Steely Dan - Gaucho (1980)

sterke plaat na het briljante 'ala' maar 'aja' was sterker, dit is een zeer goeie poging voor een opvolger, maar te gelikt, te perfect eigenlijk als je begrijpt wat ik bedoel

Na het jazzy Aja een meer pop-achtig album van de heren uit New York City. Persoonlijke favoriet is het titelnummer, maar dat komt met name vanwege wijlen Jeff Porcaro. Leuke break in het nummer!

Nee eigenlijk niet Ik vind het de beste Steely Dan allertijden!

Hey Nineteen vind ik het beste nummer van dit goede album.
Gaucho is ook in surround sound op SACD verkrijgbaar. Prachtig geluid.

Het verhaal gaat dat Mark Knopfler vele uren gitaarwerk had ingespeeld voor dit album, maar dat er uiteindelijk slechts een paar minuten zijn gebruikt.

7 seconden, om precies te zijn.
(bron: OOR's popencyclopedie)

Ja klopt inderdaad, in die zin dat t inderdaad 7 seconden zijn geweest. Geweldig verhaal

Jammer dat het album zo kort is, de laat-jaren 70 Dan-sound vind ik geweldig. Babylon Sisters en Hey Nineteen zijn natuurlijk super, maar Third World Man heeft voor mij ook een hele grote aantrekkingskracht.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het eens met Beaster eens ben: Ook bij mij wilde deze plaat onvoldoende pakken. Het geheel kwam net iets te gelikt op me over. Tuurlijk, Babylon Sisters is een prima song, maar deze haalt het niet bij een Aja of een Peg. 3 sterren kunnen er nog wel vanaf.

***

Try again .

And after that, try another time

Let the Babylon sisters sing

Ik probeer het echt ( heb het album in de kast liggen) en weet dat dit album als een van hun beste aangeschreven staat, tot nu toe geef ik ruimschoots de voorkeur aan een Aja of een Royal scam..

Het is zomer nu, dus haal het nog maar eens uit die kast van je!

Dit is een topalbum, zeker zo sterk als Aja wat mij betreft!

Tijdloze, mooi gestileerde en warme muziek van een zeer aparte band.

Respect Guys! ****1/2

Nou, de herfst is alweer begonnen, maar vooruit... Ik ga het nog maar eens een keer proberen. To be continued...

Ik vind dit hun minste album. Een paar nummers die ik altijd oversla en verder zijn de andere ook niet het niveau van hun oudere nummers (vind ik). Ondanks dat bovengemiddeld.

Eigenlijk moet ik mezelf een trap onder de spreekwoordelijke kont verkopen: ooit vervloekte ik iedere muziekgroep die ongegeneerd soleerwerk te berde bracht.

Dergelijke autistische muziekvisie werd destijds gevoed door de Britpop/lo-fi (good ol' Lou Barlow toch) hausse die het muzikale decor vormde van mijn tienerjaren. Er was weinig tot niets om tegen te rebelleren (kan ik het helpen dat ik zulke fijne ouders heb?), dus richtte mijn agressie zich tegen "gestileerde" popmuziek.

Steely Dans "Countdown to Ecstacy" was echter zo'n poplangspeler waarvan geen ene noot "naturel" klonk. Alles was bedacht, extreem geconstrueerd. En toch bleef ik luisteren als achttienjarige naar "Countdown to Ecstacy" - opdat ze simpelweg grandioze popdeuntjes
herbergde

Ook hier weer hoor ik zaken die ik in een andere muzikale context zou verguizen (het FM-rock koortje in "Glamour Profession"), en toch werkt het alwéér.

Ondertussen heb ik meer dan genoeg ongein neergeschreven hier

En dan ziet het er in die eerste dagen van 2008 toch maar even naar uit dat ik mijn beoordeling van dit album moet gaan herzien....
Ik heb het toch nog een paar maal geprobeerd, en warempel: er beginnen zich erg sterke songs te openbaren...
Gaucho, Third World Man, Glamour Profession en uiteraard de opener Babylon Sisters maken er toch nog een zeer aangenaam te verorberen gerecht van. Ik ben blij dat ik het niet opgegeven heb....

van *** naar ****

Ik zal het dan ook nog maar eens een poosje volhouden, maar voorlopig doet mij dit erg weinig. In muzikaal-technisch en productioneel opzicht is het hoogstaand en tot in perfectie uitgebalanceerd, maar ik mis urgentie, passie, beleving, een spanningsboog. Ik ervaar het vooralsnog als geconstrueerd en steriel achtergrondbehang, geschikt als lesmateriaal voor conservatoriumstudenten.

Van de Steely Dan albums uit de reeks vanaf Can't Buy A Thrill vind ik dit de minst geslaagde.
Het is produktioneel en muzikaal weer dik in orde, maar het is wat zoutloos geworden.
Keurige jazzypop maar zonder echte ziel gemaakt.
Het was ook voor het duo geen makkelijke klus, want vooral Walter Becker, die zijn breek brak toen de opname van start was gegaan en ook nog eens worstelde met een drugsverslaving, was niet in goede doen.
Door al het gedoe erom heen(de twijfel,perfectionistme)kwam Gaucho moeilijk tot stand.
Slecht is het niet,want daar zul je de heren nooit op betrappen,maar het heeft wat weg van een routineklusje.
De opener Babylon Sisters en de afsluiter Third World Man zijn de hoogtepunten.
Tijd voor een break en dat duurde uiteindelijk een jaar of 13.

