Pretenders - Pretenders (1980)

Zomer 1979 was ik in Londen op vakantie, en in het zaaltje om de hoek van het hotel waar we verbleven speelde een obscuur bandje. Zullen we daarheen gaan? De vriend met wie ik toen door Londen struinde en ik keken elkaar even aan. Nou nee, al een druk programma gehad, morgenochtend weer vroeg op, onbekend bandje, laat maar zitten, missen we vast niks aan.

Zes maanden later stond Brass in pocket hier in de top-10. Sjiiiiit.

Nog altijd een fris en helder klinkend debuut, met dank aan de produktie van Chris Thomas. Een geweldige powerpopplaat vol memorabele liedjes en strakke arrangementen. Ook de twee langere nummers op "kant 2" zijn spannend, maar houden het geheel wel een beetje op. Speciale aandacht voor Kid, waarop gitarist James Honeywell-Scott zo perfect, rijk en veelzijdig speelt dat het even lijkt of er vijf verschillende gitaristen elk een op hun speciale stijl toegesneden passage hebben ingespeeld : déze jongen leek alles te kunnen, maar 2½ jaar later was hij dood.
 

Pretenders is natuurlijk gewoon het Britse antwoord op Blondie.
Gelikte Top 40 muziek met hier en daar wat punk invloeden.
Alleen heeft Chrissie Hynde niet de sensuele uitstraling van een Debby Harry.
Muzikaal heeft het ook raakvlakken met de eerste twee Stranglers albums.
Net zo strak gespeeld.
En de zang moet zeker een inspiratiebron zijn geweest voor een PJ Harvey.
Dit zou het begin van een succesverhaal kunnen zijn.
Helaas liep het wel wat anders.
Vanwege een goed verkopend debuut, en een paar grote hits als Stop Your Sobbing en
Brass in Pocket, gaat er een nieuwe wereld voor je open.
De verleidingen van drugs worden steeds groter, en dat dit niet zo geweldig is voor je gezondheid, ondervinden twee leden op een fatale manier.
Natuurlijk hebben Pretenders later ook nog hun momenten, maar dankzij UB40 ook de nodige dieptepunten.
Nee, de samenstelling van de eerste twee albums, blijkt achteraf gezien wel de meest geslaagde.
Helaas zie je dit album weinig terug in de lijstjes, maar wat is dit eigenlijk een goed debuut.

Pretenders is bij velen vooral bekend van de poprocknummers als Brass in Pocket, Don't get me wrong of I'll stand by you. Maar Chrissie Hynde is echt opgegroeid in de punkwereld. Ze werkte in de punkwinkel SEX van Malcolm McLaren die met klanten van die winkel Sex Pistols zou starten. Hynde zat in de band die zonder haar verder ging als The Damned en maakte muziek met Mick Jones voor die The Clash oprichtte. Met Pretenders had ze eindelijk haar eigen band. Het debuutalbum heeft nog wel wat punkhits, maar we zijn ondertussen al 1980 en ze weet ook wel dat er meer nodig is dan harde punk om groot te worden.

Nick Lowe (I love the sound of breaking glass) was nog producer bij Stop Your Sobbing maar de rest werd afgewerkt door Chris Thomas die ook al meewerkte bij Sex Pistols en Roxy music. De single Stop Your Sobbing is trouwens van Ray Davies van The Kinks. Hynde en Davies hadden ondertussen samen een relatie en enkele jaren samen een kind.

Ik heb Pretenders ondertussen al een paar keer live gezien, maar het is moeilijk om in te schatten voor mij hoe ze klonken anno 1980. Waarschijnlijk nog een pak ruwer dan wat we op de plaat horen. Maar het is wel een ijzersterk debuut van een band die precies al jaren ervaring heeft. Met een mix tussen punk en pop. Ik las hier ergens de Britse tegenhanger van Blondie, daar is wel iets voor te zeggen. Pretenders lieten zich in elk geval niet in één hokje duwen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pretenders - Pretenders (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Pretenders - Pretenders (1980)
De Britse band Pretenders werd geformeerd tijdens de eerste Britse punkgolf, maar laat op haar debuutalbum vooral kwalitatief hoogstaande rock van eerdere datum horen, maar dan wel met de energie en de no-nonsense van de punk

