Steely Dan - Gaucho (1980)

Nooit echt mee in mijn nopjes geweest met deze.
Babylon Sisters en Third World Man stijgen er torenhoog bovenuit wat mij betreft.
Songmatig nooit slecht, maar ik mis gewoon de Steely Dan bite die ik op de eerdere albums wel hoor.
Natuurlijk zijn The Royal Scam en Aja al gladder in de productie, maar daar hoor ik louter goede songs.
Hier niet, en ik vind het nogmaals toch wat zielloos.
Er waren problemen genoeg tijdens het maken van de plaat. Gedoe over de drumsound wat niet wilde vlotten. Tot overmaat van ramp kreeg Becker nog een ongeluk en was behoorlijk aan de drugs.
Bepaald geen fijne periode. Minste Danplaat imo.

Dit album vind ik ook net iets teveel naar het klinische overhellen, het lijkt mij iets te perfectionistisch, te zakelijk wat ten koste gaat van emotie. Maar songmatig is dat in orde al vind ik hun vroegere (jaren '70) werk wel beter.

De Londense DJ Lou Hayter heeft Time Out of Mind gecoverd. Een geslaagde cover wat mij betreft. Ook de lange Reflex Revision is de moeite waard: Time Out of Mind - The Reflex Revision - song by Lou Hayter, The Reflex | Spotify - open.spotify.com

"Steely Dan are my favourite band. So I approached this cover with my utmost respect and tried to be reverent. I chose a bit more of a deep cut from their album 'Gaucho'. My friend Jeff Wooton who plays with Gorillaz very kindly added this mega guitar solo on the record, he nailed it in one take which was amazing to watch. I hope it has the same happy sunshine sound that Steely Dan brings to me when I listen to them."

Lange tijd geleden maakte een collega op het werk mij attent op deze band. Ik was toen vooral bezig met Progmuziek en de naam Steely Dan zegde me totaal niks. Op één of andere manier de band uit het oog verloren. Een 15 tal jaar later kwam de naam Steely Dan terug ter sprake door mijn gitaarleraar. Ik heb dan uiteindelijk ( uit nieuwsgierigheid ) eens een cd gekocht in de Fnac Antwerpen. En ja ... ik was verkocht. Ondertussen heb ik alle studio platen van SD.
Wat een vakmanschap toont deze band. Zij combineren pop en jazz en maken er een eigen Steely Dan sound van.
Deze Gaucho is één van hun beste platen vind ik. Third World Man en Babylon Sisters zijn mijn favorieten op deze plaat.

Net als je denkt datje bent ontsnapt uit dat moeras van steriele eenvormigheid trekken Fagen en Becker je weer terug . De tracks zijn prachtig geproduceerd maar straalt weinig geheel uit. Buiten kijf staan de kwaliteiten van de muzikanten. Prachtig gearrangeerde liedjes . Fagen heeft niet de meest spannende stem , maar zingend tegen de melodie aan , werkt het prima. 3 en halve ster met kans op meer

t.o.v. Aja iets te clean dit album. Ook Pretzelogic vind ik beter

Voor mij zijn de albums "The Royal Scam", "Aja" en "Gaucho" de beste albums van Steely Dan.

Zoals je bij Steely Dan kan verwachten is alles strak en met zorg geproduceerd en is het muzikaal goed op orde.

Ik vind het album van hoog niveau en zit geen uitglijder bij.

De voorlopig laatste album voordat The Dan halverwege de jaren '90 weer ging optreden. Nou ja, Steely Dan is dan al jaren Donald Fagen en Walter Becker. Met de beste studiomuzikanten die wanneer het de heren belieft een bijdrage mogen leveren. Mark Knopfler kan er over meepraten. Hij speelt uren aan materiaal in maar is slechts kort te horen op 1 nummer. Aan Gaucho is meer dan een jaar lang gesleuteld, het resultaat is een album waar de perfectie van af druipt. En volgens critici een zielloos album, zo steriel als een ziekenhuis. Daar valt wel iets voor te zeggen maar de nummers zijn zó goed dat ik daar niet zoveel moeite mee heb. Babylon Sisters met een geweldige dameskoor, Hey Nineteen, Time Out Of Mind en Third World Man zijn de hoogtepunten van wederom een klassieker. En een streling voor de oren.

De mening van critici moet je nooit serieus nemen. Het enige wat telt is je eigen mening. "Gaucho" is wat mij betreft het Steely Dan album dat ik het meest waardeer.

