The Clockworks - Exit Strategy (2023)

'WestWay' :Aankondiging singel voor een 1ste album is wat je noemt shot inde roos.

statement van de band op de socials bevestigd mijn gedachte dat ze grootse plannen hebben.:

Het begon allemaal voor het viertal van The Clockworks halverwege de jaren tien op het St. Raphaels College in Loughrea, gelegen zo’n veertig kilometer ten oosten van de studentenstad Galway. Loughrea is een mooi stadje van nog geen tienduizend zielen, ook de geboorteplaats van de begenadigde singer-songwriter Ultan Conlon. Een goede vriend van de band, hij was een van de eersten, voor wie ze als support act mochten optreden.

Al snel begint de roem te groeien en verkopen ze in mei 2018 de bekende Roisín Dubh in Galway uit. Hierna trekken ze de stoute schoenen aan en besluiten in januari 2019 hun geluk te gaan beproeven in Londen. Ze nemen, gevoed door blind vertrouwen en vastberadenheid, hun intrek in een flat boven een bakkerij in Noord-Londen. Dat vertrouwen blijkt terecht, binnen een maand tekenen ze een contract bij het singles label Creation23. Vele optredens volgen, ook in Nederland, zoals bijvoorbeeld in Paradiso en op de festivals The Great Escape en Eurosonic.

De ambitieuze rockband neemt vervolgens voormalig Suede-gitarist Bernard Butler in de arm als producer. Naast veel producerswerk, waaronder het magnifieke Old Wow van Sam Lee, bracht hij vorig jaar samen met Jessie Buckley het bijzonder fraaie album For All Our Days That Tear the Heart uit.

Exit Strategy draait om een hoofdpersoon die van Galway naar Londen verhuist op zoek naar betekenis, ervan overtuigd dat de oplossing, als hoofdpersoon in de film over zijn eigen leven, ligt in het veranderen van zijn omgeving en het optreden als iemand die hij niet is. Het album is zowel een spiegel als een portaal en belooft ontmoetingen met manipulatieve bazen, kwaadaardige reclamebureaus, een verbroken pact om naar Australië te vluchten, aanvaringen met de wet, vreemdgaande vriendjes, door drugs gedreven jongeren, hartzeer, paranoia, angst op sociale media en een dronken zanger verkleed als Jezus. Thematisch racet het album tussen emoties, tussen ironie en oprechtheid, tussen soulsearching en ironisch vingerwijzen en eindigt waar het allemaal begon, zowel muzikaal als qua single-uitrol, met de nostalgisch/euforische eerste single Westway.

"We beginnen het verhaal van het album met de laatste scène, op dezelfde manier waarop sommige geweldige films, zoals Goodfellas, aan het einde beginnen" aldus zanger James McGregor. Tekstueel gezien is men vooral beïnvloed door films, muzikaal gezien zijn The clockworks een goed geoliede machine, die de gevoeligheid van pop met luidruchtige post-punk en door rock beïnvloede stijlen verweeft. De hechte ritmesectie bestaat uit drummer Damian Greaney en bassist Tom Freeman. Zanger James McGregor blijkt naast in uitbundige nummers ook goed uit de voeten te kunnen in rustigere, gevoeligere nummers als Hall of Fame en het gitaarspel van Seán Connelly vormt voor mij geregeld de kers op de taart.

Het album werd trouwens opgenomen in de legendarische Abbey Road Studios. Naast van Leon Pouwels van Written in Music kreeg het uitstekende conceptalbum Exit Strategy al een grote recensie in de nieuwe editie van Oor. Er zullen denk ik nog veel lovende recensies volgen.