Geconstrueerd is het zeker, geschikt als lesmateriaal voor conservatoriumstudenten idem. Ik begrijp je mening als geen ander, ook ik dacht er vroeger zo over. Steely Dan behoorde in mijn optiek tot de categorie geijkte tot in de puntjes geconstrueerde conservatoriummuziek. Nadat een vriend me heeft gedwongen te luisteren trof ik in Aja, en later in dit album, de prachtige laag die onder de geliktheid schuilt en die Steely Dan op een voetstuk plaatst boven de gladde conservatoriumbrij.
Ik kan het moeilijk uitleggen, maar luister maar eens een paar keer aandachtig naar de titeltrack, of pak het album Aja of the Royal Scam, die zijn net iets minder gelikt dan Gaucho. Gaucho vormde voor mij het moeilijkste obstakel maar ook deze heb ik inmiddels in mijn hart gesloten.
Mocht het niet lukken, dan is het uiteraard een matter of opinion!
Succes!

Tsja, en dat zakt het niveau hier toch wel een tikkeltje. Het wordt net té gelikt en té koud. Té perfect, dus. De songs steken nog steeds beregoed in elkaar, maar de productie haalt heel wat van de magie weg, m.i.
Toch wel een beetje jammer.

Steriele plaat waarschijnlijk opgenomen in een vriescel. Knap en goed gespeeld en ben het eens dat het bezieling/warmte mist, ook erg anti-rock n roll. Af en toe wel lekker om op te zetten.

Ik denk dat de wijze van produceren ook wel een beetje te maken heeft met het tijdsbeeld, want ik vind de sound wel 80er jaren glibberig aandoen..
En idd, Aja is beter, maar songs als Thrild World Man en Gaucho zijn toch wel fantastisch!

Het kon niet blijven doorduren natuurlijk met al dat moois op de vorige platen en het is ook niet erg, het zou onmenselijk zijn als The Dan op het continue hoge niveau maar door zou blijven gaan.
Zoals de anderen ook al zeggen; technisch perfekt maar het is een beetje kil allemaal, een beetje te glad.
Het is nog geen muzak want daarvoor hebben ze te veel klasse in huis maar ik vind er weinig passie uit spreken.
Voor mij had de produktie wel iets losser, warmer mogen zijn en misschien hadden ze wel iets meer van Mark Knopfler moeten gebruiken?
Maar goed er valt zeker nog te genieten op deze cd want Babylon Sisters, Hey Nineteen en Glamour Profession zijn nummers die ik graag hoor.
Valt me op dat de jaren 80 voor heel veel bands een lastige periode zijn geweest en een tijdje er tussen uit zijn geweest.
Het was het decennium van de kille synthesizers, Duran duran en dat soort bandjes, een beetje doemdenktijd, plastic en niet zo gezellig.
Misschien gewoon wel de tijdgeest.

Het verscheen in 1980, en toen was van de 'typische 80's'-productie toch nog niet echt sprake. Ikzelf denk dat het met het perfectionisme van de heren van doen heeft.

Ziekelijke perfectionisme
Mark Knopfler kwam langs voor een gitaarpartij.
Deze scheen dus echt een aantal dagen van de partij geweest te zijn.
Uiteindelijk staat er maar een paar seconden van hem op.
Zo erg is het dus.

Tja, het zou best kunnen dat het vooral aan hun doorgeschoten perfectionisme lag.
Daarom vind ik juist de mooie balans tussen perfektionisme en losheid op Aja te gek waardoor die niet zo glad overkomt.
Ze waren daarna in ieder geval even de weg kwijt met hun gepuzzel.....

Dat is niet erg. Die Knopfler had gewoon niet zo veel toe te voegen. Wees blij dat Steely Dan kritisch is. Anders hadden we niet van die geweldige muziek gehad. Knopfler haalde het niveau gewoon niet . . . .
Kan gebeuren.

Ik vind dit een goed album, maar toch 1 van de mindere van Steely Dan. Iets te gladjes. Het leek of Fagen alvast een voorschotje op z'n solo carrière nam. Nightfly (goed album daar niet van) had ook dat glad geproduceerde geluid. Waarschijnlijk was die Becker toch de 'rocker' van de twee. En ik vermoed dat Fagen op dit album het voortouw nam.

De plaat was al tijden klaar maar de release werd een jaar of zo opgehouden door contractruele beslommeringen met de platenmaatschappij ........

OT: Lekkere plaat en IMO een verademing na het supersaaie Aja, waarop de heren er compositories doorheen zaten en bovendien het hele opname proces van de begeleidingstracks uit handen gaven ......

Gewoon een van hun beste albums. Ga deze maar weer eens draaien.