Het debuutalbum van Pretenders verscheen in de eerste weken van 1980 en dook uiteindelijk op in flink wat lijstjes met de beste albums van de jaren 80. Chrissie Hynde formeerde haar band in de eerste jaren van de Britse punk, maar was haar voorliefde voor 60s en 70s rock niet vergeten. Ze rekruteerde bovendien een aantal zeer getalenteerde muzikanten, onder wie de geweldige gitarist James Honeyman-Scott. Het album bevatte met Kid en Brass In Pocket twee geweldige singles, maar ook op de rest van het album was de kwaliteit dik in orde. De fraaie productie van de gelouterde Chris Thomas was de kers op de taart van dit album, dat inmiddels terecht is uitgegroeid tot een klassieker.

Chrissie Hynde verruilt aan het begin van de jaren 70 haar vaderland de Verenigde Staten en vestigt zich in Engeland, waar ze aan de slag gaat als journalist voor het muziekblad New Musical Express. Als in Engeland de eerste punkgolf overtrekt besluit ze om zelf ook een bandje te beginnen. In 1978 formeert ze (The) Pretenders dat na enkele personele wijzigingen een vaste line-up krijgt met gitarist James Honeyman-Scott, bassist Pete Farndon en drummer Martin Chambers.

Een eerste single, een door Nick Lowe geproduceerde versie van Stop Your Sobbing van The Kinks, wordt goed ontvangen, waarna helemaal aan het begin van 1980 het titelloze debuutalbum van de band verschijnt. Het album is mede door de singles Kid en Brass In Pocket een groot succes in zowel Europa als de Verenigde Staten. Het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht van een verrassend hoog niveau is en ook de songs die Chrissie Hynde al dan niet met haar bandleden schreef steken ruimschoots boven het maaiveld uit.

De voormalige muziekjournalist is er bovendien in geslaagd om een aantal uitstekende muzikanten om zich heen te verzamelen. Pete Farndon is een degelijke bassist die flink wat energie in de muziek van Pretenders stopt, wat een fraaie basis biedt voor het avontuurlijke en swingende drumwerk van Martin Chambers. Met James Honeyman-Scott heeft de band een exceptioneel gitarist in huis, die absoluut invloed heeft gehad op Johnny Marr. De jonge Britse muzikant verrast steeds weer met opvallende gitaarloopjes en bijzondere akkoorden en kiest vrijwel nergens voor de standaard rock riffs die ook hadden gepast in de songs van de band.

Chrissie Hynde blijkt tenslotte niet alleen te beschikken over een vlotte pen, maar ook over een zeer karakteristieke en krachtige maar ook mooie stem. De songs van de band hebben de ruwe energie van de punk en de new wave behouden, maar kiezen verder vooral voor de rock zoals deze ook al voor de punk bestond. Het zijn zeer aansprekende songs en songs die heel makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook opwindende en energieke songs, die steeds weer de aandacht trekken met bijzonder gitaarwerk, een opzwepende ritmesectie en de opvallende stem van Chrissie Hynde en haar expliciete teksten. De singles Kid en vooral Brass In Pocket springen er makkelijk uit, maar Pretenders weet ook in de andere tien tracks een behoorlijk hoog niveau vast te houden.

Nick Lowe tekende zoals gezegd voor de productie van de eerste single van de band, maar gaf geen cent voor de toekomst van Pretenders en koos voor andere projecten. De band kwam vervolgens uit bij de gelouterde Chris Thomas, die The Beatles op zijn cv heeft staan, maar voor hij voor Pretenders aan de slag ging ook legendarische albums produceerde van onder andere Roxy Music, Procol Harum, Pink Floyd, Badfinger, Wings en The Sex Pistols. Het bleek een verstandige keuze, want het titelloze debuutalbum van Pretenders klinkt niet alleen fantastisch, maar is bovendien voorzien van de ruwe energie die een rockalbum zo aantrekkelijk maakt.