Uiteraard spat het vakmanschap er ook op Gaucho weer af, maar ook ik vind het album wat zielloos en wat te glad.
De composities zijn overigens best acceptabel en Third World Man is zelfs een onbetwistbare klassieker.
Maar de zorgelijkheid die er toen duidelijk was, is wel enigzins terug te horen in mijn beleving dan.
De spontaniteit is ver te zoeken bijvoorbeeld. Een duidelijke oorzaak is dat het 2tal maar bleef perfectioneren, schrappen en weer opnieuw doen. Daarbij was Becker onhandelbaar door allerlei privé toestanden en dat had duidelijk invloed op de vriendschap en het uiteindelijke eindresultaat.
Voorganger Aja flowt veel fijner en is constant over de hele linie, ondanks de perfectie die natuurlijk steeds meer de kop op stak.
Mij verbaasd het dan ook niet dat het na Gaucho een lange tijd over was met Steely Dan.

Dat was meer te wijten aan het feit dat Becker een tijdlang op kosten van de staat gelogeerd heeft in zo'n exclusief resort.

Ja, inderdaad. Maar hij dook halverwege de 80's weer op als producer en zelfs eenmalig bandlid bij China Crisis. Ik meen dat hij samen met Fagen het debuut van zangeres Rosie Velva produceerde. Dat was in 1987. Pas in de begin 90's begonnen de mannen weer samen te werken en live op te treden onder de Steely Dan vlag.
Ondanks dat allemaal, de verrassing was er wel wat af na Aja. Maar dat is mijn mening.

Geen feit, hooguit een hardnekkige roddel.

Het liefst draai ik dit op een zomerse septemberavond. Wat dat betreft ga ik hem waarschijnlijk nog wel een keer of 10 draaien deze maand.

Al jaren behoort dit album tot 1 van mijn favoriete Steely Dan platen. En die conclusie blijft ook nu weer staan. Glamour Profession is mijn favoriet van het album. De teksten, muzikale invulling, en met name dat refrein met "Local boys will spend a quarter. Just to shine the silver bowl. Living hard will take its toll". De opener blijft voor mij ook magistraal. De laid back toon/sfeer wordt direct gezet. Slechts bij Time Out of Mind houdt het bij mij heel even op. Maar My Rival en Third World Man tillen dit album uiteindelijk weer omhoog. Als Time Out of Mind me eens gaat bevallen, dan komt er een 5* aan.

Outtake The Second Arrangement is eindelijk opgedoken.

Nou ja, opgedoken: het nummer kenden we al natuurlijk, er circuleren al jaren bootlegs van outtakes, meestal van inferieure kwaliteit. Ik heb het nummer zelf op een CD-r met wel meer outtakes van Dan-songs.
Maar deze vondst schijnt dan een 'rough mix' van de oorspronkelijke opname te zijn, waarvan altijd gedacht werd dat-ie gewist was. Becker en Fagen hebben het nummer - bedoeld als afsluiter van dit album, in de plaats van Third world man - na dat 'bedrijfsongeval' een paar keer opnieuw opgenomen, maar vonden dat ze de sfeer van het origineel niet meer konden benaderen en besloten het erbij te laten. Gek eigenlijk, maar wel kenmerkend voor hun hang naar perfectie.

Het is een geweldig nummer, dat lijdt geen twijfel, en het had een mooie aanvulling kunnen zijn op Gaucho. Ik vind het als compositie beter dan Third World Man, dus het is zo'n typisch geval van 'what if'. Wel benieuws of 'ze' (Donald Fagen) hier nog iets mee gaan doen. Zou leuk zijn als ze nog met die 'rough mix' aan de slag gaan. Bijvoorbeeld door het bedoelde blazersarrangement eraan toe te voegen. Misschien kan zelfs AI uitkomst bieden, wie weet? Al blijft het natuurlijk altijd een beetje 'rewriting history'.

