menu

IDLES - TANGK (2024)

mijn stem
3,70 (150)
150 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Punk / Rock
Label: Partisan

  1. Idea 01 (3:38)
  2. Gift Horse (4:09)
  3. Pop Pop Pop (4:16)
  4. Roy (4:09)
  5. A Gospel (3:45)
  6. Dancer (3:09)
  7. Grace (3:53)
  8. Hall & Oates (2:23)
  9. Jungle (4:11)
  10. Gratitude (3:41)
  11. Monolith (2:52)
totale tijdsduur: 40:06
zoeken in:
avatar van Erikpol
3,5
Heerlijk hoor dat drumlijntje bij de (lange) outro en het "piepje" bij POP POP POP

avatar van Johnny Marr
3,5
west schreef:
De teksten zijn soms ook weer sterk:

Fuck the king
He ain't the king

She's the king

Ja, heel sterk... dit is een sarcastisch bericht van je toch?

avatar van jellecomicgek72
4,0
west schreef:
De teksten zijn soms ook weer sterk:

Fuck the king
He ain't the king

She's the king
Buitengewoon filosofisch en diepgaand inderdaad.

avatar van coldwarkids
3,5
west schreef:
De teksten zijn soms ook weer sterk:

Fuck the king
He ain't the king

She's the king

Zo geweldig. Wat een songwriter.

avatar van west
4,5
Johnny Marr schreef:
(quote)

Ja, heel sterk... dit is een sarcastisch bericht van je toch?

Jazeker. Ik vond het wel een grappig slecht voorbeeld.

Vlak erna las ik in een review dat 'Fuck the King' over de koning gaat want ze zijn tegen de monarchie en She's the King gaat over zijn dochter. Best lief en pure poëzie.

avatar van AreYouThere
3,0
3e luisterbeurt, shit man, hij valt mij echt behoorlijk tegen, 3*. Keek hier echt enorm naar uit maar het is mijn sound niet echt. Allemaal lekker experimenteel en zo hoor, maar ik mis iets wat deze plaat juist een smoel geeft. Waarschijnlijk worden het gewoon sporadische losse tracks waarbij ik alle voorgaande platen regelmatig in hun geheel afspeel.

Jammer, volgende keer vast weer beter.

avatar van Forza
4,0
Net een wat andere stijl dan op de vorige albums, maar toch onmiskenbaar IDLES. De liedjes zijn stuk voor stuk voldoende (of beter) en geven genoeg aanknopingspunten om verder te gaan ontdekken. De tijd zal moeten uitwijzen of dit album net zo gaat groeien bij mij als het vorige album.

3,5
AreYouThere schreef:
3e luisterbeurt, shit man, hij valt mij echt behoorlijk tegen, 3*. Keek hier echt enorm naar uit maar het is mijn sound niet echt. Allemaal lekker experimenteel en zo hoor, maar ik mis iets wat deze plaat juist een smoel geeft. Waarschijnlijk worden het gewoon sporadische losse tracks waarbij ik alle voorgaande platen regelmatig in hun geheel afspeel.

Jammer, volgende keer vast weer beter.

Dit heb ik ook dusver. Dancer en Grace vind ik heel goed, maar de rest is vaak... een beetje saai? Het wordt soms zo lang gerekt, maar daar zijn de ideeën te mager voor. Jammer!

avatar van west
4,5
erwinvk schreef:
(quote)

Het wordt soms zo lang gerekt, maar daar zijn de ideeën te mager voor. Jammer!

Lang gerekt? 4 minuten en dan zijn de nummers wel voorbij.

Ik heb het tegenovergestelde: het is juist moeilijk om bij dit album favorieten aan te vinken, zoveel goede nummers staan erop.

avatar van Erikpol
3,5
erwinvk schreef:
(quote)

Dit heb ik ook dusver. Dancer en Grace vind ik heel goed, maar de rest is vaak... een beetje saai? Het wordt soms zo lang gerekt, maar daar zijn de ideeën te mager voor. Jammer!
Bijzonder. Ik wist niet dat er een album was en hoorde pop pop pop op pinguinradio (even reclame maken). Mijn interesse was gewekt. Erg goed nummer en het hele album is gevarieerd juist.