The Clockworks live :

11-04 BRUSSEL : AB
12-04 ROTTERDAM : Rotown
14-04 AMSTERDAM : Paradiso, kleine zaal
15-04 NIJMEGEN : Merleyn

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Ik kende al heel wat nummers van deze plaat, soms in een ietwat andere versie. Die waren allen fantastisch. Dus ik keek heel erg uit naar deze plaat. En die valt absoluut niet tegen. Echt een hele goede plaat zonder dieptepunten. Iedereen aan te raden, maar zal hier wss wel onder de radar blijven… dat zou jammer zijn

De quote “We are beginning at the end, with the first single Westway” is natuurlijk een promotionele verdraaiing, want de kapstok van dit album zijn de beste 5 singels die ze de afgelopen jaren al gedropt hebben. Dat lijkt een zwaktebod maar bij beluistering van het hele album valt alles op zijn plaats. Tussen de regels lees je er ook twijfels van de band in terug: is er na de doorbraak van Fontaines DC & The Murder Capital nog een plek voor andere Ierse rockbands met ambitie.
Het plan om geheel voorbereid het avontuur aan te gaan is gelukt: Verhuizing naar London, Samenwerking met een andere producer (oud Suede-gitarist Bernard Butler), Nieuwe studioopname van de bekende songs. Podium-meters maken. De trein staat op de rails. Op die trein een intens spelende Gitarist, gepassioneerde zanger en een strakke ritmesesie. Bij naam: Seán, James, Damian & Tom.

In de 13 wagons, even zoveel magistraal goede songs, waar singels en albumtrack elkaar alleen maar versterken. Enkele muzikale highlights:
De jankende gitaar in Lost In the Moment, De stemwisselingen in Danny’s Work, de swingende drums en bas in Enough is Enough. Allemaal aanwezig op een album.
Op de jaarlijst 2023 is Grian Chatten en Gigi’s Recovery niet meer te kloppen, dacht ik, maar The Clockworks zijn de onverwachte concurrentie.

Vanuit de Ierse universiteitsstad Galway richt het viertal van The Clockworks hun blik op London. Ze zijn de zoveelste punkrockband die op het succes van hun landgenoten meeliften, maar hebben het geluk dat Bernard Butler ze onder zijn hoede neemt. De interactie tussen Bernard Butler en Brett Anderson van Suede is vergelijkbaar met die van Morrissey en Johnny Marr bij The Smiths. Als Bernard Butler na twee albums Suede vaarwel zegt ontwikkelt hij zich tot een veelzijdige producent. Wat velen niet weten is dan zijn roots ook in Ierland liggen. Begrijpelijk dus dat hij The Clockworks perfect aanvoelt en dit prille gezelschap onder zijn hoede neemt. The Clockworks grijpen met hun geluid naar de jaren tachtig terug waar tweede lichting postpunk bands een duister gevoel voor romantiek aan hun sound toevoegen. Denk aan het eerdere genoemde melancholische The Smiths werk, maar ook de invloed van een The House Of Love, The Mission en de dromerige Darklands plaat van The Jesus and Mary Chain is tastbaar. Toch is het bijzonder dat ze Bernard Butler het volrecht gunnen om die identieke jaren tachtig sound te creëren, wetende dat zijn werkbasis juist in de jaren negentig ligt.

Gevoelsmens Bernard Butler plaatst de emotie op de voorgrond en geeft gitarist Sean Connelly het volste vertrouwen om zijn gitaar te laten schitteren. Als ervaringsdeskundige begrijpt hij dat als die basis goed zit, de rest bijna vanzelf wel volgt. Ook hier is die interactie tussen zanger en gitarist van groot belang. James McGregor is een hedendaagse poëet, die diep in zijn ziel graaft om zijn teksten kracht bij te zetten. Je hebt dus de zingende krachtbron, de gitaar spelende aangever en verder is het pompende katalysator tandem van groot belang bij de bandsamenstelling. Die bestaat hier dus uit de opzwepende drummer Damian Greaney en de sterk op de diepte spelende bassist Tom Freeman. Meer heb je als band toch niet nodig? Nou ja, een geschikte opnameruimte zou ook zeker een pre zijn. The Clockworks krijgen de mogelijkheid om hun debuutplaat Exit Strategy in de naar Jimi Hendrix genoemde Love Electric Studio en op de heilige The Beatles grond van de Abbey Road Studio op te nemen. Toch wijkt Bernard Butler daar naar de nieuw ontworpen Studio Three ruimte uit, omdat het veelvoud aan moderne technische snufjes hem meer mogelijkheden bieden. Bernard Butler schakelt voor dat essentiële jaren tachtig geluid de hulp van Michael Rendall in, die in een pril verleden zich met de geslaagde Jesus and Mary Chain comeback en eerder al met die van Killing Joke heeft bemoeid.

