Steely Dan - Aja (1977)

Heerlijke plaat van Steely Dan. Lekkere fusion tussen rock, pop en jazz. Wellciht wat overgeproduceerd, maar je kunt hierdoor wel mooi de gelaagdheid van de instrumenten horen. Allemaal klassemuzikanten en dat klinkt door in de nummers. De stem van Fagen is geweldig, maar ook de achtergrondzang is prima, geeft de plaat ook af en toe een soulvibe mee. Een laidback plaat in optima forma.

4 sterren.

Samen met Royal Scam vind ik dit toch wel hun beste werk. Lekker jazzy, mooi uitgesponnen nummers, super productie. Van deze heb ik ook de Classic Album aflevering op DVD gekocht.
Van deze naar Gaucho naar The Nightfly naar Sunken Condos: ze kunnen gewoonweg niets fout doen! Vette 5.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #239

In mijn hoofd was Steely Dan, ook weer zo’n naam die ik talloze keren voorbij zag komen maar nooit erg actief beluisterde, de artiesten naam van ene Daniel. Blijkt de band vernoemd te zijn naar een ‘revolutionary steam-powered dildo’. Opmerkelijk, en op basis van Aja vermoedelijk ook meteen het meest rebelse dat dit gezelschap ooit gedaan heeft, want de muziek is zo salonfähig als het maar zijn kan.

Het is haast grappig hoe vlekkeloos deze plaat geproduceerd is. Nergens is ook maar het kleinste rauwe randje te bespeuren – we zijn hier getuige van pure smoothness en ‘vakmanschap’. Dat maakt de plaat ontzettend saai, maar tegelijkertijd ook wel lekker. Hoewel de opbouw bij vlagen best complex en uitdagend is en best wat uitwaaiert, zijn de instrumenten en productie heel erg luisteraar-gericht – de laatste drie minuten van het titelnummer zijn daar een mooi voorbeeld van. De saxofoon heeft de zoetsappigheid van Knuffelrock 17 maar contrasteert mooi met het wat spannendere drumwerk, zeker richting het einde van de track. Het is de drummer is de die ontzettend ‘pleasing’ muziek nog van enkele verrassende wendingen voorziet, maar evengoed ontgaat me volledig waarom er een meterslange wikipediapagina voor deze track geschreven is. De zanglijnen op een ‘Deacon Blues’ en de saxofoonsolo’s doen me afvragen of ik naar de aftitelingstune van een Amerikaanse soap zit te luisteren, en toch vind ik het wel lekker.

Op Aja valt geen onvertogen woord - de plaat is uitdrukkelijk anti-rebels. Ik ken evengoed geen enkel album dat zo makkelijk beluisterbaar als deze muziek voor nette mensen. De hypergepolijste sound glijdt gewoon je oren in zonder dat je er erg in hebt. Steely Dan klinkt als een groep van studiomuzikanten voor wie muziek een 9-tot-5 baan was: de - gezien hun talenten - meest logische manier om in het levensonderhoud te voorzien. Dat gevoel sluit een hoge score voor mij direct uit, maar op een bepaalde manier kan ik het toch wel waarderen. Gecombineerd met de overgedetailleerde sound is de plaat daarmee tegelijkertijd overgeproduceerd en heel doordeweeks. Klinkt niet als een aanbeveling, maar het stoort dus me totaal niet. Denk dat ik deze op een lange autoreis naar Italië nog wel eens zal aanslingeren – maar dan wel om de reis mee af te trappen, want al met al is hij meer gemaakt voor de Nederlandse A2 dan voor de Autobahn.

3.25*

AJA is na al die jaren 1 van de betere steely dan lp's . BLACK COW ;DEACON BLUES ; PEG en het titelnummer zelf ziin de hoogtepunten. zijn er mindere nummers op dit album ? persoonlijk vind ik I GOT THE NEWS niet zo bijzonder
Geweldig vind ik de tenor sax solo's van TOM SCOTT WAYNE SHORTER en PETE CHRISTLIEB ; ze klinken hartverscheurend op mijn DENON DRA 445 tuner/versterker

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steely Dan - Aja (1977) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Steely Dan - Aja (1977)
Steely Dan kwam, ondanks het grenzeloze perfectionisme van Walter Becker en Donald Fagen, tussen 1972 en 1980 tot zeven albums, waarvan het in 1977 verschenen Aja wat mij betreft een van de meest memorabele is

Ik luister met enige regelmaat naar de albums die het Amerikaanse duo Steely Dan gedurende de jaren 70 maakte en het zijn albums die het met name wanneer de zon onder is geweldig doen. De vaak wat jazzy klanken van Steely Dan zijn aangenaam en toegankelijk, maar in muzikaal opzicht zochten Walter Becker en Donald Fagen continu naar perfectie. Het is goed te horen op het in 1977 verschenen Aja, wat werd gemaakt met een heel contingent aan gerenommeerde gastmuzikanten. Aja is inmiddels meer dan 45 jaar oud, maar het album heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan en klinkt nog net zo mooi, aangenaam en perfect als in 1977.