3,5
Alles wat ze hier doen hebben ze al eerder gedaan en beter gedaan. Jammer.

avatar van JVT
4,5
JVT
Je kan het niet goed vinden maar dit hebben ze nog niet eerder gedaan. Toch echt een andere plaat dan hun voorgangers.

3,5
Ik hoor heel veel bekende dingen, maar mindere songs. Leg de opener bijvoorbeeld naast de opener van de vorige worp.
De eerste 2 albums steken er wel bovenuit.

Ga nog een paar keer luisteren en dan besluiten of ik m'n kaartjes voor Afas houd.

avatar van deric raven
4,5
angelin schreef:
Alles wat ze hier doen hebben ze al eerder gedaan en beter gedaan. Jammer.

Toch echt een ander geluid dan op eerdere platen....

avatar van Johnny Marr
3,5
JVT schreef:
Je kan het niet goed vinden maar dit hebben ze nog niet eerder gedaan. Toch echt een andere plaat dan hun voorgangers.

deric raven schreef:
(quote)

Toch echt een ander geluid dan op eerdere platen....

Ja maar hoezo dan? Leg dat eens uit. Kom met argumenten. Want ik vind het ook niet echt gigantisch anders ofzo klinken. Klinkt toch gewoon als hun andere platen? Beetje doodgegooide discussie op voorhand dit.

avatar van VladTheImpaler
4,0
Het zijn lichte verschuivingen, maar zeker geen totaal andere richting oid die ze op zijn gegaan. Toevoeging van de piano(ballad) (A Gospel), saxofoon (Monolith) en dat er toch net iets minder beukers op staan bijvoorbeeld. Maar IDLES klinkt hier nog wel steeds als IDLES, alleen wat minder boos.

avatar van henrie9
4,5
De nieuwe van IDLES. Explosie op de cover. Als met vijf frisgewassen snoeten schuiven de turbulente Bristollers weer aan op de rockscene. Dat eerste geluid. Zitten ze daarmee toch wel in gloednieuwe sferen? De minste IDLES-vreemde glinstering van hun postpunk, zeker weten dat her en der de messen der verdeeldheid zullen worden aangeslepen. Nochtans, het zijn zaken die er bijhoren wanneer artiesten met een zekere staat van dienst - 14 jaar zeker in hun geval - beslissen om zich iets uit hun bestaande hokjes weg te werken, om op zoek te gaan naar nieuwe muzikale uitdagingen. Nu, het weze met betrekking tot deze vurige nieuwe 'TANGK' duidelijk, in de monumentale hemelen waarin IDLES nu vertoeven groeit en landt draaibeurt na draaibeurt, ook na een eerst de argwanende verbazing, eenzelfde zalige IDLES-euforie.

Een altijd openhartige frontman Joe Talbot, het muzikale hart van de groep, kan er nog altijd een ferm stukje op affoeteren tegen zijn Engelse regering of de barbaarse maatschappij waarvan de muren blijkbaar op instorten staan, maar hier hebben ze - hij en gitarist Mark Bowen met name - in plaats van constant ziedend hun lyrics af te scanderen, er vooral ook de verantwoordelijke allures van het vaderschap in verweven. Ze releasen 'TANGK' bovendien in de Valentijnsmaand. Met een Talbot tegenwoordig bijna op melancholie zwelgend in zijn (nieuwe) liefde en expliciete dankbaarheid. Wat ze daarvoor extra hebben hebben opgedolven zijn - lieve god! - warempel een resem een en al lieve, kwetsbare, vaak zelfs melig gezongen lovesongs, aangeboden als de pennenvruchten van hun erkentelijkheid. Maar hier gelukkig overwegend nog zo vurig en atypisch rauw gebracht dat het toch enkel maar van IDLES kan zijn. Bekijk die songtitels, 'Grace', of 'Gratitude', waar Talbot's stem ook heel duidelijk het stormkracht 7-gehalte van 'Brutalism' verlaat. Al is er, neem 'Gift Horse', voor de brutaaltjes ook nog voldoende aan splijtende riffs, doodsmakbeats en adrenalinezang om er de koude voeten stampend mee warm te lopen.

