus dan maar 3,5*

Best wel een aangenaam album van Neil Young. Als je de veel meer typische albums van deze "Loner" eerder gewent bent, is het wel even wennen. Maar goed we spreken hier dan ook over het jaar des heren 1968. De invloeden van Buffalo Springfield, psychedelica en de tijdsgeest zitten erin verweven. Los van zijn latere oeuvre is dit gewoon een sterk debuut. Zoekend, ja, maar daar was hij niet de enige in. Greetings from Ashbury Park van Springsteen, was ondanks dat het een goed debuut was, ook een mengelmoes van stijlen. Eigen stem, daar zit op dit debuut ook nog wel verschil in. Hoewel ik van mening ben dat op The Last Trip to Tulsa, zijn stem zoals hij dit meer zou gaan doen, goed naar voren kwam.
In andere nummers moet ik soms denken aan de muziek en vooral zang van Stuart Staples.
Het leuke van dit debuut is ook de verscheidene vormen die Neil etaleert. Waardoor het niet misstaat in de albums die ik van deze legende al in huis heb. Wat dat betreft zijn de debuuts van veel grootheden niet per definitie al meteen een klassieker of een uitgewerkte eigen stijl. Maar een staalkaart van diens kunnen en opvallend, dat mag je toch wel stellen. Kijk maar naar het debuut van een Lou Reed, na de Velvet Underground, Ashbury Park van Springsteen of het debuut van een Bowie...geen meesterwerken, maar in het oor springend dat toch zeker wel...en dat is met dit Neil Young debuut evenzo.
De kracht zat er al in...getuige ook de latere versie van The Old Laughing Lady.

Eigenlijk was ik er nog nooit aan begonnen, aan deze eerste cd van Neil Young.

De plaat kreeg niet alleen slechte kritieken inzake de composities, vooral het geluid van de LP, later cd, kreeg er zwaar van langs.

Dat laatste zou moeten kunnen zijn opgeheven, na het uitbrengen van de geremasterde versie. Dáár viel voor restaurateurs van de originele tapes nog eer te behalen.

En ik heb er inderdaad ook weinig kritiek op, hoewel van de vier geremasterde cd's deze nog de minste is. Hij is natuurlijk ook het oudste. En ik kan het niet vergelijken met hoe het was; misschien hebben de restaurateurs er wel een meesterwerk van gemaakt.

Ook de kritiek op de composities vind ik erg overtrokken. Neil Young probeert hier ook echt er een mooie smeltkroes van te maken, met goede accoustische maar vooral toch ook enkele electronische nummers. Een beetje merkwaardige opening dat wel, zo instrumentaal.

Ik val natuurlijk voor The Loner en I've been waiting for you. Maar het rustige The old laughing lady en het epos The last trip to Tulsa kan ik ook erg goed hebben.

Maar Neil Young komt zeker niet als naam in aanmerking voor het topic "nooit meer beter geworden na het debuut". Daar is de plaat niet sterk genoeg voor. Zeker niet als je het gaat vergelijken met opvolger Everybody knows this is nowhere.

Heb hem eindelijk te pakken gekregen. Op LP nog wel, maar goed. Na 2 keer luisteren vind ik dit toch een zeer aarig debuut. Vooral The Loner is zeer goed, The Old Laughing Lady en Last Trip To Tulsa zijn ook meer dan oke. Last Trip is zelfs een beetje in de stijl van een surrealistisch Bob Dylan nummer.

3.5 voor deze meer dan degelijke plaat.

In mijn oren de beste plaat die Neil Young maakte. Hij staat haaks op de muziek die hij later maakte. Veel afwisselender dan zijn latere werk hoeveel ik ook van de volgende drie albums houd. Jammer dat het album niet beter geproduceerd is, en de hoes is afschuwelijk lelijk.