Het heeft lang geduurd voor ik iets kon met de muziek van Steely Dan . Ik maakte kennis met de muziek van Walter Becker en Donald Fagen toen mijn voorkeur nog uit ging naar 70s hardrock en symfonische rock. Ik vond de jazzy pop en rock van het Amerikaanse duo destijds veel te soft en ook veel te gepolijst. Inmiddels weet ik beter. Ik luister bijna nooit meer naar symfonische rock uit de jaren 70 en nog veel minder vaak naar hardrock uit dit decennium, maar met grote regelmaat naar de muziek van Steely Dan, dat haar naam overigens ontleende aan een door stoom aangedreven dildo die een rol speelt in het boek Naked Lunch van William S. Burroughs.

Walter Becker en Donald Fagen maakten tussen 1972 en 1980 zeven weergaloze albums, die elkaar in redelijk rap tempo opvolgden. Vervolgens duurde het tot het jaar 2000 voor er weer een album van Steely Dan verscheen (Two Against Nature), waarna in 2003 de zwanenzang van de band volgde (Everything Must Go). De laatste twee albums zijn prima, maar Can't Buy A Thrill (1972), Countdown To Ecstasy (1973), Pretzel Logic (1974), Katy Lied (1975), The Royal Scam (1976), Aja (1977) en Gaucho (1980) zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek. Het zijn albums die niet of nauwelijks voor elkaar onder doen, waardoor mijn favoriete Steely Dan album verschilt over de tijd.

Dat de twee Amerikaanse muzikanten tussen 1972 en 1980 nog tot zeven albums kwamen mag een klein wonder worden genoemd, want Walter Becker en Donald Fagen waren perfectionisten die eindeloos sleutelden aan hun muziek. Ik heb zoals gezegd meerdere favoriete Steely Dan albums, maar als ik echt zou moeten kiezen uit het oeuvre van de band, kies ik waarschijnlijk voor Aja uit 1977, al is het verschil met de andere albums van de band uiterst klein.

Walter Becker en Donald Fagen sleutelden lang aan Aja, dat in meerdere studio’s werd opgenomen met flink wat gastmuzikanten. Het is een sterrencast die kwam opdraven voor het zesde Steely Dan album, want naast Walter Becker en Donald Fagen en topproducer Gary Katz zijn onder andere gitaristen Larry Carlton en Lee Ritenouer, drummers Steve Gadd en Jim Keltner, bassist Timothy B. Schmitt en saxofonist Wayne Shorter op het album te horen. Onder andere, want de gastenlijst is zo lang dat ik er een groot deel van deze recensie mee zou kunnen vullen.

Aja laat het zo karakteristieke Steely Dan geluid horen, maar het is in het oeuvre van de band het meest jazzy album. Naast invloeden uit de jazz zijn invloeden uit de soul en de soft-rock te horen, wat een zeer aangenaam en verrassend toegankelijk geluid oplevert. Aja is echter ook een album vol muzikale hoogstandjes. Walter Becker en Donald Fagen namen, mede omdat ze nauwelijks op het podium stonden, de tijd voor aan de zeven tracks op het album en benaderden continu de perfectie. Zeker met de koptelefoon is het genieten van de eindeloze stroom aan muzikale hoogstandjes, die bij Steely Dan nooit leiden tot doelloos gepiel.

De muzikale perfectie van Steely Dan contrasteert altijd wat met de imperfecte stem van Donald Fagen, van wiens stem je moet houden, maar op Aja zingt hij wat mij betreft prachtig. Het album is inmiddels ruim 45 jaar oud, maar de tijdloze muziek van Steely Dan klinkt wat mij betreft nog net zo mooi en net zo perfect als in 1977. Er wordt de laatste jaren met enige regelmaat muziek gemaakt die is geïnspireerd door de wat vergeten albums van Steely Dan, maar het niveau van een album als Aja wordt maar zeer zelden of eigenlijk nooit benaderd. Erwin Zijleman

Steely Dan - Aja (1977): Een Tijdloos Meesterwerk van Jazzrock en Soul

Steely Dan, de iconische Amerikaanse band gevormd door Walter Becker en Donald Fagen, bracht in 1977 hun zesde studioalbum Aja uit. Dit album wordt vaak gezien als het hoogtepunt van hun carrière, een meesterwerk dat hun unieke mix van jazzrock, pop, en soul perfect tot uiting brengt. Aja is een album dat zowel critici als fans heeft betoverd, en het blijft een referentiepunt in de muziekgeschiedenis vanwege de verfijnde productie, complexe arrangementen, en briljante muzikale prestaties.

