Pretenders - Pretenders (1980)

Toch wel een aangename verrassing dit! Leuke, complexloze (punk)rock met een bitchy Chrissie Hynde. Het gaat stevig vooruit hoor, luister maar 's naar The Wait, een wilde rollercoaster van een song!

Hynde in haar wilde tijd. Ze was een tijdje popjournaliste en werkte ook in de legendarische winkel van Malcolm Mclaren (Sex genaamd) voor ze deze band oprichtte. Twee van de vier leden stierven binnen een paar jaar aan een heroineoverdosis. Sindsdien is The Pretenders meer een naam voor Hyndes projecten met telkens wisselende muzikanten dan een echte band.

Dat ze in mc. Laren's sexshop heeft gewerkt wist ik niet. Het enige dat mij duidelijk mocht wezen is dat Chrissie niet onbekend kon zijn met de punkindustrie. Het is namelijk overduidelijk te horen op haar eerste twee albums. Dit waren aanvankelijk mijn twee favorieten, mede vanwege het punkgehalte. Nu vind ik de rest ook goed, nu mede te danken aan het chillgehalte. Maar dit album heeft nog altijd een speciaal plaatsje bij mij. Favoriet is voor mij het zware 'Space invader', 4 pnt.

Wat een super debuut! Alleen maar leuke nummers!
Ik vind dat dit het beste album is wat ze tot op heden hebben gemaakt.
Echt alle tracks zijn goed en natuurlijk ontbreekt de grote hit "Brass In Pocket" ook niet. Zeker één van de beste debuutalbums die er ooit zijn verschenen en behoorlijk tijdloos. Kid en Stop Sobbing klinken erg lekker, nog steeds!

één van de beste debuten ever , en na 25jaar staat deze plaat nog als een huis , een echte klassieker met kid als mijn lievelingssong

Hun eerste en gewoon hun beste; Veelbelovende groep toen, helaas is het er niet helemaal uitgekomen, al hebben ze aardig wat hits gehad.

Deze plaat is tijdloos en een supergoed debuut was dit.

Stop Your Sobbing (Van the Kinks ?), Kid en natuurlijk Brass in Pocket, zijn de beklijvendste songs hier!

4.5 sterren jawadde ! ****1/2

Zo is het maar net


Ik ben zo vrij geweest om de titel van dit album te wijzigen, het album heet namelijk 'Pretenders' zonder 'the'

Zéér sterk en tijdloos album dat uiteindelijk de beste van the Pretenders is. Toen was het nog een heuse (new wave) band, later werkt Chrissie Hynde meer met sessiemuzikanten.
"Stop your sobbing" (van the Kinks), "Brass in Pocket" en vooral "Kid" zijn voor mij de toppers hierop.

Dit album staat nog steeds als een huis!

Absolute klassieker, hoort natuurlijk gewoon in de top 100, vergeet latere niemandalletjes als I got you babe, prachtige puntige punkie songs, luister bv naar precious Fuck off!!!!

Prachtige, puntige, punkie songs is dat wel of geen punk?

Laat ik voorop stellen het eenst te zijn met elke prima waardering van deze plaat maar Punk?

Zelfs newwave gaat mij te ver, ik vind het vooral een goed rockalbum en hoe daar dan vervolgens invulling aan wordt gegeven is mij om het even.

Wat waar is, is dat wat mij betreft de Pretenders met deze cd rechtstreeks naar het topic "nooit meer beter geworden na het debuut" mogen, daarvoor is deze cd te goed ten opzichte van alle opvolgers.

Velen noemen de cd tijdloos, terecht, ik zou ook direkt pleiten voor hernieuwde belangstelling voor een cd als deze, waarom zou dat niet eens kunnen.

Alleen Private life (dat ik ook ken van Grace Jones van even later) vind ik geen nummer voor The Pretenders, dat kost ze net een half sterretje.

