Pretenders - Pretenders (1980)

Eigenlijk Pretenders vanaf hun debuut wat links laten liggen.
Was nooit echt mijn band, live gezien op Torhout/Werchter in 1987 en met een verzamelalbum van de groep in de kast was ik eigenlijk wel tevreden.
Tot ik vrij recent een CD doosje met hun eerste 5 albums op de kop kon tikken voor een zacht prijsje.
Nu blijkt dat ik toch wat fraais gemist heb.
Dit is wat andere koek dan de verzamelaar die ik in mijn bezit heb.
Vooral de stevige rocknummers zoals Precious, Up The Neck, The Wait & Mystery Achievement zijn mijn favorieten naast de geweldige single Brass In Pocket.
De band klinkt op dit debuut lekker rauw & ongecompliceerd en doet mij soms wat aan de The Clash denken.
Tot wel een fijne ontdekking ruim 40 jaar na dato

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pretenders - Pretenders (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Pretenders - Pretenders (1980)
De Britse band Pretenders werd geformeerd tijdens de eerste Britse punkgolf, maar laat op haar debuutalbum vooral kwalitatief hoogstaande rock van eerdere datum horen, maar dan wel met de energie en de no-nonsense van de punk

Het debuutalbum van Pretenders verscheen in de eerste weken van 1980 en dook uiteindelijk op in flink wat lijstjes met de beste albums van de jaren 80. Chrissie Hynde formeerde haar band in de eerste jaren van de Britse punk, maar was haar voorliefde voor 60s en 70s rock niet vergeten. Ze rekruteerde bovendien een aantal zeer getalenteerde muzikanten, onder wie de geweldige gitarist James Honeyman-Scott. Het album bevatte met Kid en Brass In Pocket twee geweldige singles, maar ook op de rest van het album was de kwaliteit dik in orde. De fraaie productie van de gelouterde Chris Thomas was de kers op de taart van dit album, dat inmiddels terecht is uitgegroeid tot een klassieker.

Chrissie Hynde verruilt aan het begin van de jaren 70 haar vaderland de Verenigde Staten en vestigt zich in Engeland, waar ze aan de slag gaat als journalist voor het muziekblad New Musical Express. Als in Engeland de eerste punkgolf overtrekt besluit ze om zelf ook een bandje te beginnen. In 1978 formeert ze (The) Pretenders dat na enkele personele wijzigingen een vaste line-up krijgt met gitarist James Honeyman-Scott, bassist Pete Farndon en drummer Martin Chambers.

Een eerste single, een door Nick Lowe geproduceerde versie van Stop Your Sobbing van The Kinks, wordt goed ontvangen, waarna helemaal aan het begin van 1980 het titelloze debuutalbum van de band verschijnt. Het album is mede door de singles Kid en Brass In Pocket een groot succes in zowel Europa als de Verenigde Staten. Het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht van een verrassend hoog niveau is en ook de songs die Chrissie Hynde al dan niet met haar bandleden schreef steken ruimschoots boven het maaiveld uit.

De voormalige muziekjournalist is er bovendien in geslaagd om een aantal uitstekende muzikanten om zich heen te verzamelen. Pete Farndon is een degelijke bassist die flink wat energie in de muziek van Pretenders stopt, wat een fraaie basis biedt voor het avontuurlijke en swingende drumwerk van Martin Chambers. Met James Honeyman-Scott heeft de band een exceptioneel gitarist in huis, die absoluut invloed heeft gehad op Johnny Marr. De jonge Britse muzikant verrast steeds weer met opvallende gitaarloopjes en bijzondere akkoorden en kiest vrijwel nergens voor de standaard rock riffs die ook hadden gepast in de songs van de band.

Chrissie Hynde blijkt tenslotte niet alleen te beschikken over een vlotte pen, maar ook over een zeer karakteristieke en krachtige maar ook mooie stem. De songs van de band hebben de ruwe energie van de punk en de new wave behouden, maar kiezen verder vooral voor de rock zoals deze ook al voor de punk bestond. Het zijn zeer aansprekende songs en songs die heel makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook opwindende en energieke songs, die steeds weer de aandacht trekken met bijzonder gitaarwerk, een opzwepende ritmesectie en de opvallende stem van Chrissie Hynde en haar expliciete teksten. De singles Kid en vooral Brass In Pocket springen er makkelijk uit, maar Pretenders weet ook in de andere tien tracks een behoorlijk hoog niveau vast te houden.

Nick Lowe tekende zoals gezegd voor de productie van de eerste single van de band, maar gaf geen cent voor de toekomst van Pretenders en koos voor andere projecten. De band kwam vervolgens uit bij de gelouterde Chris Thomas, die The Beatles op zijn cv heeft staan, maar voor hij voor Pretenders aan de slag ging ook legendarische albums produceerde van onder andere Roxy Music, Procol Harum, Pink Floyd, Badfinger, Wings en The Sex Pistols. Het bleek een verstandige keuze, want het titelloze debuutalbum van Pretenders klinkt niet alleen fantastisch, maar is bovendien voorzien van de ruwe energie die een rockalbum zo aantrekkelijk maakt.