Voor de liefhebbers: nog wat leesvoer over de achtergrond van de gewiste tape van The Second Arrangement:

The Second Arrangement | Steely Dan Wiki | Fandom - wiki-lied.fandom.com

‘The most important cassette on the planet’: how Steely Dan fans uncovered their holy grail | Steely Dan | The Guardian - theguardian.com

Bij mij idem. Meestal reizen we twee tot drie dagen voordat we op de plaats van bestemming zijn en een dag voor vertrek sta ik altijd naar die wand met cd's te kijken en pik ik er een stuk of 20 uit voor onderweg in de cd-speler. Vrijwel altijd is Gaucho een van de gelukkigen.
Blijkbaar ook een beetje snelweg muziek (niet te verwarren met "snel weg muziek").
Ik vind alle nummers even mooi, maar third world man met o.a. de elektrische piano van Joe Sample en de gitaar van Larry Carlton misschien nog net iets mooier.

gaucho, wat mij met toenemende mate verbaast: dat jij aan dit album nog geen waardering hebt gehangen.
En je kunt nog wel zulke mooie, levendige recensies schrijven

Of heeft het één totaal niets met het andere te maken?

Haha, goed opgemerkt. Het heeft vooral te maken met het feit dat ik meestal te hooi en te gras door het wereldje van Musicmeter heen buitel. Vaak reageer ik op meningen in de updates en hang daar dan - dus in volstrekt willekeurige volgorde - een waardering aan voor het betreffende album. Om die reden zijn er nog wel meer albums die binnen of net buiten mijn top 10 vallen die ik nog nooit heb besproken of met een puntenwaardering heb beoordeeld. Terwijl ze dat natuurlijk dubbel en dwars waard zijn.

Gaucho (het album dus) is in mijn ogen een dikke vette vijfsterrenplaat, dat geheim kan ik je in elk geval al onthullen. Ik beloof je dat er op redelijk korte termijn een serieuze recensie volgt.

Dat eerste gedeelte herken ik mezelf ook zeer zeker in. Heb er ook nog (te) veel te "doen". Vanaf deze week maar eens een begin gemaakt met de "top" albums uit de 80's en wat me zoal voor de voeten wordt geworpen.

Ohh, jouw usernaam komt zeker van dit album. Gek genoeg nooit bij stil gestaan

Van de 7 Steely Dan albums van voor hun comeback vind ik Gaucho de minste. Babylon Sisters en Third World Man zijn prima nummers. De rest is zeker niet slecht (dat is bij Steely Dan zo goed als mogelijk), maar blijven ook weer niet 'hangen'.

Maar mijn grootste bezwaar is dat alles net iets te gladjes, te gepolijst klinkt. Ze stonden bekend om hun streven naar perfectie, maar je kunt blijkbaar ook iets overdrijven.

hey Tonio , ik vind dit een prima album met als hoogtepunt Hey nineteen waarop je zo mooi kan mee zingen the cuervo gold the fine colombian make tonight a wonderful thing (say it again)
hartelijke groetjes vanuit Kasterlee (B)
n.b. mijn favoriet steely dan album is momenteel KATY LIED

⏳

Ik ben eigenlijk ook heel benieuwd....

Gaucho, op 5 januari zegde jij het toe. Ook ik ben benieuwd.

Nounou, ik voel me nu wel héél erg onder druk gezet. En meestal laat ik me daar niet door leiden. Bovendien schroeft het de verwachtingen hoog op, dus ik denk niet dat ik me er met een drieregelig berichtje van af kan maken.
Het is momenteel een drukke tijd in mijn wereldje, maar ik zal volgende week eens kijken of ik er wat tijd voor vrij kan maken. Om te beginnen door het album weer eens te beluisteren. Want dat is alweer even geleden...

NOOT: Ik ben al begonnen aan het concept. Ben bang dat het een lang epistel gaat worden. So brace yourself...

Nou, komt-ie dan. Ik heb mijn recensie in uiteindelijk vier (!) delen opgesplitst, om het een beetje overzichtelijk en leesbaar te houden.

Introductie:
Eigenlijk vind ik Aja het beste Steely Dan-album. Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik mezelf in januari 2009 op MusicMeter heb ingeschreven als Gaucho. Was Aja als username al bezet? Of vond ik Gaucho toch meer als een mannelijke persoon klinken dan het nu eenmaal vrouwelijke Aja? Misschien een combi van beide.
Aja staat momenteel op 3 in mijn persoonlijke top 10 op deze site. Met het zelfgekozen uitgangspunt dat ik per artiest niet meer dan één album in die top10 wil opnemen, valt Gaucho dus buiten de boot. Zou dat anders ook het geval geweest zijn? Ik ben niet zo’n lijstjesman; ik vind het altijd een beetje een kwestie van appels met peren vergelijken. Maar eigenlijk vind ik dit album minstens zo goed als mijn huidige nummer 9, All ‘n’ all van Earth, Wind & Fire, dus wie weet.