Het debuutalbum van Pretenders was al met al een uitstekende start van de carrière van de Britse band en de voorbode van een glanzende carrière, al lag er eerst de uitdaging om het lastige tweede album na een succesvol debuut te maken. Hoe dat is afgelopen lees je volgende week op de krenten uit de pop. Erwin Zijleman

Na enkele weken pauze vervolg ik mijn reis door het land van new wave. Mijn vorige album was het debuut van The Durutti Column en mijn volgende stamt eveneens uit januari 1980.

Single Brass in Pocket van de Pretenders betrad in februari 1980 de Nationale Hitparade. In mijn herinnering destijds te vaak gehoord op Hilversum 3, waar het kennelijk een favoriet was bij zowel de alternatievere (KRO, VARA) als de commerciëlere omroepen (AVRO, TROS).
Net zo tot vervelens toe las en hoorde ik het verhaal dat de Amerikaanse Hynde in Engeland als rockjournalist was begonnen en zo haar kennis van de muziekwereld had opgedaan, alvorens in Londen zelf een groep te beginnen.
En de hit? Noch met de melodie, noch met de muziek, noch met de stem van frontvrouw Chrissie Hynde kon ik iets. Bovendien was ik in lichte verwarring: waar media dit bij new wave indeelden, beleefde ik dit vooral als saaie poprock, ook al gezien het uiterlijk van de groepsleden, waarvan één een vetkuif á la de heren van Stray Cats had. En 45 jaar later?

Het staat op het titelloze debuut, verschenen op 11 januari 1980. Op kant A zeven, op kant B vijf nummers, waarvan A de steviger helft is; zoals de felle opener Precious, die ik destijds wél waardeerde - opgenomen van de VARA-radio. Extra opvallend is het inventieve gitaarwerk van James Honeyman-Scott, ondersteund door de slaggitaren van Hynde.
Zo zitten er leuke details in het vreemdsoortige The Phone Call en is het instrumentale Space Invader een pakkende aanloop naar The Wait. Een combinatie van traditionelere (pub)rock met frisse scheutjes punk. Ook is de tekst van Tatooed Love Boys over plastische chirurgie verrassend actueel.

Vanaf Stop Your Sobbing van Ray Davies van The Kinks, gestoken in jaren '60 wall of sound, wordt het echter kalmer en traditioneler. Al is de reggae in Private Life herkenbaar uit die periode - vergelijkbaar met wat Fischer-Z en The Police deden. Goed gedaan, waarbij Hyndes stem goed past, al duurt het me met z'n dikke zes minuten te lang. Pretenders sluit af in de felle stijl van kant A met het uptempo Mystery Achievement.
Britse wave begon door te dringen tot de Amerikaanse verkooplijsten. Twee weken vóór The Clash en London Calling betraden Pretenders het Amerikaanse Billboard en overtroffen het succes van die klassieker. De single (daar Brass in Pocket (I'm Special) gedoopt) reikte er tot #14, het album haalde er in juni #9.
Een knappe prestatie, ik geef het graag toe. Als liefhebber van felle gitaarliedjes bevalt de helft van hun debuut mij goed, het laat zich raden dat het gros van de mensen daar positiever in zit.

Mijn reis door new wave vervolgt en omdat ik - wederom - ontdekte dat ik enkele albums had gemist, moet ik terug naar 1977, voordat ik verder kan met 1980. Op naar het debuut van Throbbing Gristle, waar ik me ver buiten mijn comfortzone begeef.

In geen tientallen jaren meer gedraaid. Ondergesneeuwd in al dat andere moois denkelijk. Uiteindelijk een dag of wat terug kwam ie weer boven drijven. De singles mogen bekend zijn. En goed ook. Maar wat een puike plaat eigenlijk. Waarom die weg bleef van mijn draaitafel, werkelijk geen idee. Opener Precious zet meteen de toon. Vette gitaren, wat een gitarist was dat, geweldig hoor. Kant een staat nu weer op. Zo tientallen jaren nada, dan zelfs 2x in enkele dagen, het kan verkeren ja. Drums en bas dragen menige song, zalig. Tja the Pretenders, overdonderend debuut was dat toch. Puike plaat hoor. Nog steeds.