Zeer puur, origineel en zonder poespas debuutalbum met een van de mooiste vrouwelijke zangstemmen, inventief gitaarspel ook. Probeer de versie met de bonustracks te bemachtigen, echt de moeite.

Ik vind vooral de b kant (=vanaf track met de minder punky nummers de moeite waard, private life (beetje police achtige reggae) en lovers of today (eigen stijl, zeker geen punk)...

Geen punk maar je moet het wel afzetten tegen de tijd waarin dit uitkwam en dan past het wel weer in de tijd van verzet, opkomende werkloosheid, een bloeiende kraakbeweging, de anti-atoomwapen demonstraties.

Zomer 1979 was ik in Londen op vakantie, en in het zaaltje om de hoek van het hotel waar we verbleven speelde een obscuur bandje. Zullen we daarheen gaan? De vriend met wie ik toen door Londen struinde en ik keken elkaar even aan. Nou nee, al een druk programma gehad, morgenochtend weer vroeg op, onbekend bandje, laat maar zitten, missen we vast niks aan.

Zes maanden later stond Brass in pocket hier in de top-10. Sjiiiiit.

Nog altijd een fris en helder klinkend debuut, met dank aan de produktie van Chris Thomas. Een geweldige powerpopplaat vol memorabele liedjes en strakke arrangementen. Ook de twee langere nummers op "kant 2" zijn spannend, maar houden het geheel wel een beetje op. Speciale aandacht voor Kid, waarop gitarist James Honeywell-Scott zo perfect, rijk en veelzijdig speelt dat het even lijkt of er vijf verschillende gitaristen elk een op hun speciale stijl toegesneden passage hebben ingespeeld : déze jongen leek alles te kunnen, maar 2½ jaar later was hij dood.
 

Je hoort duidelijk naar welke zangeres een Ellen ten Damme geluisterd heeft; dezelfde rustgevende sensualiteit in het geluid als Chrissie Hynde.
Hynde heeft een iets mooier geluid, maar ten Damme zie ik liever.
PJ Harvey heeft ook dat sensuele.

Geweldig debuutalbum waar iedereen vroeger toch wel wat mee had.
Werd veel gedraaid op verjaardagen en in de soos.
Heerlijke enigszins punky rock met Chrissie Hynde lekker voor in de mix
En toch altijd melodieus en nummers die blijven hangen.

Brass In Pocket is in al zijn loomheid een klassieker en Kid is dat eigenlijk ook. Erg sterk gitaarspel hier van de kort erna overleden gitarist James Honeyman-Scott.
Precious hakt er meteen lekker in, net als Up The Neck en Tattoed Love Boys.
De Kinks-cover Stop Your Sobbing valt enigszins uit de toon, maar is wel leuk.
Private Life doet dat ook, maar iedereen deed begin jaren 80 wel wat met reggae.
Mystery Achievement is een waardige afsluiter van een plaat met louter sterke nummers en een van de beste debuten van de eerste jaren van de 80's.
Album wat nog niks aan kracht verloren heeft.

Op vinyl.

Het doet goed om te zien dat ik niet de enige ben die James Honeyman-Scott hoog heeft zitten.
Hier een mooi interview: James Honeyman-Scott: The Complete 1981 Pretenders Interview | Jas Obrecht Music Archive - jasobrecht.com

Pretenders is natuurlijk gewoon het Britse antwoord op Blondie.
Gelikte Top 40 muziek met hier en daar wat punk invloeden.
Alleen heeft Chrissie Hynde niet de sensuele uitstraling van een Debby Harry.
Muzikaal heeft het ook raakvlakken met de eerste twee Stranglers albums.
Net zo strak gespeeld.
En de zang moet zeker een inspiratiebron zijn geweest voor een PJ Harvey.
Dit zou het begin van een succesverhaal kunnen zijn.
Helaas liep het wel wat anders.
Vanwege een goed verkopend debuut, en een paar grote hits als Stop Your Sobbing en
Brass in Pocket, gaat er een nieuwe wereld voor je open.
De verleidingen van drugs worden steeds groter, en dat dit niet zo geweldig is voor je gezondheid, ondervinden twee leden op een fatale manier.
Natuurlijk hebben Pretenders later ook nog hun momenten, maar dankzij UB40 ook de nodige dieptepunten.
Nee, de samenstelling van de eerste twee albums, blijkt achteraf gezien wel de meest geslaagde.
Helaas zie je dit album weinig terug in de lijstjes, maar wat is dit eigenlijk een goed debuut.