Muzikale Stijl en Genres
Het album Aja is een schitterende samensmelting van verschillende stijlen, met een nadruk op jazzrock, maar ook met duidelijke invloeden van soul, pop, en zelfs funk. Steely Dan staat bekend om hun verfijnde en soms complexe composities, en Aja is daar geen uitzondering op. Het album is rijk aan harmonieën, gedetailleerde ritmes, en een bijna obsessieve aandacht voor muzikale perfectie. De combinatie van speelse melodieën met introspectieve teksten creëert een uniek geluid dat zowel toegankelijk als diepgaand is.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van Aja is van uitzonderlijk hoge kwaliteit, wat te verwachten is van een band die bekend staat om hun perfectionisme in de studio. Het album werd opgenomen met enkele van de beste sessiemuzikanten van die tijd, en dat is duidelijk hoorbaar. De geluidskwaliteit is kristalhelder, met een uitgebalanceerde mix waarin elk instrument tot zijn recht komt zonder het geheel te overheersen. De blazers, gitaren, toetsen en percussie smelten samen in een sonisch landschap dat zowel warm als gedetailleerd is.

Track-by-Track Recensie
Black Cow (5:11)
Black Cow opent het album op een heerlijk relaxte manier, met een soepel ritme dat de toon zet voor wat volgt. De blazers zijn subtiel en voegen een rijke textuur toe zonder te overheersen. De melodie is onweerstaanbaar, en de zang van Donald Fagen is perfect gedoseerd. Het nummer heeft een laid-back vibe die toch complex genoeg is om de aandacht vast te houden.

Aja (7:58)
Het titelnummer Aja is een epische track die bijna acht minuten duurt en een prachtig voorbeeld is van Steely Dan's vermogen om sfeer en emotie te combineren. De introverte en comfortabele melodie wordt versterkt door gedoseerde zang en prachtige muzikale arrangementen. Het nummer neemt de luisteraar mee op een sonische reis, met wisselende tempo's en een indrukwekkende saxofoonsolo die het geheel naar een hoger niveau tilt.

Deacon Blues (7:36)
Deacon Blues is een opgewekt nummer met een introspectieve tekst die de complexiteit van het leven verkent. De fraaie, gedoseerde blazers voegen een subtiele, maar krachtige laag toe aan het nummer. De combinatie van melancholie en hoop maakt dit een van de meest memorabele tracks op het album, en de melodie blijft lang in je hoofd hangen.

Peg (3:57)
Peg brengt een meer up-tempo en funky sfeer naar het album. Het nummer is aanstekelijk, met een ritmische drive die je direct in beweging brengt. De harmonieën zijn strak, en de productie is vlekkeloos, met een gitaarriff die even funky als meeslepend is. Peg is een van de meest populaire nummers van Steely Dan en blijft een favoriet bij fans.

Home at Last (5:35)
Home at Last is een swingend en opgewekt nummer dat een zekere rust uitstraalt. De tekst verwijst naar Odysseus en zijn zoektocht naar huis, wat een interessante diepgang toevoegt aan de anders luchtige melodie. De ritmische onderstroom en de ontspannen sfeer maken dit tot een van de meest aangename nummers op het album.

I Got the News (5:06)
I Got the News is een sprankelend en sfeervol nummer dat de luisteraar verrast met zijn dynamische ritmes en speelse melodie. De piano en blazers voegen een extra laag aan energie toe, en de zang is zowel expressief als zelfverzekerd. Het is een nummer dat steeds nieuwe details onthult bij elke luisterbeurt.

Josie (4:30)
Het album sluit af met Josie, een temperamentvol en swingend nummer dat de energie van het album naar een hoogtepunt brengt. De gitaarlijnen zijn strak en de ritmesectie houdt het nummer in een constante beweging. De zang is krachtig en vol overtuiging, wat Josie een perfecte afsluiter maakt voor dit indrukwekkende album.

Conclusie en Aanbeveling
Aja van Steely Dan is een album dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Het album combineert complexe muzikale structuren met toegankelijke melodieën, wat het tot een tijdloze klassieker maakt. De perfecte productie en de briljante prestaties van de sessiemuzikanten zorgen ervoor dat dit album blijft resoneren, zelfs tientallen jaren na de oorspronkelijke release. Aja is een must-have voor liefhebbers van jazzrock, maar ook voor iedereen die geniet van verfijnde, goed geproduceerde muziek. Het is een album dat niet alleen indruk maakt bij de eerste luisterbeurt, maar ook blijft groeien met elke herhaling

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

in een opwelling vrees ik maar tja het blijft bij 3 sterren. Fijne dag

Naar mijn mening (en overigens dat van vele anderen) het beste album van Steely Dan. Niks gedateerd, echt een album dat nog vele jaren op waarde geschat zal worden.

Hoogtepunt blijft voor mij het titelnummer. Die drumpartij van Steve Gadd: ongeëvenaard!