Serieus medeverantwoordelijk voor die andere sound en de nieuwe texturen hier is, naast gouwe getrouwe gitarist Mark Bowen, een gedreven Nigel 'Radiohead' Godrich en Kenny Beats aan de knoppen. Wat al vanaf de opener een 'IDLES-fijngevoelige stijl' oplevert. 'Idea 01', het eerste 'idea' dat ze voor het album hadden en Talbot er in weemoed terugdenkend aan enkele dierbaren uit zijn geboortestreek Devon en over 'the things he lost in the fire'. Talbot hier op zijn zachtst croonend, op de onregelmatige hartslag van de percussie en omzwermd door zacht tollende belletjes, arpeggio-pianogepingel en atmosferisch gezoem.

In de funky topper 'Gift Horse', derde single, wordt vader Joe bij het aanschouwen van zijn dochter helemaal lyrisch: "My baby is beautiful/all is love and love is all". Als ferm antiroyalist wil hij dit dan meteen ook laten 'rijmen' op "fuck the king/he ain't the king, she's the king". IDLES klinkt hier evenwel zo onstuimig als de Engelse Peppers in een bos vol industrial en racende gitaren. Naar verluidt luisterden ze in de aanloop hiervoor duchtig naar techno en disco (!). Hoe dan ook, heerlijke groove hier en wat een geweldige song.

Het groezelige 'POP POP POP' dan, weer over zijn geluksroes een kind te hebben en tegelijk ook over 'Freudenfreude', iets wat recht tegenover wijdverbreid 'leedvermaak' zou staan, echt kunnen meegenieten van andermans geluk. Een met dreigende bas-stoomstoten doortrokken rapper op een grimmige beat uit de koker van Talbot. Met buitelende percussie rolt daarop 'Roy' in. Talbot haalt voor zijn verhaal over zijn vriendin vocaal nog maar eens alles uit de kast. Fraai opgesmukt, alsjeblieft, met Motown-soulgeluiden.
De intiem meeslepende breakup-song 'A Gospel' is een milde, bijna dankbare terugblik op een voorbije relatie, gekaderd in de rust van een simpele pianolijn en fijnbesnaarde strijkersbegeleiding.

Hoogtepunt op 'TANGK' is de al gekende zwiepende floorfiller en eerste single 'Dancer', met LCD Soundsytem in de achtergrond. Bijna dierlijk samen de dansvloer op. Met Joe Talbot de nacht in op de magie van het ritme.

Komt vervolgens de eenvoud zelve van tweede single 'Grace'. Of hoe Talbot, doormijmerend op zijn intussen gekende thema's, je op een pompend uitvloeiende bas en spaarzame percussie toch weer aan het dansen krijgt. Op liefde en anti-religieus en anti-royaal gevoel. "No God. No King. I said Love is the fing" (sic), dit wordt wel de leuze van 'TANGK'.

Een rammend en schurend 'Hall & Oates' doet opeens terugdenken aan de rockhoogdagen van 'The Eighties Matchbox B-line Disaster'. Krachtige compositie met machtige groove over Talbot's eerste bedwelmde vrijpartij die nadien als een Hall&Oats blijft rondfladderen in zijn hoofd. H&O, die twee songwriters die in hun songs als geen ander de kracht van vriendschap vertolkten. Tot je wrang constateerde hoe ze uiteindelijk met de rechtszaken tegen elkaar tot op het bot hun eigen magie sloopten. Juist vóór de song kriepend halttrekt duwt Talbot er zich nog even als ons aller eightiescrooner Simple Minds' Jim Kerr nostalgisch zwalpend door.

'Jungle' is Talbot's knarsende gevangenisdroom, een bedwelmende, stuiterende stammendans - komt 'Read The Room' van The Smile daar niet even opduiken, Nigel? - waarvan de riff uiteindelijk de akkoorden werden en het refrein een Caraïbische swing. 'Gratitude', gewoon een geweldig dansnummer met een aanstekelijke beat over Talbot dankbaar terugblikkend op waar hij vandaan komt. 'Monolith' en daarmee de laatste ontplooiing van Talbots vocaal talent, met riffs en muziekflarden die als monolieten op je af komen drijven en finaal transformeren in een eenzaam treurende Morphine-sax. Gewoon een heel eenvoudige manier van IDLES om een prachtalbum als 'TANGK' stemmig af te sluiten.

