Sufjan Stevens - Javelin (2023)

Super veel zin in! Een nieuwe sufjan, vandaag schijnt het eerste nummer uit te komen . En inmiddels beluisterd: So you are tired heeft een rustige opbouw met een kleine climax. Qua stijl zit dit nummer misschien nog wel het meest dichtbij illinois en gaat sufjan dus minder elektonica gebruiken en meer op de folk tour. Ik ben fan van beide sufjans, dus laat maar komen!


The ascension vond ik zeer geslaagd maar nog niet zo goed als voorgaande.

Yes zin in, dit is de Sufjan die ik het liefste hoor, meer folk, minder electronica. De eerste single is mooi, maar ook iets wat we al wel veel vaker hebben gehoord. De start van het nummer met die piano aanslagen lijkt trouwens ook erg veel op Visions of Gideon. Het klinkt mooi, maar ik ben er nog niet door weggeblazen.
Wellicht klopt het nummer in de context van het album wel heel erg. 6 oktober is al best snel, dus laat maar komen dat nieuwe album!

Goed moment voor een nieuwe Sufjan, zo aan het begin van de hersft: ik ben benieuwd!

Veel zin in deze plaat. Wel grappig om overal te lezen dat het zijn eerste plaat in 'singer-songwriter-mode' is sinds Carrie & Lowell, dan wordt A Beginner's Mind toch mooi even overgeslagen. Maar goed, die telt wellicht niet helemaal mee omdat die niet solo is. Dat album draai ik ieder geval nog met regelmaat, dit in tegenstelling tot The Ascension waar ik aanvankelijk toch behoorlijk van onder de indruk was.

Deze hoes doet me nogal denken aan die voor All Delighted People. Stonden daar onder meer Joanna Newsom en Leonardo DiCaprio in verborgen, hier heb ik tot dusverre alleen hemzelf en Madonna in kunnen ontdekken.

Het vrijgegeven nummer is vertrouwd prachtig zonder meer, zal proberen hem niet te veel te draaien tot de plaat uitkomt. En maar hopen dat er niet meer nummers eerder worden uitgebracht, zeker voor zo'n korte plaat (feitelijk meer negen nieuwe liedjes en een Neil Young-cover) zou dat zonde zijn.

Als het qua muziek ook te vergelijken valt met All Delighted People voorzie ik een top 10 notering in m'n jaarlijst, dat is de Sufjan plaat die ik het vaakst beluister.

Ah, echt waar? De eerste 5 tracks van die 'EP' (blijft grappig om het zo te noemen, terwijl het langer is dan zijn meeste albums, waaronder ook deze) vind ik absoluut bij zijn allerbeste werken behoren. Maar de reprise van de titelsong voelt voor mij altijd wat overbodig, en die laatste 2 stukken moet ik, op z'n zachtst gezegd, echt voor in de stemming zijn. Hoe dan ook verwacht ik dat Javelin veel meer in de Carrie & Lowell-hoek zal liggen, dus meer ingetogen dan uitbundige arrangementen, maar zou leuk zijn om hier en daar verrast te worden door een andere sound. Ik mis, tussen Sufjans elektronische/experimentele en akoestische/folky kant, zijn orkestrale/barokke kant best wel.

Eerste single is wel heel veelbelovend, kandidaat voor de top 3 dit jaar.

Lief nummer zeg, So you are tired. Heel prettig om naar te luisteren

Nu ook tweede single "Will Anybody Ever Love Me?"

Typisch Sufjan; grijpt zelfs beetje terug naar zijn allereerste albums.

Wauw, de tweede single vind ik zelfs nog sterker en grijpt meer terug naar de folky sufjan, ik ben zeeeer benieuwd geraakt. Al ben ik dat altijd voor een nieuwe sufjan

Prachtig tweede single inderdaad. Misschien nog wel mooier dan het ook al niet te versmaden So You Are Tired, mooi hoe het nieuwe nummer steeds meer opbouwd met subtiele beats en koorzang. Het koor is al op twee nummers te horen en doet me sterk vermoeden dat het wel eens een rode draad op het album kan zijn. Dit album zou wel eens na (voor mij ) toch een paar mindere Sufjan projecten, een voltreffer kunnen zijn!

jammer dat m'n tissues op zijn, gelukkig is er altijd wc papier in huis

Eigenlijk wil ik de nieuwe nummers nog niet horen, maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Inderdaad prachtig.

De hoes is dan weer mwoah: All Delighted People in de herhaling.

Sufjan Stevens is helaas getroffen door het Guillain-Barré syndroom: Artiest Sufjan Stevens moet opnieuw leren lopen door spierziekte GBS | Muziek | NU.nl

Wow heftig. Rond Age of Adz was hij ook al ernstig ziek, zoiets staat me tenminste bij.

Ja, klopt. Heftig dit, gelukkig is ie aan het herstellen nu.

