Blind Faith - Blind Faith (1969)

Hoewel ik wel (heel) wat jaartjes ouder dan Stijn ben en de muziek van zowel Winwood als Clapton ook al heel wat jaartjes langer ken (zij het voornamelijk van afstand), heb ik grappig genoeg hetzelfde: ik begin beiden nu pas te waarderen, zowel vanwege Blind Faith als vanwege het nu pas goed leren kennen van Traffic resp. Cream.

Eigenlijk is dit een prachtige plaat, sterke composities, hecht gemusiceer, een warm en organisch geluid (hetgeen mij ook zo aanspreekt in Traffic), geïnspireerde zang, ik kan er eigenlijk geen zwak moment op ontdekken... totdat in Do what you like de bassolo begint en de plaat voor mij volledig tot stilstand komt. Zonde, dat scheelt toch 10 van de 42 minuten. Dat ik het album desalniettemin van harte met vier-en-een-halve ster bedeel geeft wel aan hoe geweldig ik de rest vind.

Kees van Kooten in 1982 :

"Oh lieveling, één van de dingen
Die ik nooit voor je kan doen is zo mooi zingen
Dat mijn zang jou 't zelfde doet
Als die stem van Steve Winwood..."

Clapton lijkt patent te hebben op "supergroepen". Na Cream vormde hij met Steve Winwood, Ginger Baker en (de minder bekende) Ric Grech de fantastische band Blind Faith. Daarna vormde Clapton ook nog het fenomenale Derek and the Dominos (hoewel niet strikt genomen een supergroep, maar Eric Clapton en Duanne Allman in één band vind ik behoorlijk "super").

Helaas bleef de samenwerking met de bandleden van Blind Faith beperkt tot slechts één album. Maar wat voor een plaat zeg! Allereerst is de hoes natuurlijk al legendarisch (of je hem nu mooi vindt of niet). Los van de muziek deed de hoes al de nodige stof opwaaien.

Dan de muziek: weergaloos! Dit album bevat enkele klassiekers zoals natuurlijk "Had to Cry Today" "Can't Find my Way Home" en "Presence of the Lord". Clapton is in topvorm. De openingsriff van "Had to Cry Today" is fantastisch en zuigt je meteen de plaat in om je niet meer los te laten. De wah-wah solo in "Presence of the Lord" is een absoluut hoogtepunt. De toetsen van Steve Winwood zijn mijn inziens echt een aanvulling op het gitaargeluid van Eric Clapton. Persoonlijk heb ik niet zoveel moeite met de stem van Steve Winwood, al vind ik Clapton's stem mooier. De ritmesectie zorgt ervoor dat het plaatje compleet is. De heren Grech en Baker mogen zich uitleven in de jam "Do What You Like". Ik vind dit niet het hoogtepunt van de plaat, maar ik erger me er evenmin aan.

"Blind Faith" is een klassieker die niet mag ontbreken in de collectie van elke Eric Clapton fan. Daarnaast is het een must have voor elke muziekliefhebber. Zulke legendarische platen worden helaas nog maar zelden gemaakt. Tijdloze klasse!

Klinkt erg goed, lekkere blues. Wel een beetje een naargeestige cover op de een of andere manier.

Vind "Had To Cry Today" meteen al erg sterk. Favoriet is "Well... All Right", al heb ik ook genoten van de lange instrumentale stukken in "Do What You Like".

Dankzij de Crossroads verzamelaar van Eric Clapton (een geweldige boxset van 4CDs + een bijhorend boek die tegenwoordig tussen de 15 a 20 euro te koop is) leerde ik Blind Faith kennen. Het is één van de vele (super)groepen waar Clapton deel van heeft uitgemaakt, maar de samenwerking tussen Eric Clapton/Steve Winwood/Ric Grech/Ginger Baker had niet bepaald een lang leven. Slechts ettelijke maanden bestond de groep en toch werd er een (titelloos) album uitgebracht. Presence of the Lord is denk ik het bekendste nummer doordat het wel vaker op verzamelaars met het werk van Clapton terug te vinden is en blijft nog altijd erg leuk dankzij dat geweldige gitaarstukje in het midden. In de reguliere versie van dit album zijn er echter nog 5 andere tracks aanwezig en eerlijk gezegd? Die rocken allemaal! Do What You Like is misschien het meest pittige nummer en ook wel hetgeen dat ik het minst graag hoor. Ik hou wel van de vibe en de hypnotiserende drive die er in zit, maar die verschillende solo's gaan net iets te lang door. Neen, geef mij dan maar bijvoorbeeld Had to Cry Today. Met zijn lengte van bijna 9 minuten is het ook geen kort nummer, maar dat blijft wel de gehele tijd boeien en het stemgeluid van Steve Winwood is perfect voor dat nummer. Dat telt voor praktisch elk nummer trouwens, want ook Can't Find My Way Home klinkt fantastisch. Met slechts 6 nummers in totaal zitten er sowieso eigenlijk geen instinkers in, al is Sea of Joy net iets te inwisselbaars. De Crossroads boxset bevat trouwens nog Sleeping in the Ground, een nummer dat uit de Blind Faith sessions komt en dat niet op het album is terecht gekomen. Dat lijkt me echter dezelfde versie te zijn als degene die hier bij de bonustracks te vinden is.