IDLES hoort immers op vandaag duidelijk thuis in het rijtje van de grote, creatieve postpunkbands die de ene belangrijke plaat na de andere bewijzen dat hun stomende genre zo springlevend blijft als zijzelf. Verkopen ze je hier dan wel niet meer als weleer de ene harde linkse na de andere meedogenloze rechtse, met het machtige volwassen totaalgeluid dat ze nu hebben gevonden presenteren ze zich hier als een gezwind ronddansende, durvende Mohammed Ali en wel net zo onvoorspelbaar en gedreven als voorheen. Ok ze hebben het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Maar het resultaat is er, niks bestoft. Hier kijk je aan tegen een andere groep dan vroeger, minder gruizig, vol punch, subtiliteit en details. Verrassend evenwichtig in een complex geheel van aantrekkelijke muzikale kleuren, nieuwe toetsen van hiphop, soul, techno en verfijnde elektronica. Zelfs na toevoeging daarbij van een pak teder rondwarende rode hartjes in plaats van notoire somberte kunnen ze met behoud van hun overeind gebleven donderende stijl er opnieuw een heel end mee verder. Positiviteit, love and understanding dus, IDLES' huidige wapens. En toch is het een liefdesalbum om er ook alles weer eens mee van je af te schudden, af te schreeuwen. Kunnen bijgevolg ook de fans van de bonkende albums I tot IV probleemloos op het IDLES-schip blijven. 'TANGK'-you!


IDLES zijn:
Joe Talbot - leadzanger
Mark Bowen - gitaar, elektronica, keyboards
Lee Kiernon - rhythmgitaar
Adam Devonshire - bas
Jon Beavis - drums

avatar van KKOPPI
Is dit een soort Britse De Staat?

avatar van deric raven
4,5
KKOPPI schreef:
Is dit een soort Britse De Staat?


Niet helemaal, maar een nummer als Witch Doctor heeft wel overeenkomsten.

avatar van Stefan1979
3,5
Dankzij 'Roy' (geweldig nummer overigens) heb ik nu 'The Animals - House of the Rising Sun' in m'n kop!

avatar van deric raven
4,5
De IDLES tijdbom is tot ontploffing gebracht, en daarachter schuilt de verlichting. Joe Talbot accepteert het leven, legt zich bij het leven neer en zet op Idea 01 de eerste stap om verder te leven. IDLES is het kortzichtige postpunk hardcore etiket beu en besluit om andere wegen te verkennen. Je kan er niet omheen dat Mark Bowen op Idea 01 zijn liefde voor de Radiohead zachtheid opzoekt en zich klaarmaakt voor een meer experimentele doorstart. De fase om hard en meedogenloos te openen hebben ze achter zich gelaten.

Vraag echter nooit Nigel Godrich als producer. Die zit nog in zijn euforische The Smile trip en ervaart dat alle aan Radiohead verwante muziek in goud verandert. Of zit hier juist een uitgekiend plan achter? Joe Talbot is het gewend om diep te gaan, maar blijft dan altijd dicht bij zichzelf. Nu geeft hij zijn ziel in handen van een andere kunstenaar die deze brok graniet tot een fluweelzachte diamant boetseert.

Ik zeg niet dat dit verkeerd is, het voelt alleen zo anders aan. Met lood in de schoenen wordt afgedwongen om zijn stemkwaliteiten te testen. En het blijkt dus dat Joe Talbot weldegelijk een mooi, zelfs hitgevoelig geluid heeft. Struikelt IDLES over dezelfde valkuil die Bono en Chris Martin in het verleden hun eigen identiteit kostte? Krijgt Joe Talbot een op maat gesneden zwart Metallica kostuum aangemeten dat zijn kenmerkende tatoeages camoufleert? Schijnbaar heeft IDLES grote stappen gezet en blijf ik met de nodige vraagtekens achter.