Best een leuk album van The Pretenders.

De vriendschap met Ray Davies van The Kinks leverde behoudens een jarenlange relatie en kind ook nog wat hits op in de vorm van Stop Your Sobbing en op een ander album van The Pretenders I Go to Sleep. Het bekendste nummer van dit album is Brass in Pocket al zal menigeen ook het lekkere lome Private Life (al dan niet via Grace Jones) kennen.

Voor mij springen, naast eerder genoemde Private Life en Brass in Pocket, The Wait en album opener Precious er bovenuit.

[quote]musician schreef:
Prachtige, puntige, punkie songs is dat wel of geen punk?

Laat ik voorop stellen het eenst te zijn met elke prima waardering van deze plaat maar Punk?

Laat ik na 8 jaar ff reageren (:, plaat staat nl nu weer op.
Ja punkie, geen punk, punkachtige liedjes bv het einde van precious of mystery achievement, the Stranglers zijn ook punk maar klinken veel minder punk of heel anders dan de punk van een Clash of Sham69

[quote]Grootfaas schreef:


Geen PUNK, daarvoor was Chrissy toch te conformistisch. Eerder mainstream, radiovriendelijke , middle of the road, rock & roll à la de vroege Dire Straits & met een beetje goede wil berg ik haar op in het laatje ‘new wave’. Past prima in het ‘Top 2000’-repertoire.

[quote]corné.2 schreef:


mmm, Pretenders vergelijken met Dire Straits vind ik onzin, nummers als precious zijn echt niet mainstream of radiovriendelijk, later wel ja en bv ook brass in pocket. Doe je het debuut van de Pretenders veel te kort mee. Dire Straits tjezus, zo ongeveer de slechtste band ever

Kane en Nickelback vind je dus beter dan Dire Straits, Grootfaas!
De vergelijking Pretenders en Dire Straits vind ik ook nergens op slaan behalve dat het klassebands zijn.

Dire Straits & Pretenders zijn voorbeelden van main stream bands die veelbelovend begonnen, maar daarna kozen voor main stream college rock, die het goed doet op de am & fm radiostations in de VS en die - niet onbelangrijk - stadions vult en daarmee voor mrs Hynde & mr Knopfler de kassa aardig deed rinkelen. Wat bijvoorbeeld ook duidelijk blijkt uit hun jaarlijkse optredens in de Top 2000. Muziek voor een breder publiek dus.

De vergelijking is m.i. dan ook volkomen terecht, die was immers niet inhoudelijk, maar vooral gericht op hun vergelijkbare marktstrategie. Ik had voor hetzelfde geld ook UB 40 kunnen noemen. Ook hun eerste albums steken schril af tegen het geluid waarvoor de band later koos en waarmee de band commercieel meer succes had.

Ik reageerde vooral op de opmerking die de The Pretenders tot de punk rekende. Miss Hynde was nooit een Johnny Rotten of Syd Vicious. The Pretenders waren vooral een typische new wave band, die op de punk - post punk als je wil - volgde en daar muzikaal op voortbouwde.

Wat dat betreft is er idd een duidelijk verschil met bands als The Dire Straits & UB40, waar ik nooit het etiket ‘punk’, ‘post punk’ of ‘new wave’ op zou plakken.

