Guy Clark - Old No.1 (1975)

Ik kende Guy Clark en zijn muziek eigenlijk niet, totdat ik de CD toevallig tegenkwam en nog wel samen met Texas Cookin'.
Bij het beluisteren werd ik aangenaam verrast door de heerlijke intensieve country.
Ook de geluidskwaliteit is fantastisch en transparant.
Voor mij voorlopig een 4*

Vandaag is hij overleden ...... de rest van de dag staan er Guy Clark platen op. RIP Guy

Dit is een van de platen die mijn liefde voor dit genre heeft gevormd, thanks Guy RIP.

Op dit in Nashville opgenomen album doen enkele muzikanten mee, die ook op Elvis' platen te horen zijn, zoals Mike Leech op bas, Larrie Londin en Jerry Carrigan op drums, Chip Young & Reggie Young op gitaar en David Briggs op piano & achtergrondvocalen. Dit geeft de plaat voor mij een meer waarde, zoals ook de achtergrondvocalen van Emmylou Harris dat doen.

Effe wat ouder maar verder exact dezelfde ervaring maar dan bij een andere lokale platenboer. Mooi dat het bij jou een vijfpunter is geworden. Ik ben wat traag dus wie weet... Hij zit nu bij mij in het draailaadje en daarom heb ik hem, mede namens jou, net maar even toegevoegd bij het topic 'Wat draai je nu' (toch weer)?

Fijne plaat. Ik zal hem ergens begin jaren 90 gekocht hebben en kan hem ook heerlijk vanaf Rita Ballou mee brullen, de teksten van alle nummers zitter er nog goed in, merkte in net onder het eten voorbereiden.

Ben geen grote countryfan maar dit is wel echt fijne muziek .

Toen ik dit album ooit kocht, en wel op vinyl, vond ik het wel lekker. Maar zijn stemgeluid vond ik, al luisterende door de jaren, steeds minder aantrekkelijk. En dan houdt het toch wel voor mij op. De andere albums van Clark, die ik goed ken, heb ik ook maar afgewaardeerd. Ik betwijfel of ik alles later nog ga herbeluisteren. Rita Ballou vind ik nog wel goed te tolereren, maar dat is natuurlijk te weinig.

inderdaad een klassieker dit debuut album van de destijds 34-jarige uit Texas afkomstige singer/songwriter Guy Clark.

5 sterren voor L.A. Freeway, She Ain't Goin' Nowhere, That Old Time Feeling (met backing vocals van Emmylou Harris), Desperados Waiting for a Train en Like a Coat from the Cold

4 sterren voor Rita Ballou, A Nickel for the Fiddler, Texas 1947, Instant Coffee Blues en Let Him Roll

los van de hierboven genoemde muzikanten uit de entourage van Elvis Presley speelden o.a. Hal Rugg (dobro, pedal steel), Jack Hicks (dobro), Johnny Gimble (fiddle) en Mickey Raphael (harmonica) mee. in de koortjes bevinden zich o.a. Lea Jane Berinati, Rodney Crowell, Pat Carter, Steve Earle & Emmylou Harris.

van Guy Clark (R.I.P. 17-05-2016) verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke "Cold Dog Soup" (1999), dat niet onder doet voor dit debuut. benieuwd naar de door Rodney Crowell geproduceerde verzamelaar "Truly Handmade Volume 1" (2024) waar hier op MuMe geen enkele stem op is uitgebracht. een album met 4 demo's van Old No. 1 (L.A. Freeway, Nickel for the Fiddler, That Old Time Feeling en Let Him Roll) plus demo's van meerdere niet eerder uitgebrachte nummers.

deelcitaat van de liner notes:

"The fact that Clark never achieved stardom even in the U.S. is almost beyond comprehension. However, his influence on country music from the 70s to the present day is extensive. As a songwriter he had several hits in the country singles chart and the billboard top 100, escorted there by among others the likes of Johnny Cash and Jerry Jeff Walker. As a recording artist though he was always hindered by a lack of airplay. Sadly his voice was too rough and gravelly to appease the commercially minded radio stations"

Desperado's waiting for a train is een prachtig lied over de vriend van Guy Clark's grootmoeder. Jerry jeff Walker kreeg dit lied van Clark voor zijn lp Viva Terlingua uit 1973. Er zijn nog meer mooie uitvoeringen, onder andere van de Highwayman. Mijn persoonlijke favoriet is die van Rita Coolidge.

die van Rita Coolidge is inderdaad een mooie versie ouwekock. een beeldschone vrouw waar ik destijds als puber een onbeantwoorde "long distance love" mee had, maar haar stem kan mij niet zo bekoren. wat dat betreft gaat mijn voorkeur naar de versie van Nanci Griffith op haar cover album "Other Voices Too" (1998), hoewel ik Guy Clark's eigen versie prefereer.

Potjandosie, over smaak valt niet te twisten. Persoonlijk ben ik weer niet zo gecharmeerd van de stem van Guy Clark, als liedjesschrijver krijgt hij van mij wel een dikke voldoende en Desperado's vind ik een van zijn allerbesten. Nanci Griffith's versie ken ik weer niet.