Xanopticon - Liminal Space (2003)

Nieuwe ontdekking op het Hymen label, en wat voor één. Veelal omschreven als een mix van Venetian Snares en Somatic Responses, Xanopticon brengt breakcore en ambient samen, en zet ze in schril contrast met elkaar.

Al is het uiteindelijk toch iets complexer dan dat . Zeer opvallend is hoe minutieus Xanopticon er in slaagt z'n nanosamples om te zetten tot een muur van ritmisch geluid, zonder te verzuipen in willekeur en banaliteit. Het lijkt wel of elke pop, click, bass, clap, hihat eerst gewikt en gewogen is voor hij werd toegevoegd. Tussen deze muur van mircrosamples bevindt zich het andere uiterste. Lang uitgerekte, ietwat donkere ambient waves, die ervoor zorgen dat de muziek op meerdere manieren geapprecieerd kan worden. Ik heb al gemerkt dat ik soms gefascineerd lig te luisteren naar de breaks, en soms gewoon wegdroom op de ambient.

Toppers van het album zijn These Days en Capacitd, twee tracks die ik al een tijdje dagelijks draai, vooral dan met een ondergaande zon op de achtergrond. De laatste minuut van Capacitd is voor mij één van de muzikale hoogtepunten ever. Symphwrak is de track waar de Somatic Responses invloed het best te horen is, met een ietwat minder drukkend breakgedeelte, en meer melodische synths ipv ambient waves. The Slow Walk Down is de minste, vooral dan omdat de ambient daar wat ontbreekt, en de breaks de overhand krijgen. De tracks op het album zijn niet echt gevarieerd qua concept, maar zijn onderling wel verschillend genoeg om niet te gaan vervelen. Enorm knap hoe zo'n enorme complexiteit toch onder controle gehouden kan worden.

Xanopticon plaatst je in chaos, omringt door rust, of rust omringt door chaos, al naar gelang het moment dat je de tracks luistert. Een overheerlijk contrast dat maar zelden te vinden is in een track. 't Is een heerlijke sfeerplaat, die bruist van de energie en kracht, en het kunnen van deze jonge producer illustreert. Aanrader, al kan je wel best aan een bassje gewend zijn. 5* en 8e plaats in m'n top 10.

Site (met samples) hier

Erg leuk dit, alleen iets te veel van hetzelfde. Soms klinkt het ook een beetje gemakkelijk: een melodietje op de achtergrond en een kakafonie aan geluiden die dat overstemd maar soms komen de melodie en die kakafonie erg mooi samen zodat het ook nog eens een geheel wordt. Iets meer variatie had geen kwaad gekund. 3,5*

Heb em toch net nog 2 plaatsen doorgeschoven in m'n top 10. Wat BoordAppel zegt is verder wel waar. Veel variatie is er niet, maar aangezien gelijkaardige muziek mij verder onbekend is kan ik hem dat alles behalve kwalijk nemen.

"Makkelijk klinken" is verder een wat vreemde verwoording, al begrijp ik wel wat je bedoelt.

Heb Xanopticon een paar weken geleden live gezien in de OCCII. Leuk om die kerel zo ongelofelijk energiek tussen z'n laptop en mengpaneel te zien springen, alsof 'ie écht beseft wat 'ie aan het doen is

Was wel geinig verder, maar op een feestje werkt het niet best. Geef me dan maar Sickboy (Belg ), hij zette na Xanopticons gepruttel de tent aardig op z'n kop. Voor zover er volk op dit soort feestjes afkomt tenminste.

Lijkt me nu ook niet de beste partymuziek. Beetje rommelig, en niet echt veel dansbare drive te vinden. Nee, doe dit maar tijdens een mooie ondergaande zon, rustig met een glasje Duvel in de nabijheid

*proest*

Ik zie de Duvel tv-reclame even voor me

Ach, voor een gratis Duvel stel ik me wel kandidaat om de rol te spelen, als jij de reclamemakers kan overtuigen

Laten we het dan maar bij de Boards of Canada houden

Ik had 'm al een tijdje liggen en net één keer helemaal geluisterd. Ik moest er even in komen bij het eerste nummer, maar na 3 minuten kwam er even rust en na de pauze kon ik het enigzins volgen (daar komt bij dat je zelf kiest wat je volgt) en vond ik het prachtig.

Nummer 2 was helemaal geweldig, prachtige sfeer die mij echt laat meeleven met het nummer.

In nummer 3 komt meteen een iets andere sfeer. Ik raakte in een lichte trance door de overload van deze muziek en ik heb niet echt goed kunnen luisteren naar 3,4 en 5. Ik had wel wat momenten van helderheid en dan hoorde ik bij vlagen echt de meest brilliante snelle ontwikkelingen.

