Neil Young - Neil Young (1968)

Verdienstelijk debuut van een geweldige artiest. We horen hier een ingetogen Neil Young op vooral akoestische gitaar en piano, af en toe fraai begeleid door strijkers.

Slechte nummers zijn op deze plaat niet te vinden, maar het niveau dat Young met Buffalo Springfield of zijn latere platen haalde, wordt hier niet bereikt. Vier nummers kunnen zich daarmee meten: The Loner, The Old Laughing Lady, Here We Are In The Years en Last Trip To Tulsa.

Best een mooie plaat inderdaad. Met name The Old Laughing Lady bevalt me wel goed, alhoewel dat door de achtergrondvocalen een beetje atypisch voor Neil Young aandoet; het lijkt meer op een soulnummer.

Verder inderdaad fijne, rustige plaat, zeker naast het zelfverzekerde rauwe van Everybody Knows This is Nowhere.

The Last Trip to Tulsa is wel een beetje tenenkrommend, helaas.

Eigenlijk de enige lp van Neil Young waarop sprake lijkt te zijn van consensus, dat wil zeggen, waarop hij iets probeert te doen wat lijkt op wat mensen zouden verwachten van een plaat van Neil Young.

Desondanks een erg goede plaat, met een paar van zijn meest geliefde liedjes (The Old Laughing Lady, The Loner).

Enigszins overgeproduceerd, dat wel.

Op deze plaat spelen enkele muzikanten van naam mee, zoals Ry Cooder. Ik heb ooit ergens gelezen dat Cooder de muziek helemaal niets vond, hij snapte niet wat Neil Young probeerde te doen.

Helaas pindakaas voor Cooder.

Ik kan als Neil Young fan toch wel genieten van dit debuut album van de oude rocker. Muzikaal gezien toch wel een sterke plaat maar dat ligt geheel aan de versie die je voor handen hebt.
Qua tijdslengte een kort debuut waarin hij vooral voortborduurt op de muziek van Buffalo Springfield.

De plaat begint rustig met het gehele muzikale ‘The Emperor of Wyoming’, daarna volgt één van de sterkere nummers van het album. ‘The Loner’ heeft een heerlijke mix van verschillende instrumenten en is tekstueel ook sterk. ‘If I Could Have Her Tonight’ is een rustig nummer tussendoor die er niet echt uitspringt maar wordt dan toch gevolgd door het sterke ‘I've Been Waiting for You’. De drums komen lekker op tijdens het refrein met de elektrische gitaar erbij, wat het toch weer een heerlijk nummer maakt. ‘The Old Laughing Lady’ is inmiddels een echt klassieker met een mooie opbouw. ‘String Quartet from Whiskey Boot Hill’ is een instrumentaal gedeelte wat een leuk verloop heeft naar het volgende nummer. ‘Here We Are in the Years’ is ook zeker een nummer dat er mag zijn, mooi akoestisch een aan het begin een beetje lijkend op ‘Our House” van CSNY. ‘What Did You Do to My Life’ is een wat zwakker nummer maar schiet snel voorbij door de korte tijdsduur. ‘I've Loved Her So Long’ heeft dan weer wat meer in zich, maar je voelt duidelijk aan dat Neil Young zijn plaats nog een beetje zoekt op het muzikale gebied. ‘The Last Trip to Tulsa’ heb ik altijd al een sterk nummer gevonden, wat mij betreft goed qua lengte en opbouw. In dit nummer komt toch wel de bekende zang van Neil Young naar voren in een soort vertellende vorm.

Het is duidelijk dat Neil Young nog zoekende is naar de kant die hij op wil door de muzikale stijlen die hij toepast op dit album. Later zal hij blijven experimenteren met verschillende stijlen wat in de jaren tachtig toch wel een aantal zwakker albums voortbrengt. Het is hier al duidelijk dat hij zich aangetrokken voelt toch verschillende muzikale gebieden. De jaren na dit album zal hij zich sterk ontwikkelen met enkele top albums waar zowel de rustige country nummers als de stevige rock platen zijn breedte in de muziek aantonen.

Alsof Neil Young nog even de laatste restjes Buffalo Springfield uit zijn systeem moest verwijderen alvorens aan z'n echte solocarrière te kunnen beginnen, met Byrdsy gitaren, strijkers, een elektrische piano, een orgel, een dameskoortje en zelfs een synthesizer (daar was hij volgens mij wel redelijk vroeg mee). Op zich past het wel in het tijdsbeeld om zulke uitgebreid geproduceerde "kamermuziek" te maken, en met de arrangementen heb ik dan ook geen moeite, maar wel met de composities, want hoewel er genoeg mooie melodieën op staan zijn zes van de tien nummers zó kort dat ze eigenlijk al voorbij zijn voordat ze ook maar enige impact kunnen maken. The loner springt er natuurlijk uit, alleen al vanwege het contrast tussen het stuwende orgel en het instrumentale tussenstuk waarop zoveel gas wordt teruggenomen, en het mysterieuze The old laughing lady is een ander hoogtepunt (mede vanwege die prachtige elektrische piano), maar de rest is te licht en af en toe ook een beetje te gekunsteld (of zelfs te melig: "Oh, I've loved her so long... oh, I've loved her so long...").
        Wat ik met dat slotnummer aanmoet weet ik niet goed. Het klinkt inderdaad een beetje als een voorbode van On the beach zoals The Eraser op 6-4-2014 zegt, en het heeft een lekker cryptische tekst, maar waarom het zo ontzettend moet contrasteren met de rest van het album is mij niet duidelijk. Als Young dit album echt als een geheel had willen brengen had hij wat meer werk van Last trip to Tulsa moet maken, en als hij daarentegen dat nummer presenteert als een vooruitwijzing naar wat hij in de toekomst zou gaan doen vraag ik me af waarom hij ons dan de voorgaande 25 minuten heeft willen laten horen. Maar ja, het is Neil Young, en die heeft nooit de weg van de minste weerstand gekozen, en zéker niet de meest vanzelfsprekende route. We doen het er maar mee.