Het is allemaal slechts schijn, ondanks dat het voor de buitenwereld heel gemakkelijk oogt is Tangk de meest lastige en gedurfde plaat van de Britten. Joe Talbot spot met de verworven sterrenstatus en spuugt deze in het tweede gedeelte van Tangk smerig in je gezicht terug. Hij gaat hier wel heel ver in, het contrast geeft een stimulerend paradoxaal effect aan de plaat. Het harde pantser wordt slechts gepolijst, daaronder is het wel degelijk bittere ernst. Tangk wordt in de wandelgangen al de Kid A van IDLES genoemd, maar heb je het dan wel goed begrepen? Vergelijk het dan eerder met een Zooropa of de opvolger Pop! van U2 waarin ze met de ernst van het rockgebeuren dwepen. IDLES zet de duivel op het zijspoor en geeft er een dansbare disco twist aan. IDLES neemt zichzelf niet te serieus, is het een grote overtreffende grap en openbaart zich hier nu de clou van deze Great Rock ‘n’ Roll Swindle? Een echte ejaculatie blijft uit, het is vaak slechts wat impotent nasputteren, zonder het geschreeuw blijft er vooral kwetsbaar hartzeer over. Kruipt Joe Talbot in de ziel van de soulgrunge waarmee Greg Dulli van The Afghan Whigs zichzelf op de kaart zet?

Het is dus een verhaal van uitersten verkennen, jezelf opnieuw uitvinden, en afgebakende grenzen afbreken. Idea 01 dwarrelt als een betoverende paarse regenval omlaag en legt een bedekkend laagje over de persoonlijke shit van de frontman. Op deze surrogaat ondergrond bouwt Gift Horse een hoog roze luchtkasteel voor een jonge heersende koningin. De ontgoocheling van het vaderschap die elke ruwe bolster breekt. Joe Talbot bewaakt die rol in een voor zijn dochter geschreven liefdesliedje, waarbij de omlijsting wel die ouderwetse IDLES drive kenmerkt. Het spelen met contrasten, het spelen met verbijstering door er een onverwachte My Little Pony twist aan te geven. Ja, je vader heeft een stoer nummer voor je gemaakt, baby, het voelt nog wat onwennig, maar het is gemeend.

Bij Pop Pop Pop mengt hiphop producer Kenny Beats zich in het gezelschap. Zorgt hij op de vorige twee platen nog voor een knetterend breakbeat rave geluid, nu krijgt hij de opdracht om dit in opzwepende seks om te zetten. Toch gaat hij niet geheel compromisloos van start, IDLES legt hem wel degelijk beperkingen op door zelf de nodige duistere gothic postpunkgalmen toe te voegen. Het kleurrijke Roy zet alle concurrentie op een zijspoor. Joe Talbot stelt zich ondergeschikt op aan zijn voormalige partners, maar besodemietert ondertussen de boel. De schoonheid van het liefdesbedrog, het verraad in het rockbedrog met prachtige hoge vocalen, bijna engelensoul getinte uithalen. Het blijft wennen, maar wat zet Joe Talbot hier een verbluffende punk croonende performance neer. De punkzanger overstijgt zichzelf als Messias in het door hem gedragen A Gospel leed. Het is de leerschool na het in Roy uitgesproken bedrog. Het klinkt allemaal zo mooi, zo lief, dan kan er dus niks meer kapot gaan.

Dus wel, alle loze beloftes sneuvelen in Dancer, waarbij die onvermijdelijke vergelijking met een expressief hoererende Bono in zijn MacPhisto personage weer opspeelt. Joe Talbot vervult in deze destructieve discodreun het hulpje van de duivel, houdt ons allemaal een lachspiegel voor met daarin zijn egocentrische zelfbeeld.

Het is de kracht van het dansen, een hulpmiddel om alle ellende weg te filteren. Het heelt de pijn niet, het helpt wel. Het enthousiasme van James Murphy en Nancy Whang van LCD Soundsystem verzorgen de backing vocals. Al gaat die gedachte eerder naar de eerste luisterbeurt van het stevig rockende Hall & Oates uit, waarbij je nog sterker de indruk krijgt dat James Murphy hier aan de wurgtouwtjes trekt. Grace ademt de bigbeat erfenis van Kenny Beats uit, het is echter Nigel Godrich die hier de uitdaging aangrijpt om er een swingend geheel aan te geven. Hij drukt de onafgewerkte ideeën van IDLES naar de achtergrond om met die brokken spierinspanning verder aan de slag te gaan. Een onmogelijke opgave met een oorverdovende climax.