Over Blind Faith
Blind Faith was een Britse supergroep die in 1969 werd opgericht. De band bestond uit bekende muzikanten zoals Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker en Ric Grech. Hun muziek combineerde blues, rock en soul, wat zorgde voor een uniek geluid. Ondanks hun korte bestaan wist Blind Faith een blijvende indruk achter te laten dankzij hun talent en creatieve aanpak.

Over het album Blind Faith (1969)
Het enige album van Blind Faith, Blind Faith, werd uitgebracht in 1969. Het album bevat een mix van krachtige rocknummers en sfeervolle ballads. Bekende tracks zoals "Well.. All Right" tonen de emotionele en muzikale diepgang van de band. Het album werd een succes en is een klassieker in de rockgeschiedenis.

Opener Had to Cry Today gaat over emotionele confrontaties en de pijn van het moeten accepteren van moeilijke waarheden. De tekst roept gevoelens van spijt op. Muzikaal bevat het nummer krachtige gitaarpartijen van Eric Clapton en een stevig ritme, met een mix van blues en rockinvloeden. De zang in het nummer is helaas matig met soms valse passages. (6)
Het 2e nummer Can’t Find My Way Home gaat over gevoelens van verlorenheid en de zoektocht naar richting in het leven. De tekst is poëtisch en emotioneel, met thema’s als verlangen en innerlijke strijd. Muzikaal wordt het gekenmerkt door Steve Winwood’s zachte, hoge zang, een akoestische gitaar en een rustige, melancholische sfeer. Aardig maar voor mij geen topper. (6,5)

Well... All Right is een cover van een nummer van Buddy Holly, waarin vrijheid en je eigen pad volgen centraal staan. De tekst is optimistisch en rebels. Muzikaal brengt Blind Faith een energieke rockversie met strakke ritmes, levendige gitaarpartijen en dynamische zang, waardoor het fris en krachtig klinkt. Een prima song die niet voor niets op single is gezet (7,5)
Presence of the Lord beschrijft een diep gevoel van dankbaarheid en verbinding. Muzikaal combineert het rustige, emotionele met meer krachtige passages, vooral in de gitaarsolo van Eric Clapton. Steve Winwood’s zang maakt het nummer compleet. (7)

Sea of Joy gaat over liefde en een gevoel van gelukzaligheid, alsof je in een zee van vreugde verdrinkt. De tekst is nogal poëtisch. Muzikaal combineert het nummer folk- en rockinvloeden met een vloeiende vioolpartij van Ric Grech, die een unieke, dromerige sfeer creëert. (6,5)
Do What You Like gaat over vrijheid en het volgen van je eigen pad zonder je druk te maken om wat anderen vinden. De tekst is eenvoudig. Muzikaal is het een lang, experimenteel nummer met uitgebreide solo’s van elk bandlid, waaronder ook een opvallende drumsolo van Ginger Baker. Het combineert rock met jazzachtige improvisaties in een vrije, losse structuur. (6,5)

Ondanks het het feit dat ik persoonlijk niet 100% voor dit album val, toont het de kracht van een supergroep met een unieke mix van blues, rock en soul. Hoewel niet elk nummer een topper is, laten tracks als Well... All Right en Presence of the Lord de muzikale veelzijdigheid en het talent van de band horen. De combinatie van sterke instrumentale stukken en diverse stijlen maakt het album een interessante luisterervaring. Voor liefhebbers van klassieke rock en experimentele invloeden is dit een aanrader.

Nu ik echt nummer voor nummer heb zitten luisteren doe ik er een halfje bij.
Waardering: 6,7