Voordat ''Symphwrak'' begon was ik wel helemaal helder en ik had meer m'n grip gevonden in de muziek. Mooie akkoorden volgen elkaar aan het begin op. Na een minuut komen er lekker korte beats in met mooie bijgeluiden, zowel bliepjes als doorzoemers. De beats worden steeds vetter. Dan is er een afbouw en komt er een nieuwe ambient wave in waarna de beats er weer inkomen. Dit komt tot een hoogtepunt waarna we met een lekker distorted sfeer eindigen die mijn gevoel van overlopen te zijn weer gaf.

Van ''Clii' weet ik nog dat de beats op super afwisselende manieren worden opgevolgd door hoog frequente flitsen, iets wat ik nog nooit zo goed gehoord heb.

Het nummer daarna had niet echt iets nieuws te biedenbehalve een stem op de achtergrond. Er waren verder geen goede sfeergeluiden.

In het laatste nummer komen de climaxen als bombardementen aan en dan ook nog ondersteund door emotionele sfeergeluid.

Ik moet dit echt vaker horen, want misschien verdient het wel meer dan de 4 sterren die ik nu geef.

Vind 4* anders best goed voor een eerste luisterbeurt. Een album dat voor mij nog elke keer beter wordt als ik het hoor (staat nu ook op No5 in m'n top 10). Leuk dat je het kan appreciëren in ieder geval

Nog een tip voor BoordAppel : probeer misschien eens 1-800-Suicide -Cultculture Mix geloof ik-. De complexe breaks zullen er waarschijnlijk wat over zijn, maar verder echt een knaller .

Ik ben eigenlijk ook een stuk enthousiaster nu ik dit album een paar keer heb gehoord. Beetje met de verkeerde instellingen en verwachtingen gaan luisteren waarschijnlijk, maar het kwartje begint te vallen.

Beetje "van een afstandje" luisteren hielp al veel, zie het geheel nu ook wat beter zegmaar.

Dit album staat niet echt open voor mensen die totaal geen ervaring met deze muziek hebben. Dan heb je te maken met de ontwikkeling dat veel mensen dit niet blijven luisteren, terwijl dat juist nodig is voor een beter begrip. Er is zeker een lijn in de muziek, maar omdat deze niet meteen duidelijk zichtbaar is, geven mensen het op.

Een ambient melodietje, wat prutsen met de computer en er is weer een track af. Zoals ik al eerder zei komt het soms wel mooi samen maar dat gebeurd te weinig zodat het vrij onsamenhangend is. Veel te eentonig en dat is voor mij toch wel funest, na ongeveer de helft van het album heb ik het wel gehoord en daarom heb ik het verlaagd naar een 3 (alweer een tijdje geleden maar ik denk, ik licht het maar even toe).

Als er nu dus wat meer variatie in had gezeten en elk nummer ook een geheel was geweest dan had ik het veel beter gevonden. Ik hoop dat Xanopticon dat voor volgende releases wat meer gaat doen want op zich is het best leuk.

Om me ook eens op Onderhond's gebied te begeven heb ik dit album een paar keer geluisterd. De muziek is nog lang niet optimaal toegankelijk voor me, maar het album roept me wel steeds om weer te gaan luisteren. Hoewel ik tijdens het grootste gedeelte juist nog wel verzuip in de willekeur, heeft de sfeer wel wat aparts. De intro en outro van het album spreken me wel aan, daar tussenin moet het nog groeien...

Vandaag opgepikt in de platenzaak en ben erg onder de indruk na de 2e luisterbeurt. Erg orgineel, maar er had inderdaad onderling wat meer variatie in gemogen. Wel een geweldige climax aan het eind van de cd. Als je de drukte en chaos van de nummers hoort zou je zeggen dat het haast niet mogelijk is om nog tot een climax te werken, maar het lukt hem toch, en hoe.
Voorlopig 4*.

Aanrader voor koptelefoon op hoog volume dit, imo.

Laatst in een wat betere koptelefoon opgezet en ik was ineens nog een stuk meer geboeid. Je hoort toch weer wat meer dingen die ''Xanopticon'' gemanipuleerd heeft. Dit kan later nog een album worden, dat echt veel gekoesterd zal worden door me.