Dan heb jij nog veel te ontdekken! Neil Young borduurde, samen met Jack Nitzsche op dit album voort op de succesformule van Expecting to Fly en Broken Arrow, maar sloegen daarin te ver door. Tel daarbij op dat de eerste persing vreemde mastering had (CSG proces) en bij de tweede persing sommige nummers zijn geremixt, niet ten goede en blijft steken op een aardig debuut, maar zeker niet zijn beste plaat. Tip: ga eens op zoek naar de CSG decoded 1st pressing, dat scheelt echt een slok op een borrel ten opzichte van de CD versie uit 89. De remaster heb ik nog niet gehoord, op wat op de Archives staat na dan. Dit album was wel een wijze les voor Neil Young, hij leerde wanneer hij zijn muziek met rust moest laten, het resultaat was het veel betere Everybody Knows en Gold Rush.

Momenteel ben ik alle Neil Young-albums aan het beluisteren. Het debuut ligt gedeeltelijk in het verlengde van Buffalo Springfield, ik krijg de indruk dat hier nummers opstaan die aanvankelijk voor Buffalo Springfield bedoeld waren zoals If I Could Have Her Tonight en I've Been Waiting for You die gerust wat langer mochten duren. Anderzijds staan hier al 2 topsongs nl. The Loner en The Old Laughing Lady die ik heb geselecteerd (staan ook op zijn compilatie Decade). Slotnummer The Last Trip to Tulsa is mij wat te spanningloos en eentonig, de overige songs mogen er zijn.
Globaal een sterk debuut (mede vanwege de 2 geselecteerde nummers) maar geen meesterwerk. Die zal er nog komen.

Waar beter beginnen met het 'Neil Young weetje van de dag', dan bij zijn debuut? Dat het debuut van Neil Young door de platenmaatschappij behoorlijk is verpest tijdens de mastering mag bekend zijn. Dit zogenaamde CSG proces, waarbij het de bedoeling was dat een stereo-album op mono-apparatuur nog beter klonk, zorgde ervoor dat op stereo apparatuur het album nergens naar klonk, dit kwam omdat er in het rechterkanaal een phase shift zat van 90 graden.

Dat er bij deze versie van het album (te herkennen aan het ontbreken van de tekst 'Neil Young', dat bij de remaster in ere is hersteld) ook nog eens 3 nummers anders zijn gemixt (buiten de mastering om) mag ook als bekend worden verondersteld. Voor de goede orde: de songs zijn If I Could Have Her Tonight, Here We Are In The Years en What Did You Do To My Life? Meer info hier.

Wat jullie misschien niet wisten, of pas ontdekten bij het horen van Neil Young Archives Vol. 1, is dat The Emeror of Wyoming een gerecycled nummer is, namelijk Casting Me Away From You, van de Comrie Smith sessies. Later zou het nummer nog eens recyclen, tot Leaving the Top 40 Behind, maar dat horen jullie wel in Archives Vol. 3.

Dan The Loner, met zijn karakteristieke gitaargeluid, dat ook te horen is op I've Been Waiting for You. Hoe is dat tot stand gekomen vragen jullie je jezelf af? David Briggs legt het uit: we verbonden Neil's guitar met een Leslie en plugden dat ding, zonder versterker ertussen, direct in het mengpaneel. Stephen Stills vond dit ook een goed nummer, getuige zijn cover versie (in een compleet ander arrangement) op zijn album Illegal Stills uit 1976. Toen hij en Young samen optraden als de Stills-Young band speelden ze het nummer ook, in het 'nieuwe' arrangement.

Over I've Been Waiting for you gesproken: toen Neil Young in 1993 zijn tweede Unplugged Concert ging geven had hij speciaal wat extra regels tekst geschreven voor dat nummer. Echter door spanningen tussen hem en de band (tot op het laatste moment was het niet zeker of hij solo, met band of helemaal niet zou spelen) werd het nummer niet gespeeld.

The Old Laughing Lady, het tweede bekende nummer van deze plaat schreef Neil Young in een koffiehuis in Toronto op servetjes uit, zonder gitaar bij de hand. Op Neil Young Archives Vol.1 horen we ook het nummer Falcon Lake, waarvan het eerste deel gerecycled is tot Here We Are in the Years. De melodie van het nummer wordt ook gebruikt in 1956 Bubblegum Disaster op Live at The Riverboat.