Ik ga jullie niet vermoeien met de moeilijke (ook persoonlijke) omstandigheden waaronder Fagen en Becker dit album maakten, en evenmin met het feit dat het tot die tijd (1980 dus) een van de duurste albumproducties ooit was. Kosten: ruim een miljoen dollar, omgerekend naar nu ruim drie miljoen, in drie jaar tijd besteed in zeven studio's.
Door naar het eigenlijke album. Mijn muzikale voorkeuren zijn breed, maar met een mix van pop, rhythm ‘n’ blues, jazz en funk zit je bij mij altijd goed. Andere pluspunten in mijn voorkeurenmix zijn complexe ritmes en arrangementen, puntig gitaarwerk en een gave, net niet steriele productie. Hoewel ik alle albums van Steely Dan hoog heb zitten, beschouw ik Aja als hun hoogtepunt. Hoe ga je daar overheen als je een volgend album aan het opnemen bent? Dat is de heren Fagen en Becker niet gelukt, al hebben ze daar wel hoorbaar hun best voor gedaan.

Want ja, je hoort gewoon aan dit album af dat ze wilden dat deze plaat nog perfecter zou uitvallen dan de voorganger. Gaucho roept bij mij een beetje hetzelfde gevoel op als Bad van Michael Jackson: je ziet als het ware voor je dat Michael en Quincy – en in dit geval dus Fagen en Becker – in de studio hun uiterste best doen om een plaat in elkaar te knutselen die aan hun hoogste eisen moet voldoen.
En ja, daarin zijn ze een beetje doorgeschoten, daar moet ik de criticasters van Gaucho gelijk geven. Want ik snap de kritiek van velen dat dit teveel een gladgestreken en doodgeproduceerd plaatje kan zijn. Zelf ervaar ik dat niet zo, want ik heb nu eenmaal een voorkeur voor dit soort producties waarin alles geluidstechnisch precies op zijn plek valt. Want dat is precies wat hier gebeurt.

Ik snap ook dat deze plaat gemakkelijk aan je voorbij waait als je hem op de achtergrond draait en er niet aandachtig naar luistert. Mij pakte het album ook niet meteen bij eerste beluistering; een effect dat de meeste voorgaande SD-platen wél op mij hadden.
Want dat vind ik eigenlijk nog het meest opvallende aan Gaucho. Veel Steely Dan-nummers hebben ondanks hun complexe opbouw toch wel een herkenbaar en meezingbaar refrein. Bij veel nummers op Gaucho is dat minder het geval. Ze hebben wel een kop en staart, maar zijn minder snel herkenbaar en lijken minder snel te blijven ‘hangen’. Gaucho was voor mij in dat opzicht een echte groeiplaat: pas bij vaker beluisteren openbaart dit album zich in volle glorie: songmatig, qua arrangementen en qua productie. In eerste instantie, begin jaren tachtig, vond ik dit daarom een van de mindere albums van de band. Knap dus dat-ie zich in de loop der jaren heeft weten op te werken vanuit de achterhoede naar de top 3. Aja blijft hun meesterwerk, maar bij mij wisselen The Royal Scam en Gaucho vaak stuivertje om de tweede en derde plek.

Toch staat de opener Babylon sisters wel meteen als een huis: ‘classic’ Steely Dan, een nummer dat ook gemakkelijk op Aja had kunnen staan. Die shuffle van Bernard Purdie is uit duizenden herkenbaar en kenmerkend voor zijn stijl. Daarmee komen we op een ander punt: het gebruik van sessiekrachten. Want The Dan was hier natuurlijk allang niet meer de compacte band die ze op de eerste albums waren. Ze maken in toenemende mate gebruik van de beste musici uit de Californische sessiewereld en slagen er, ondanks hun vaak bekritiseerde aanpak (denk aan de roemruchte zeven (!) seconden die uiteindelijk van Mark Knopflers uren durende studiosessies zijn gebruikt in Time out of mind) in om alles te verweven tot een plaat die tegemoet komt aan hun perfectionistische visie.

(Grappige tegenstelling: dit is hun meest 'L.A.' klinkende plaat, maar ze namen 'm grotendeels op in New York. Terwijl ze de meeste voorgaande albums opnamen in Californië, hoewel de onderwerpen vooral in N.Y. gesitueerd lijken. Denk alleen maar aan het hotdog-kraampje op de hoes van Pretzel Logic).