Ik heb Pretenders ook nooit tot de punk gerekend. Wat wél overduidelijk is, dat is de punkinvloeden waaruit overduidelijk enig inspiratie is gehaald. Luister naar The Phonecall of Spaceinvader bijvoorbeeld. Neem rockers als The Wait en Precious erbij, die in de linie meegetrokken wordt, en het mag mij betreft duidelijk zijn.
Om Pretenders punk te noemen is verre van terecht inderdaad. Op een punkalbum tref je geen Brass in Pockets aan, een nummers als Kid of Stop Your Sobbing (alle op eenzelfde album bovendien). Maar dat Chrissie nog punk in haar bloed had (voor de Pretenders was Chrissie actief in de punkscene) is mij desniettemin ook kraakhelder.

Toch maar weer een paar keer opgezet. Hate for Sale is leuk, maar niet te evenaren met deze. Stel je eens voor, U2 met hun eerste album Boy, The Cure met Seventeen Seconds, Talking Heads met Remain in Light. Wat een enorme muzikale rijkdom in 1980. Daarnaast nog vele andere albums en de naweeen van de punkgolf en aan de vooravond dat syntheziser gedoe. Lol. Ik weet het, maar ze werden goedkoop en bereikbaar.
Waaronder The Simple Minds die in dit jaar Empire and Dances uitbracht. Maar Chrissie blijft hier fier overeind. Met in haar bagage haar ervaring als popjournaliste die vele en vele bands live gezien te had. Haar latere ex Jim Kerr was daarover al zo verbaasd.
Dit album heeft lekkere korte rocknumners waarvan bv Private Life door Grace Jones geweldig gecoverd werd.
Later maakte ze nog wel enkele geweldige nummers, maar deze plaat kan makkelijk mee met al die andere geweldige albums van die tijd.
Enne....pfff...wat waren wij toen verwend met al die muzikale rijkdom. Hedendaags wordt ook goede muziek gemaakt maar vergelijk bv 2020 maar eens met 1980. Ok een paar maanden nog maar toch! Joy Division met Closer bv.

De beste plaat van The Pretenders.

Jemig. Nooit geweten dat Pretenders zo gaaf zijn. Ik verwachtte meer synth-gerichte flauwe pop, maar dit is stevige rock met elementen uit de punk, new wave en rock n roll. Stoere zang, stoere nummers, strak gespeeld, heerlijk.

Op goed geluk had ik twee lp's uit de tweedehandsbak meegenomen, en heb er geen spijt van.

Pretenders is bij velen vooral bekend van de poprocknummers als Brass in Pocket, Don't get me wrong of I'll stand by you. Maar Chrissie Hynde is echt opgegroeid in de punkwereld. Ze werkte in de punkwinkel SEX van Malcolm McLaren die met klanten van die winkel Sex Pistols zou starten. Hynde zat in de band die zonder haar verder ging als The Damned en maakte muziek met Mick Jones voor die The Clash oprichtte. Met Pretenders had ze eindelijk haar eigen band. Het debuutalbum heeft nog wel wat punkhits, maar we zijn ondertussen al 1980 en ze weet ook wel dat er meer nodig is dan harde punk om groot te worden.

Nick Lowe (I love the sound of breaking glass) was nog producer bij Stop Your Sobbing maar de rest werd afgewerkt door Chris Thomas die ook al meewerkte bij Sex Pistols en Roxy music. De single Stop Your Sobbing is trouwens van Ray Davies van The Kinks. Hynde en Davies hadden ondertussen samen een relatie en enkele jaren samen een kind.

Ik heb Pretenders ondertussen al een paar keer live gezien, maar het is moeilijk om in te schatten voor mij hoe ze klonken anno 1980. Waarschijnlijk nog een pak ruwer dan wat we op de plaat horen. Maar het is wel een ijzersterk debuut van een band die precies al jaren ervaring heeft. Met een mix tussen punk en pop. Ik las hier ergens de Britse tegenhanger van Blondie, daar is wel iets voor te zeggen. Pretenders lieten zich in elk geval niet in één hokje duwen.