Tijdens datzelfde concert voegde hij twee nummers aan Last Trip to Tulsa toe, een nummer dat Neil Young zelf als enorm grappig beschouwt. Het werd niet vaak live gespeeld, maar de meest opvallende versie komt toch wel uit 1973, waar het werd gebruikt als B-kantje.

Eigenlijk de enige lp van Neil Young waarop sprake lijkt te zijn van consensus, dat wil zeggen, waarop hij iets probeert te doen wat lijkt op wat mensen zouden verwachten van een plaat van Neil Young.

Desondanks een erg goede plaat, met een paar van zijn meest geliefde liedjes (The Old Laughing Lady, The Loner).

Enigszins overgeproduceerd, dat wel.

Op deze plaat spelen enkele muzikanten van naam mee, zoals Ry Cooder. Ik heb ooit ergens gelezen dat Cooder de muziek helemaal niets vond, hij snapte niet wat Neil Young probeerde te doen.

Helaas pindakaas voor Cooder.

Ik ben blij dat ik deze plaat eindelijk in huis heb gehaald, want het is gewoon een goed debuut. De gaten in mijn Young-collectie raken stilaan opgevuld (dan heb ik het vooral over het eerste decennium).

Opmerkelijk dat deze zo "slecht" scoort. Ik vind deze toch meer dan redelijk en beter dan sommige andere platen van hem. Zijn andere (veel geroemde) plaat uit de 60's vind ik een stuk minder boeiend dan deze. Het enige dat mist is een nummer dat je echt onthoudt, een nummer dat je zult noemen wanneer men om een lijstje vraagt. Misschien komt dat nog.

Je stemt m nu wel omlaag

Slecht is het album zeker niet, wel wat onevenwichtig en bij momenten ook overgeproduceerd. Niet alle nummers vind ik sterk zoals het weinig boeiende slotnummer maar op dit album etaleert Neil Young al zijn klasse.
Het is de eerste keer dat iemand zijn opvolger minder vindt.

Dat lijkt me sterk, maar ik vind de opvolger veel te veel oninteressant gitaargeweld. Het is niet slecht, maar ik word er niet echt warm van.

Beetje wisselvallig debuut , niet zo goed als wat hij de jaren erna nog zou componeren en uitvoeren. Vooral de productie bevalt mij niet, veel te glad. Laat een gitaar maar gewoon klinken als een gitaar. Voor de rest staan er hier wel een aantal mooie songs op zoals The Old laughing Lady en I've Loved Her So long.

Ik vind deze plaat zijn beste. Neil zelf houdt het op "the more you think the more you stink!", maar hier ben ik het volledig met hem oneens. Het is een feest om hem te horen met arrangementen die niet door hem verzonnen zijn. En al die 'basic', uitgeklede stuff van hem die hij zelf zo geweldig vindt komt me de keel uit. Crazy Horse.... brrrrr...
De plaat brengt me meteen in trance op de een of andere manier. Heerlijk gewoon. Enige misser: Last Trip To Tulsa. Past totaal niet in het geheel.

Pas dit album aangeschaft (natuurlijk op LP).
Toch een heerlijke LP met over het algemeen rustige nummers. Zeker niet slecht, maar het latere werk van Neil is wel beter.
Trip to Tulsa vind ik overigens wel lekker!

Een plaat van Neil Young die me duidelijk minder doet dan ander werk van hem. Door de ingetogen muzikale omlijsting en de nog wat breekbare zang van Neil ontdek ik toch wat momenten in de zang die mij niet bevallen. Het klinkt allemaal wel heel teer (en hoog). Ook een nummer als The Last Trip to Tulsa kan ik nauwelijks waarderen doordat het gitaarspel mij niet zint.

Na de teleurstelling die het beluisteren van Psychedelic Pill opleverde dit album maar weer eens uit de kast getrokken. De sfeer en de composities spreken me heel erg aan, en de arrangementen vind ik prachtig. Jammer alleen dat het album afsluit met The Last Trip to Tulsa, dat valt m.i. enigszins uit de toon. Hoe mooi ik dit album ook vind, op de hierop volgende albums (vooral Everybody Knows This Is Nowhere) vindt Neil Young m.i. pas echt zijn vorm.