The Clockworks maken in 2019 al de nodige indruk met hun ritmische live fast die young Bills And Pills single. Een heerlijke krachtexplosie waarmee ze tevens de aandacht van geroutineerde collega’s als Iggy Pop en Simon Le Bon trekken. Kings of Leon en Pixies nemen ze onder de hoede als supportact, en dan gaat het balletje vanzelf wel rollen. Het is van groot belang om deze aandacht vast te houden en niet als de zoveelste hype vervolgens in het niets te verdwijnen. Zelf ben ik daar niet zo bang voor, The Clockworks wekt de indruk dat ze zorgvuldig te werk gaan en een band van de lange adem is. Die doorstart komt er met de The Future Is Not What It Was single, waarin de Brexit centraal staat. Omdat The Clockworks vooruit wil denken, sneuvelt deze uiteindelijk voor de Exit Strategy release en van de daarop volgende The Clockworks EP haalt alleen het aan nachtelijk Londen gerichte Feels So Real eerbetoon met een stevig solerende Sean Connelly de plaat. Een groot teken aan zelfvertrouwen, omdat al het eerder uitgebrachte materiaal op zo’n hoog niveau functioneert. Met de vintage eighties Westway identiteitscrisis single kondigen ze de Exit Strategy release aan.

Dat Londense nachtleven zetten ze in Deaths and Entrances door. Als toeschouwer werp je een blik binnenshuis en observeer je de stiltes aan de eettafel. Het gemis van contact in deze egocentrische maatschappij en de uitvlucht naar de plaatselijke kroeg. Door die buitenstaanderspositie schept James McGregor in Modern City Living (All We Are) een eerlijk beeld van deze kapitalistische metropool, welke om mondiaal vlak steeds minder voorstelt. Met de Mayday Mayday noodoproep en het gepassioneerde Danny’s Working Like a Dog gaan ze dieper op de werkeloosheid en de hedendaagse lage lonen problematiek in. Dat alles duurder wordt is uiteraard ook in het Verenigde Koninkrijk voelbaar. In het bewandelen van de melodielijnen en directe lyrics schuilt een hedendaagse Morrissey, al gooit James McGregor er genoeg eigen verbitterende ernst tussen. Juist in die melodielijnen maakt The Clockworks het verschil. De boosheid zit diep van binnen en de gepassioneerde Ieren zien het nut er niet van in om deze te direct naar buiten te schreeuwen. De maatschappij slaat op tilt en schiet in de futuristische Natural Born Killers Car Song movie ballad in het negativisme door.

Deaths and Entrances zet zich als een dreigende onweersbui voort. De pianotoetsen druppelen langzaam binnen tot het noodweergeweld het overneemt. Uiteindelijk keert de rust weer terug. Die tekstuele duisternis zit ook in Enough Is Never Enough gevangen, alleen transformeert The Clockworks zich hierbij wel naar hun geboortegrond. Ieren zijn beladen gevoelsdieren en ook James McGregor plaatst zich als verhalendichter tussen grootheden als Bono van U2, Andy Cairns van Therapy? en Grian Chatten van Fontaines D.C. Het is niet allemaal tegen de boze buitenwereld gericht. In het innemende Hall Of Fame, het overspannen brekende Advertise Me en het overpeinzende Life in a Day neerslagmomenten stelt James McGregor zijn eigen kwetsbaarheid in een onrealistische gemeenschap tentoon. Lost in the Moment, verdwaalt in de vicieuze cirkel, zonder begin en zonder einde. Uiteindelijk ben je verantwoordelijk voor je eigen functioneren en daar passen ook de zelfgemaakte fouten tussen. Er is behoefte aan dat melodramatische inlevingsvermogen. Als oplossingen en kansen niet voor handen zijn, dan biedt identificatie troost en begrip. Exit Strategy haakt daar op in, en is buiten dat gegeven ook nog een zeer overtuigend debuut.