Ik vind de A-kant net wat sterker dan de B-kant. Na de klassieker Babylon Sisters blijkt Hey nineteen (destijds de single) een radiovriendelijk nummer met een ‘quirky’ tekst. Van de B-kant sprak Time out of mind me ook meteen aan. Maar vooral My rival (man, die groove waarmee het nummer opent), Third world man en Glamour profession zijn de onderschatte parels op dit album die een herbeluistering waard zijn. Gek genoeg was de titeltrack het laatste nummer dat zich nestelde in mijn onderbewustzijn. Toen ik me, ergens in de jaren nul, erop betrapte dat ik, zomaar uit het niets, de melodie ervan begon te neuriën. Diezelfde avond nog op repeat beluisterd, waarna het album weer maanden achtereen langskwam in mijn huiskamer en de titelsong na Babylon Sisters mijn favoriet is geworden.

Ik heb het nog niet eens gehad over de teksten op dit album. Die zijn, zoals altijd bij The Dan, cryptisch, ongrijpbaar en duister. Ze weerspiegelen stemmingen van verval, teleurstelling en een permanente droefgeestigheid. Ze zijn bewust vaag gehouden en lenen zich voor zeer uiteenlopende interpretaties en laten veel over aan de fantasie van de luisteraar - áls die er al in slaagt om er überhaupt chocola van te maken. Maar ze zijn gezet op muziek die over het algemeen levendig en upbeat klinkt, en die voorzien is van een ongekend 'glossy' suikerlaagje.
Ik houd van die tegenstelling, net zoals de stem van Donald Fagen een heel eigen nasale klank heeft, maar juist het perfectionisme ontbeert dat de muziek wél heeft. Het is juist die door tegenstellingen gecreëerde spanning die de muziek van Steely Dan uniek maakt en mijlenver boven de middelmaat uittilt.

Want je zou de band losjes kunnen indelen bij de – pas later ‘uitgevonden’ – stroming van de ‘yacht rock’. En hoewel ik dat soort muziek best kan waarderen (perfect uitgevoerde en geproduceerde ‘breezy’ popmuziek van bijv. Christopher Cross, Michael McDonald, Atlanta Rhythm Section) vind ik het bijna een belediging om de band daarbij in te delen. Muzikaal en intellectueel gaat hun muziek zoveel dieper.

Geloof me, Gaucho (het album dus) kruipt onder je huid, vooropgesteld dat je muziek die is opgebouwd uit genoemde ingrediënten kunt waarderen. Sommige nummers hebben meer tijd nodig dan andere om zich in volle glorie aan je te openbaren, maar als de tijd er rijp voor is, gebeurt het gewoon. Tenminste, dat is mijn ervaring. Kortom, een van de beste Steely Dan-platen. En dat wil wat zeggen, want bij die band ligt de lat sowieso ongewoon hoog.

Epiloog:
En toch bijft er nog wat te wensen over. Er bestaat *ahum* 'restmateriaal' van de Gaucho-sessies die verkrijgbaar zijn op verscheidene bootlegs en in verschillende stadia van voltooiing ook op YouTube. Nummers als The Bear, Kulee Baba, I can't write home about you en The Second Arrangement zijn echter nooit officieel uitgebracht. Na een 'bedrijfsongeval' met de bijna voltooide tapes - die gewist werden door een jonge technicus - slaagden Fagen en Becker er niet meer in om het naar hun zin op de band te krijgen en lieten ze het erbij. Jammer, want met name The Second Arrangement zou tot de beste tracks van het album behoord kunnen hebben.

Enerzijds respecteer ik hun besluit om die nummers van hoge kwaliteit nooit aan het album toe te voegen in een deluxe edition - iets wat veel andere artiesten later wél hebben gedaan en met name in dit decennium nog steeds doen - maar anderzijds vind ik het wel ontzettend jammer dat dergelijke nummers nooit een officiële release hebben gekregen. Nou ja, uiteindelijk benadrukt ook dát de uniciteit van dit album.

Slotnoot: ik kwam nog een mooie recensie van Pitchfork tegen. Zelfs die belonen het album met een 9,4, hoewel het niet echt aansluit bij de muzikale voorkeuren waar Pitchfork doorgaans voor staat. Misschien niet hun allerbeste album, maar 'it's definitely the most Steely Dan of the Steely Dan albums'. Die conclusie, daar kan ik me wel in vinden...