Ik werd onder andere door een bericht van Onderhond (en de discussie die daarop volgde) bij The Prodigy - Experience, nieuwsgierig naar de muziek die hij graag luistert. Ik wierp dus maar eens even mijn blik op zijn top 10, begon talloze berichten en discussies bij deze albums te lezen en probeerde uiteindelijk op het web maar eens op zoek te gaan naar een aantal van deze albums. Heb inmiddels onder meer deze plaat te pakken gekregen en ik kan wel zeggen, er gaat een wereld voor me open. Deze plaat (ben nu nog slechts met de eerste luisterbeurt bezig) is werkelijk fascinerend. Ergens hoopte ik er stiekem altijd op dat dit soort muziek zou bestaan, maar ik had niet echt een idee hoe aan de zoektocht ernaar te beginnen. Wel, het begin, met hier het eerste resultaat, is nu gemaakt. Genoeg te doen voorlopig
Omdat ik van mening ben dat je een album nooit na 1 luisterbeurt al geheel doorhebt begin ik voorlopig met 3,5 *, zodat de plaat rustig kan groeien.

Onderhond, maar ook Goodfella, Boordappel en John Doe, bedankt voor het openen van deze poort...

Halfje erbij reeds, 4* nu

Gaat goed met die waardering Dr-Gonzo. Nog een halfje en je bent er

Bij deze het bevrijdende laatste halfje --> 5*
De plaat is inmiddels ook mijn top 10 binnen gekropen. Zoals te zien is valt de plaat haast niet te vergelijken met andere muziek uit mijn top 10, een werkelijke rangschikking vind ik dan ook erg lastig, beter zou zijn ze in een willekeurige volgorde te zetten..
Ik heb er in ieder geval in een voor mij vrij nieuw genre een heel fijn album bij. Variatie is dus gegarandeerd.

En om nog even terug te komen op jouw top 10, Onderhond, ook je nummer 2 Void Settler is gestaag in mijn waardering aant stijgen. Opvallend verschil is dat mijn voorkeur ligt bij het Void Settler gedeelte (hoewel ik ook Labyrinth prettig vind, daar niet van )

Ik mag vooral de mix van beiden graag bij Void. In beide strekkingen brengt hij iets nieuws, fris en lekker. In ieder geval erg leuk dat dit zelfs tot een top 10 album geworden is. Doet mij veel plezier zoiets te lezen

Valt wel mee, volgens mij heb je gewoon iets met artiesten en platen waarin de lettervolgorde 'anopticon' in voorkomt

Je hebt me door T.O.

Een overdonderend album dit. Ik heb althans nog nooit zoiets gehoord. Je staat bijna de volle 54 minuten met je rug tegen de muur en wordt keer op keer op je bek geslagen door een onophoudelijke stroom breakbeats en samples. Op de achtergrond hoor je nog net de ambient-geluiden rustig voortkabbelen, in schril contrast met de 'wall of sound', die mijns inziens na verloop van tijd wel erg eentonig wordt: ieder nummer is in principe gebaseerd op hetzelfde fundament, alleen is de architectuur net even iets anders. Mijn favoriet is denk ik het laatste nummer, voorzover ik na 1 luisterbeurt kan zeggen. 3/5

Ik zet deze plaat in mn wishlist. Erg gaaf artwork trouwens!

de ambient op de album zorgt voor een duidelijke lijn tussen de nummers door, hierdoor worden ze gestuurd. er zit wat dat betreft genoeg structuur in. verder is het echt breakcore en dat betekent gewoon heel veel geforceerde breaks en daar kan ik echt niet naar luisteren. wat ik echt goed vind aan deze plaat is dat het echt structuur bevat en het ergens naar toe leid ondanks de vele van de hak op de tak gebeuk. een stuk interresanter dan vsnares en ook heerlijk dondker en leeg, daar hou ik wel van. 3,5*

Het zoeken duurde even, het wachten tot ie binnen was nog vele malen langer, maar nu heb ik deze plaat dan eindelijk in bezit. Die gaat voorlopig niet uit mijn discman verdwijnen..

Echt teveel typ fouten en ook het gebruik van hoofletters ontbreekt, sorry daarvoor.

Neem een autosnelweg, vertaal de electronica van de voorbijsnellende wagens in klanken. Vang vervolgens alle klanken op en laat ze onderling botsen dat het een aard heeft. Maak de wereld deelachtig aan deze klankkapriolen via een geluidsversterker op de middenberm

Het resultaat zou een vreemdsoortige wiskundige elegantie kunnen wezen, zoals ik die hier kan terugvinden

In eerste instantie wist ik niet waar ik het had, de klanken scheerden me rakeling voorbij. Ik had er geen grip op, maar gaandeweg ontdek je structuren. Misschien is dat de grootste winst van deze langspeler: ze schenkt de luisteraar een immense vrijheid