The Clockworks - Exit Strategy | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Jeetje wat een fijn plaatje,  naast de hier genoemde referenties zou ik zeker Arctic Monkeys willen noemen.
Deze blijft nog wel even op mijn radar, voor mij al een van de mooiste van 2023.

Een klassieker in wording? In elk geval een ijzersterke debuutplaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Clockworks - Exit Strategy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Clockworks - Exit Strategy
Het was best lang geleden dat ik een jonge gitaarband direct een prachtige toekomst durfde te voorspellen, maar met Exit Strategy heeft het Ierse The Clockworks een glorieus debuutalbum vol belofte afgeleverd

Na alle postpunk albums van de afgelopen jaren was het punt van verzadiging voor mij bereikt, tot ik kennis maakte met Exit Strategy van de Ierse band The Clockworks. De band die Galway inmiddels heeft verruild voor Londen blijft zeker niet hangen in het keurslijf van de postpunk, heeft een zanger die zingt in plaats van praat en beschikt over een geweldige gitarist. Het door Bernard Butler geproduceerde debuutalbum van de Ierse band staat boven alles vol met geweldige songs. De songs van The Clockworks zijn aanstekelijk en veelzijdig en zijn van een niveau dat je maar zelden hoort op een debuutalbum. Absoluut een van de betere gitaaralbums van 2023.

Ierland was de afgelopen jaren met onder andere Fontaines D.C., The Murder Capital, Girl Band en Silverbacks een belangrijke leverancier van goede postpunk bands. Ook The Clockworks komt uit Ierland, maar komt voor de afwisseling eens niet uit Dublin, maar uit Galway. De band heeft inmiddels Londen als thuisbasis en debuteert deze week met Exit Strategy. Ik volg de Britse en Ierse gitaarbands en zeker de postpunk bands op het moment niet heel nauwgezet, maar na beluistering van het debuutalbum van The Clockworks durf ik wel te voorspellen dat deze Ierse band heel groot gaat worden.

Net als de hierboven genoemde bands hebben de songs van The Clockworks zich stevig laten beïnvloeden door postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 en door de meerdere revivals van het genre. Het is echter zeker niet alleen postpunk dat de klok slaat op Exit Strategy, dat citeert uit een aantal decennia Britse gitaarmuziek, maar ook niet vies is van invloeden uit de pop.

Exit Strategy is een conceptalbum over een man die Galway achter zich laat en naar Londen vertrekt, waarmee The Clockworks ook haar eigen verhaal vertelt. Het verhaal van de Ierse band is al een tijdje een succesverhaal, want The Clockworks wist zich in de kijker te spelen bij de roemruchte platenbaas Alan McGee en bij voormalig Suede gitarist Bernard Butler, die uiteindelijk de productie van Exit Strategy voor zijn rekening nam.

The Clockworks nam de tijd voor haar debuutalbum en dat hoor je, want Exit Strategy klinkt volwassener dan het gemiddelde debuutalbum. De Ierse band beschikt over een zeer degelijk maar ook soepel spelende ritmesectie en heeft met Sean Connelly een uitstekende gitarist in de gelederen. Na alle Britse postpunk bands met een irritante praatzanger is het verademing dat The Clockworks beschikt over een voorman die gewoon zingt. Ook James McGregor kan zijn teksten met veel bravoure voordragen of uitspugen, maar op het grootste deel van het debuutalbum van The Clockworks zingt hij en maakt hij wat mij betreft indruk als zanger.

In muzikaal opzicht kan het zoals gezegd meerdere kanten op. In een aantal tracks hoor je de toegankelijke postpunk die een band als Editors in haar begindagen maakte, maar The Clockworks kan ook uit de voeten met indierock en Britpop uit de jaren 90. In een aantal andere tracks gaat de Ierse band nog wat verder terug in de tijd en hoor ik meer dan flarden van de albums van The Jam, die in Nederland nooit op de juiste waarde werden geschat, en hier en daar hoor ik ook wel wat van het debuutalbum van U2 of van de vroege albums van Manic Street Preachers, al zijn de overeenkomsten hier subtieler.