Het debuutalbum van Pretenders was al met al een uitstekende start van de carrière van de Britse band en de voorbode van een glanzende carrière, al lag er eerst de uitdaging om het lastige tweede album na een succesvol debuut te maken. Hoe dat is afgelopen lees je volgende week op de krenten uit de pop. Erwin Zijleman

Nu de buren op vakantie zijn kan de volumeknop wat verder open.
Dus tijd om wat platen te draaien die bij 'n hoger volume over de speakers nog lekkerder klinken.

Had deze al jaren niet meer op de draaitafel gehad. Onterecht, want dit is uitstekende pop/rock muziek met 'n lekker rauw randje.

Dat 'n drummer, 'n bassist, 'n sologitarist en 'n zanger(es) volstaan om 'n goed rockalbum te maken blijkt ook
hier wel weer.

Chrissie Hynde heeft 'n geweldige en unieke stem en heeft hier 'n aantal meer dan prima muzikanten om zich heen verzameld.
Het gitaarspel van James Honeyman-Scott is bovendien exceptioneel goed en gevarieerd.
Dit debuut album van de band bevat geen zwakke nummers en staat ook nu nog als 'n huis.

Vandaag de LP voor het eerst sinds God mag weten wanneer uit de kast getrokken. Mid price gekocht bij King in Breda zag ik aan de sticker. Een platen- annex kledingzaak als ik me goed herinner. Ik zie een hele wand met mid price platen voor me.

Ik vond 'Brass In Pocket' goed kan ik me herinneren, maar de plaat vond ik niet veel. Zelden gedraaid dus. Anno 2024 hoor ik de punkinvloeden en The Clash, die ik toen ook niets aan vond. Tijden zijn veranderd. 'The Pretenders' is een prima plaat.

Na enkele weken pauze vervolg ik mijn reis door het land van new wave. Mijn vorige album was het debuut van The Durutti Column en mijn volgende stamt eveneens uit januari 1980.

Single Brass in Pocket van de Pretenders betrad in februari 1980 de Nationale Hitparade. In mijn herinnering destijds te vaak gehoord op Hilversum 3, waar het kennelijk een favoriet was bij zowel de alternatievere (KRO, VARA) als de commerciëlere omroepen (AVRO, TROS).
Net zo tot vervelens toe las en hoorde ik het verhaal dat de Amerikaanse Hynde in Engeland als rockjournalist was begonnen en zo haar kennis van de muziekwereld had opgedaan, alvorens in Londen zelf een groep te beginnen.
En de hit? Noch met de melodie, noch met de muziek, noch met de stem van frontvrouw Chrissie Hynde kon ik iets. Bovendien was ik in lichte verwarring: waar media dit bij new wave indeelden, beleefde ik dit vooral als saaie poprock, ook al gezien het uiterlijk van de groepsleden, waarvan één een vetkuif á la de heren van Stray Cats had. En 45 jaar later?

Het staat op het titelloze debuut, verschenen op 11 januari 1980. Op kant A zeven, op kant B vijf nummers, waarvan A de steviger helft is; zoals de felle opener Precious, die ik destijds wél waardeerde - opgenomen van de VARA-radio. Extra opvallend is het inventieve gitaarwerk van James Honeyman-Scott, ondersteund door de slaggitaren van Hynde.
Zo zitten er leuke details in het vreemdsoortige The Phone Call en is het instrumentale Space Invader een pakkende aanloop naar The Wait. Een combinatie van traditionelere (pub)rock met frisse scheutjes punk. Ook is de tekst van Tatooed Love Boys over plastische chirurgie verrassend actueel.

Vanaf Stop Your Sobbing van Ray Davies van The Kinks, gestoken in jaren '60 wall of sound, wordt het echter kalmer en traditioneler. Al is de reggae in Private Life herkenbaar uit die periode - vergelijkbaar met wat Fischer-Z en The Police deden. Goed gedaan, waarbij Hyndes stem goed past, al duurt het me met z'n dikke zes minuten te lang. Pretenders sluit af in de felle stijl van kant A met het uptempo Mystery Achievement.
Britse wave begon door te dringen tot de Amerikaanse verkooplijsten. Twee weken vóór The Clash en London Calling betraden Pretenders het Amerikaanse Billboard en overtroffen het succes van die klassieker. De single (daar Brass in Pocket (I'm Special) gedoopt) reikte er tot #14, het album haalde er in juni #9.
Een knappe prestatie, ik geef het graag toe. Als liefhebber van felle gitaarliedjes bevalt de helft van hun debuut mij goed, het laat zich raden dat het gros van de mensen daar positiever in zit.

Mijn reis door new wave vervolgt en omdat ik - wederom - ontdekte dat ik enkele albums had gemist, moet ik terug naar 1977, voordat ik verder kan met 1980. Op naar het debuut van Throbbing Gristle, waar ik me ver buiten mijn comfortzone begeef.

In geen tientallen jaren meer gedraaid. Ondergesneeuwd in al dat andere moois denkelijk. Uiteindelijk een dag of wat terug kwam ie weer boven drijven. De singles mogen bekend zijn. En goed ook. Maar wat een puike plaat eigenlijk. Waarom die weg bleef van mijn draaitafel, werkelijk geen idee. Opener Precious zet meteen de toon. Vette gitaren, wat een gitarist was dat, geweldig hoor. Kant een staat nu weer op. Zo tientallen jaren nada, dan zelfs 2x in enkele dagen, het kan verkeren ja. Drums en bas dragen menige song, zalig. Tja the Pretenders, overdonderend debuut was dat toch. Puike plaat hoor. Nog steeds.