Foeilelijke hoes inderdaad. Iemand Wally al gevonden?

Het album toont twee gezichten. Ergens is de folk zoals bijvoorbeeld op Carrie & Lowell inderdaad weer te horen. Anderzijds komen er ook zeker elementen van de vorige langspelert terug en vinden we Sufjan ergens op 'Javelin' in het midden van die twee uitersten.

Met Sufjan is het altijd maar afwachten waar hij nu weer mee komt. Eerder dit jaar was dat nog Reflections met Timo Andres en Conor Hanick, een neoklassiek project.

En dan krijg je weer berichten over zijn gezondheid. Ondanks dat blijft Sufjan een bezig baasje en zo kunnen we weer een nieuw album tegemoet zien in de vorm van Javelin. Eindelijk is het zo ver dat we er naar kunnen luisteren. Wat is dat toch met zijn reguliere albums dat het altijd een soort 'reikhalzend uitkijken naar' is.

Is het de onvoorspelbaarheid? De veelzijdigheid? De unieke artiest die Sufjan is?

Ik denk van alles wel wat. The Ascension uit 2020 bleek een kleurrijk album dat vrij extrovert was, iets wat niet iedereen kon waarderen zeker na de klassieker Carrie & Lowell uit 2015 waar de toon juist heel ingetogen was.

Eerste flarden van Javelin lieten horen dat het weer wat meer de folk kant leek op te gaan. En toch hoorden we ook wel weer wat grappige verrassingen zoals we die kennen van albums als Illinois. Dus wat is het uiteindelijk geworden?

In mijn oren een mooie dwarsdoorsnede van wat Sufjan al die albums weer zo uniek maakt. Koortjes, toeters, bellen, maar ook de rustiger folk nummers komen aan bod.
Als echte fanboy vind ik dit weer prachtig, en dan zeg ik er wel gelijk bij dat diezelfde fan soms ook bitter weinig met zijn werk (meestal de uitstapjes) kan. Ik hou van het barokke karakter van albums als Illinois en Michigan dat hier terugkeert en juist ook de ingetogen kant komt aan bod. Iets minder gekte, iets minder trieste folk en daarmee bewandelt Sufjan een in mijn oren schitterende middenweg.

Uiteraard is het werk van Sufjan inmiddels wel bekend en weet hij ons misschien wat minder te verrassen dan voorheen, maar waarschijnlijk beseft hij dat zelf ook en kiest hij op dit album voor zijn sterke kanten en bundelt ze op één album. De liefhebbers van de pure folk kant zoals op Carrie & Lowell of Seven Swans zullen misschien toch lichtelijk teleurgesteld zijn daar het album net wat te veel barokke kantjes kent en net meer neigt naar de al genoemde Michigan en Illionois, maar aangezien ik daar groot liefhebber van ben kan ik zeggen dat Javelin goed aanslaat bij mij met één kanttekening: Neil Young's There's a World valt natuurlijk eit te overtreffen, ook niet door Sufjan.

De man stelt wederom niet teleur!

Is deze al te beluisteren? Wel enorm benieuwd. De eerste recensies zijn unaniem lovend!

Anders ik wel. De drie singles zijn wonderschoon. Met de weinige concurrentie dit jaar zou dit zomaar eens makkelijk het album van het jaar kunnen worden. Veel van de andere kandidaten hebben niet of deels kunnen leveren.

Zeker, maar dan nog wel de onofficiële weg

Eric, boef die je bent. Ik wacht gewoon braaf tot morgenvroeg

Ik doe met vinylbeleving mee!
Wel super benieuwd nu door alle recensies en opmerkingen zeg.
We wachten af

Mijn vinyl ligt al te wachten op me dankzij Ducoz

Sufjan Stevens gaat terug naar de stijl van zijn beste dagen, maar tegelijkertijd heb ik zoiets van: waarom zou ik deze opzetten in plaats van Ilinois? En die had die overgedaan met Carrie en Lowel. Het klinken als B-kantjes van de singles van Ilinois. Ik denk dat ik het stemmen beter aan musicmeter kan overlaten.

Ja, waarom zou je inderdaad een nieuwe release opzetten van een enorm getalenteerde songwriter?

Artiesten kunnen maar beter stoppen na het maken van een topalbum

Volgens mij heeft hij gewoon niet zo goed geluisterd, of een reactie geschreven op basis van de uitgebrachte singles, en niet het hele album.
Een mindere versie als Illinois? Dit album klinkt meer als een mix tussen het electronische van The Age Of Adz, gecombineerd met wat invloeden Seven Swans en C&L. Zeker qua zwaarte van de teksten.

Ik heb er nu een luisterbeurt opzitten en ben zwaar onder de indruk. Hoe nummers steeds halverwege openbarsten met het koor, blokfluiten en beats. Weergaloos. Ik heb nog heel wat luisterbeurten nodig voor een definitief eindoordeel, maar sowieso zijn beste sinds C&L!