De grootste kracht van het debuutalbum van The Clockworks zit hem echter in de songs. Exit Strategy staat vol met songs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en die zich vervolgens vrijwel onmiddellijk in het geheugen nestelen. Dit geldt zeker voor de uptempo postpunk songs op het album, maar ook de songs waarin de band gas terug neemt of flirt met pop zijn van een opvallend hoog niveau. Met name de zang en het gitaarwerk op Exit Strategy overtuigen bijzonder makkelijk, maar ook de productie van Bernard Butler mag er zijn.

Ik was na een overdosis postpunk albums vorig jaar even flink uitgekeken op het genre, maar het in meerdere tracks stevig door postpunk beïnvloede Exit Strategy van The Clockworks is eindelijk weer eens een gitaaralbum van een stel jonge honden dat me niet doet grijpen naar klassiekers uit het verleden. Integendeel zelfs, want als je eenmaal kennis hebt gemaakt met dit album blijf je er naar luisteren. Erwin Zijleman

Poeh, mooie plaat zeg

Halverwege november is de tijd dat er een jaarlijstje in je hoofd ontstaat. En dat is dit jaar alweer een verdomd stevige opgave. A lot of darlings to kill.
Zul je altijd zien: komt er tijdens de afslachting een nieuwe kandidaat het hoekje om.
Ik doe nog geen uitspraken, maar dit is er wel zo één die de boel nog even lekker kan komen opschudden. Heerlijk album!!

Je bent niet de enige, hoor zeker af en toe AM invloeden. Ja dit is echt een geweldige plaat, die opbouw in het eerste nummer alleen al, kippenvel.

Die AM invloeden hoor ik ook wel. Met de nadruk op af en toe. (Maar of je het echt ‘invloed’ kan noemen?)
Voor mij is dit klanktechnisch de liefdesbaby van Sam Fender en Fontaines D.C.

Met de Ieren van The Clockworks staat er een nieuwe energieke band op waar je tegenwoordig zeker iets móet over hebben geschreven, temeer nú met dat debuut 'Exit Strategy', waarover je dus, inderdaad, ook als muziekfan minstens iets moet hebben gelezen én dito gehoord.

Een zelfverklaarde punkrockversie van The Streets. De mannen hadden eerder slechts een paar singletjes in de aanbieding toen een enthousiaste Oasis-ontdekker Alan McGee hen in de smiezen kreeg en ze al vlug door tal van gerenommeerde collega's op toursleeptouw werden genomen. Tenslotte kwamen ze voor een eerste plaat onder de vleugels van vermaard producer Bernard Butler - de man van Suede naast Brett Anderson - die ze o.a. de legendarische studio's van The Beatles en Jimi Hendrix introonde. Waar ze oorspronkelijk vooral vrolijk en gedreven de boel opramden in pubs en achterzaaltjes, klinken ze nu na de opnamesessies met Butler veel meer uitvergroot met al die knappe, vaak grimmig aangemeten arrangementen.

The Clockworks anno 2023 krijgen zo ineens nog meer fundament. Een mélange van slimme en solide songs, pakkende melodieën, weinig parlando, strakke en rauwe gitaren, pit en vuur, alles sprankelend als met de wilde frisheid van limoenen. Daar is de overdonderende speed van 'Bills and Pills', het messcherpe 'Mayday Mayday' of het springen in de aardedonkerte van 'Enough Is Never Enough'.

Tegelijk is er nu ook dat evenwichtzoekend rustiger werk. Het blijft je alles samen vastgrijpen tot je helemaal vol kippenvel staat. Zoals het trieste 'Deaths and Entrances' dat eenzaam rondstruint in het vuige Galway 'waar de menigte in een donkerdere tint van luid verandert'. Song die al onmiddellijk voor de theatrale 'entrance' zorgt van frontman James McGregor, in een walm van fraaie Coldplay-piano notabene. Prachtsong met ingehouden begeleiding die sierlijk helemaal crescendo gaat. Verrassend dus toch voor wat voorheen nog unisono een gitaarband was. Net zo, 'Hall of Fame', een en al slepende introspectie met weer een glansrol voor de zanger. Neem dan ook de eerste single bij het album, de melancholische ballad 'Westway', nog zo'n sterk voorbeeld van hun muzikale transformatie, song waarmee even theatraal en statig croonend wordt afgesloten.