Het solodebuut van mijn muzikale held. Ik herken de opmerkingen hier wel. Het is wat zoet geproduceerd, terwijl met de songs niet zoveel mis is. Het venijnige en schurende ontbreekt nog, zelfs in een topsong als 'The Loner'. Maar verder is er ook niet veel mis mee. Een typische 3,5*** plaat. Voldoende, niet majestueus. Maar dat zou allemaal nog komen.

Een degelijk debuut en zeker een sterke plaat om mee in het oeuvre van Young te stappen. Fijn plaatje.

Ondergewaardeerde plaat van Neil. Als er een plaat is die door een remastering echt veel beter is geworden dan komt deze plaat in aanmerking voor de eerste prijs. Waar de plaat dof en vlak klinkt en de zang zelfs wat naar achteren gemixt is komt hij nu volledig tot leven. Er zijn ook wat orgeltjes hier en daar weggelaten zodat het geluid transparanter is geworden. De composties waren al niet bepaald slecht maar het is alsof je een oud verwaarloosd schilderij schoon laat maken. Ik hou ook van de fragmentarische opbouw van de liedjes als Here we are in the years en Ive been waiting for you. Ze liggen zoals Droombolus al beschrijft in het verlengde van Broken Arrow en Expecting to fly.
The last trip to Tulsa is te lang maar dat vind ik het enige echte minpuntje. Ik draai hem nog relatief vaak.

p.s. prachtige lp hoes

p.s. ik moet in alle eerlijkheid vermelden dat ik de eerste US en UK persing op LP had (die zijn in het begin van de jaren zeventig al eens opnieuw en beter gemixt).

Ik kan als Neil Young fan toch wel genieten van dit debuut album van de oude rocker. Muzikaal gezien toch wel een sterke plaat maar dat ligt geheel aan de versie die je voor handen hebt.
Qua tijdslengte een kort debuut waarin hij vooral voortborduurt op de muziek van Buffalo Springfield.

De plaat begint rustig met het gehele muzikale ‘The Emperor of Wyoming’, daarna volgt één van de sterkere nummers van het album. ‘The Loner’ heeft een heerlijke mix van verschillende instrumenten en is tekstueel ook sterk. ‘If I Could Have Her Tonight’ is een rustig nummer tussendoor die er niet echt uitspringt maar wordt dan toch gevolgd door het sterke ‘I've Been Waiting for You’. De drums komen lekker op tijdens het refrein met de elektrische gitaar erbij, wat het toch weer een heerlijk nummer maakt. ‘The Old Laughing Lady’ is inmiddels een echt klassieker met een mooie opbouw. ‘String Quartet from Whiskey Boot Hill’ is een instrumentaal gedeelte wat een leuk verloop heeft naar het volgende nummer. ‘Here We Are in the Years’ is ook zeker een nummer dat er mag zijn, mooi akoestisch een aan het begin een beetje lijkend op ‘Our House” van CSNY. ‘What Did You Do to My Life’ is een wat zwakker nummer maar schiet snel voorbij door de korte tijdsduur. ‘I've Loved Her So Long’ heeft dan weer wat meer in zich, maar je voelt duidelijk aan dat Neil Young zijn plaats nog een beetje zoekt op het muzikale gebied. ‘The Last Trip to Tulsa’ heb ik altijd al een sterk nummer gevonden, wat mij betreft goed qua lengte en opbouw. In dit nummer komt toch wel de bekende zang van Neil Young naar voren in een soort vertellende vorm.

Het is duidelijk dat Neil Young nog zoekende is naar de kant die hij op wil door de muzikale stijlen die hij toepast op dit album. Later zal hij blijven experimenteren met verschillende stijlen wat in de jaren tachtig toch wel een aantal zwakker albums voortbrengt. Het is hier al duidelijk dat hij zich aangetrokken voelt toch verschillende muzikale gebieden. De jaren na dit album zal hij zich sterk ontwikkelen met enkele top albums waar zowel de rustige country nummers als de stevige rock platen zijn breedte in de muziek aantonen.

Sterke songs van Young en één voorbij vliegende van Nitzsche. Ry Cooder speelt ook nog mee. De productie is apart, maar ik ben er aan gewend geraakt. Mooi.