Jungle heeft de energie van een cyberpunk klassieker, al houdt IDLES zich hier echt aan zijn eigen ideologie vast. De herhalende hardrock riffs en de Burundi tribal percussie baden de track in eighties nostalgiek. In Gratitude wordt alleskunner Mark Bowen door Nigel Godrich aangemoedigd om zich in de mogelijkheden van vierkwartbeats te verdiepen. Dit levert de nodige tegenspraak binnen IDLES op die een verwrongen duistere antireactie op het geheel geven.

Vreemd genoeg pakt deze boosaardige attitude prachtig uit, natuurlijk mag de spanning voelbaar zijn, zolang deze het krachtige vermogen van de song maar niet in de weg ligt. Het filmische Oosterse Monolith mag het allemaal dichten. IDLES neemt met Tangk cruciale stappen waarbij het een groot gedeelte van de geharde volgelingen in onbegrip achterlaat. Ze schoppen nog lekker eigenzinnig met de afsluitende saxofoon jazzsolo van Colin Webster na, hoe punk kan je jezelf opstellen? Voor mij is dit een terechte omschakeling in hun sound, anders zullen ze altijd vooral aan die oerknal tracks herinnerd worden. IDLES IS meer dan dat, daarachter schijnt het verblindende, net zo gevaarlijke zonlicht.

IDLES - TANGK | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van jellecomicgek72
4,0
KKOPPI schreef:
Is dit een soort Britse De Staat?
Zo ongeveer

avatar van west
4,5
jellecomicgek72 schreef:
(quote)
Zo ongeveer

Dat had De Staat gewild.

Er zijn op sommige nummers wel wat raakvlakken, zoals met het eerder genoemde Witch Docter.

avatar van west
4,5
Gisteren IDLES gezien in Afas Live. Nu heb ik al heel veel concerten gezien, maar zelden was een concert zo intens als gisteren. De live uitvoering van hun muziek was werkelijk fenomenaal. En daarbij zaten maar liefst 8 nummers van dit TANGK. Een aantal songs van dit album waren hoogtepunten van de show, zoals Dancer, Gift Horse en Hall & Oates. Het concert begon trouwens fraai met Idea 01. Overigens was ik blij dat Grace en Roy even tussendoor kwamen, anders was ik denk ik omgevallen.

avatar van JVT
4,5
JVT
geplaatst:
Ik heb ze gisteren gezien in Antwerpen en ook dat was een fantastisch concert!! Een van de beste live bands van het moment. Wat een heerlijke frontman is Joe Talbot. Nummers van deze plaat vallen absoluut niet uit de toom.

avatar van Barend G
4,5
geplaatst:
KKOPPI schreef:
Is dit een soort Britse De Staat?

Wat een heerlijke belediging voor Idles

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Barend G schreef:
(quote)

Wat een heerlijke belediging voor Idles


Niks mis met De Staat, hadden we maar meer van deze veelzijdige bands in Nederland

avatar van west
4,5
geplaatst:
deric raven schreef:
(quote)

Niks mis met De Staat, hadden we maar meer van deze veelzijdige bands in Nederland

Nu is het natuurlijk wel zo dat Idles in hun teksten in opstand komt tegen de Staat.

avatar van coldwarkids
3,5
geplaatst:
west schreef:
(quote)

Nu is het natuurlijk wel zo dat Idles in hun teksten in opstand komt tegen de Staat.


Wat heeft de band verkeerd gedaan dan?

avatar van west
4,5
geplaatst:
coldwarkids schreef:
(quote)


Wat heeft de band verkeerd gedaan dan?

Ik doel op de Engelse staat, zoals je ook de Nederlandse staat hebt.
The Government zeg maar.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:13 uur

geplaatst: vandaag om 16:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.