En met welk een fantastische stem bovendien komt die coole James McGregor telkens zijn eigen movie binnengerold. Man, wat kan die kerel hartverscheurend zingen. Je hoort van alles, ergens iets van het timbre van Tom Chaplin of Alex Kapranos tussen die intense postpunk à la Fontaines D.C. en poprock van bands als Kaizer Chiefs en jawel, Arctic Monkeys.

Boven alles etaleren die fulminerend gezongen puntige lyrics het poëtisch talent van woordenkunstenaar McGregor. Hij verkoopt je een uit hun leven gegrepen oplawaai met een op en top sociaal betrokken verhaal over een jong iemand die als zovelen verhuist van het Ierse Galway naar Londen. Met als 'exit strategy' van beneden de suburbs van de grauwe arbeidersklasse hogerop te raken tot in het beter leven in de grootstad. James McGregor is een bonk van een songwriter met een scherp observerend oog dat onvolmaakte jongelui voor de lens brengt voor zijn tijdskroniek. Voor de vinyllers onder ons, op kant A komt daarvan het aandeel 'Galway' en op kant B dat van 'Londen'. 'Exit Strategy' is als een samenhangende filmische metafoor en in dertien muzikale snapshots zoveel als een document van The Clockworks' eigen individueel najagen van ongerealiseerde dromen.

The Clockworks, da's samen vooral zang vol vuur en emotie die pas goed tot leven komt in het geheel van de groep. In de wisselwerking met de schitterende gitaar van compaan Sean Connelly of met de anthemisch groovende beats van Damian Greaney's en de bas van Tom Freeman.

We hadden eerder al twee fantastische bands als Fontaines D.C. of The Murder Capital. Nu begint het ook voor de gretige bende van The Clockworks flink te borrelen in de Lage Landen. Niks copycats van de garde rock'n'rollers die hun gemeenschappelijke helden zijn, The Smiths, The Strokes of Arctic Monkeys. Het is hun eigen ambitie, personality, assertiviteit en authenticiteit die ze al uitstralen, de opwinding die ze opwekken die velen reikhalzend doet uitkijken naar wat komen zal. Want een band kortom met dergelijke diepgang als The Clockworks kan er ook hier nog bij.

Ze komen op 11, 12, 13 en 14 april 2024 respectievelijk naar de AB Club Brussel, daarna naar Rotterdam, Amsterdam en Nijmegen. Tegen die data zijn ze zeker al groot, daar kan je nu al je 'clockworks' op gelijkzetten.

Geweldige recensie man! Heb net kaarten voor in Paradiso gekocht voor volgend jaar.

Persoonlijke tip (dank u jellecomicgek72): altijd welkom.

Hoes: prachtig.

Muziek: mwoah, mwoah, ik ben toch minder lyrisch dan de berichtgevers boven mij. Inhaler, shame, Fontaines D.C., Franz Ferdinand, The Strokes; het begint me een beetje te duizelen.
Gitaarbandje nummer zoveel en onderhand geloof ik het wel een beetje met die gitaarbandjes.

Ongetwijfeld live de moeite waard (zal ik naar Rotown gaan om me toch volledig te laten overtuigen ja of nee... oh nee dan zit ik bij Spinvis een stadje verderop).

Als de versnelling omlaag gaat zoals in Hall of Fame ga ik het eigenlijk pas echt interessant vinden. Dan onderscheiden ze zich wat meer of zo. Ik weet niet goed wat het is.

Zeker een fijn plaatje, misschien komt het vuur in mij ook nog wel. Voor nu is het vooral 'been there, done that' mogen ze nog zo 'hun eigen ding doen'. Dat doen ze allemaal wel
Vast staat dat ze er wel met kop en schouders bovenuit steken op dit vlak en dat maakt ze zeker interessant. Laat ik maar eens kijken wat de lange termijn met dit album gaat doen voor mij.

Heerlijk album. Doen de strokes herleven.
Net “signed” versie van LP aangeschaft via hun site. Wie weet een goede investering

Net de kaartjes binnen, 14 april Paradiso. Zin in deze band! Prachtige cd en nu life

Ik ook voor Rotown. Zal ongetwijfeld uitverkocht raken.

Nu bewust via koptelefoon beluisterd en dat werkt goed! Rotown kan ik helaas niet. Bizar dat ik uitgerekend 1 concert nog heb staan en uitgerekend die dag. Helaas dan maar.


Toen ik gisteren keek was ik verbaasd dat er nog kaarten waren eigenlijk.

Beetje off topic maar Spinvis kun je altijd nog wel eens zien toch? Wel een leuk moment om eens te meeten

Mijn gevoel zegt: The Clockworks gaan slechts eenmalig een tour langs de kleiner podia maken. Die unieke kans laat ik natuurlijk niet voorbij gaan. Dus de barcodes voor Paradiso-Up, Rotown en Merleyn zijn save.

ps. geen idee waarom ik 4,5 ster had staan. .Dit is overduidelijk een ***** album.

Gratis kaarten en ik ga niet alleen. Helaas dus.

Afgaande op de lovende recensies deze even op gezet. Best prima, maar iets wat we al heel vaak hebben gehoord. De zang is best goed maar vooral op muzikaal gebied vind ik het wat saai.
Als het gaat om een hoopvolle nieuwe Ierse ontdekking zet ik liever het stekelige Gurriers op.

Klinkt lekker. Heeft wel iets weg van The Last Shadow Puppets en de vroege Arctic Monkeys.

Gurriers afgelopen lente live gezien, erg goed, maar laten die eerst maar eens een volwaardige plaat afleveren.

Het album afgelopen week een aantal malen beluisterd, maar vind de nummers nogal langs mij heen glijden. Best aangenaam, maar ik veer geen enkele keer op bij een fragment of nummer.
Gurriers kun je natuurlijk niet echt vergelijken met deze band, dat is veel heavier.

Premonition, daar ben ik het mee eens. Gurriers heeft meer de sound van de eerste The Murder Capital plaat, ook qua bandpresentatie zitten ze meer in die lijn.

Volledig weggeblazen door dit album. Hoe je als beginnend bandje al zoiets moois kan brengen. Het lijkt mij objectief gezien daarom alleen al lastig om kritisch te zijn. Beloofd veel voor de toekomst. Eindelijk voor mij persoonlijk weer eens een debuutalbum die van het begin tot het eind volledig overtuigd en me doet verlangen naar een volgende luisterbeurt. Postpunk zoals ik het het liefst hoor. Fel, melodieus, en een zanger die vol overtuiging zingt. In tegenstelling tot de vele andere bandjes in het genre waar die praatzang me na verloop van tijd gaat irriteren. Fontaines DC uitgezonderd die veel raakvlakken hebben maar net iets minder toegankelijk zijn.

De fantastische opener zet je nog enigzins op het verkeerde been. Een rustig en prachtig gezongen powerballad. Daarna gaat het los. Verder bestaat het album voor mij alleen maar uit hoogtepunten maar als ik er een paar moet uitlichten dan toch het heerlijk felle "Mayday Mayday", het melancholische "Danny's Working Like a Dog", met die prachtige climax, "Car Song", (sluit je ogen en je hoort Alex Kapranos), de vooruitgeschoven bass in "Hall Of Fame" en de jankende gitaar in "Lost In The Moment.

Grote kans dat dit naar 5* gaat. Alles klopt voor mij gewoon. Overigens zijn de nummers die het album niet hebben gehaald ook nog zeer de moeite waard. "Blood On The Mind" had er makkelijk bijgepast bijv. Ongetwijfeld het album van het jaar voor mij.

Fijne ontdekking van deze band, n.a.v. de positieve berichten alhier. Gelijk ook maar kaartjes Rotown aangeschaft, want dit kan wel eens een grote band worden. Zin an!

Ook maar even kaartjes voor Rotown gehaald, nu ze nog klein zijn Heerlijk album van begin tot eind. Topper van 2023 voor mij!