Xanopticon - Liminal Space (2003)

Prachtige uitleg Gyzzz, maar ik vind dat eigenlijk ook bij dit album. Ik vind een 'vrije beluistering' een utopie. Er zijn momenten dat ik dit beter of slechter kan hebben.

Maar ga je dan niet eerder uit van gewoon het gevoel dat je op dat moment hebt, dan op het kunnen bevatten van het concept?
Om het concept hier te kunnen begrijpen is geen diepte onderzoek nodig, doch moet je er wel voor in de stemming zijn.


EDIT: heerlijk woord blijft het toch: doch

Mee eens. Wat ik eigenlijk bedoelde te zeggen is ik dat bij dit album wel zoveel mogelijk nastreef: ik gebruik hier niet bewust contexten of referentiekaders, en bij veel andere muziek wel.

Een aantal berichten verwijderd die al lang niet meer over het album gingen.

Doet dat er toe? Het bevatten van het concept zegt in mijn ogen nog niks over het waarderen ervan!

Dat zeg ik toch ook niet?
Ik zeg dat je gemoedstoestand van het moment van belang is om het te waarderen, niet of je het concept begrijpt. Zeg er alleen bij dat het concept hier niet zo heel erg diep is ofzo.

Doch is dat zeer persoonlijk, en anders gewoon onzin.

Ik kan hiermee opstaan of gaan slapen. Kan er helemaal mee tot rust komen maar ook net zogoed gebruiken als er lekker gestresst moet worden op het werk.

Goeie muziek heeft sowieso erg weinig met "in de stemming zijn" te maken. Goede muziek brengt in stemming.

correctie: Goeie = Leuke

Ik heb anders genoeg goeie muziek die ik niet draai als ik er niet voor in de stemming ben. Dus om dan maar gelijk te roepen dat het dan geen goeie muziek is slaat ook als een lul op een drumstel.

Ik vind dat inderdaad een duidelijke zwakte. Met de analogie verder geen ervaring, maar je zal wel weten waar je het over hebt neemt ik aan.

Je houdt jezelf voor de gek. Je beoordeling van muziek is onlosmakend verweven met je stemming en gevoel, bewust of onbewust. Je mag dan killer zijn van nature, maar die genoemde zwakte is een waanbeeld.
Liminal Space moet het meer hebben van gewenning, want de chaos is te moeilijk om in 1 keer te horen. Daarom dat ik dit soort albums na vaak luisteren beter ga waarderen. Maar het hangt duidelijk af op wat voor moment.

Stemming is inderdaad (voor mij) van belang om bepaalde albums echt goed te kunnen apprecieren. Pomme Fritz van The Orb bijvoorbeeld. Geniaal (mini-)album, maar ik kan er niet van genieten als mijn stemming er niet naar is.

Maar ik denk dat iemand die vaak naar IDM en Breakcore luistert minder moeite zal hebben met de 'chaos' van de nummers op dit album dan iemand die normaal naar de wat minder chaotische variant van elektronische muziek luistert. Voor mij viel de chaos wel mee omdat ik, als (hobby)producer zijnde, de muziek onbewust ontleed. Maar goed, betekent dan ook weer niet dat ik dan van de muziek zou kunnen genieten, zoals OH het eerder stelde.

dus: gewenning. iemand die veel ambient luistert hoort ook details waar een ander dat niet doet. Hoe gewend je een genre ook bent, goede muziek kan je toch kippenvel geven. Maar brengt het je in staat muziek los van gevoel te beoordelen, of heb je simpelweg trucjes door hoe het gedaan is? Hey, cirkel rond, mysterie onthuld

Maar gewenning wil juist zeggen dat je er op den duur aan gaat wennen. De eerste keer dat ik dit album luisterde had ik niet het gevoel naar een enorme bak chaos te luisteren waar geen touw aan vast te knopen is. En zoveel breakcore luister ik niet dat ik kan zeggen dat ik een liefhebber ben van het genre.

Ik kan muziek ook niet meer los zien van hoe het in elkaar is gezet., of hoe ik denk dat het is gemaakt. That's the price you pay wanneer je je echt verdiept in het maken van muziek, denk ik. Maar volgens de beredenering van Onderhond zou ik dan niet meer kunnen genieten van muziek zelf, wat natuurlijk kul is.

En dan wel het lef hebben om anderen pretentieus te noemen


Kul is dat hetgene wat jij stelt mijn beredenering zou zijn.
Je geeft zelf aan dat je muziek niet meer los kan zien van hoe het gemaakt wordt, begrijp niet waarom je dan nog zo stellig probeert het oneens te zijn met mij.

Dat staat er ook niet, maar a-la.
Ik begrijp dat wanneer ik je redenatie ondermijn dat je dat gelijk als zodanig interpreteert, dus ik kan hier niet zoveel mee. Ik denk dat we allemaal hebben gezegd wat we kwijt wilden. Hoeverre iemand daar van op de kast wordt gejaagd: Tja, dat gaat wel over

Ik heel puur genieten van muziek zonder er diep op in te gaan en alles te gaan ontleden. Die schakelaar gaat bij heel erg snel om.
Echter als het moet, of als ik wil kan ik hem dus ook aanzetten en wel die onderzoekende ontledende oren spitsen.

Dus ja, ik denk zeker wel dat het kul is wat je zegt.



En om dan maar weer op dit album terug te komen. Hier werd gepretendeerd te maken hebben met een muzikaal genie wat nog nooit eerder was gedaan en wel zo speciaal ingenieus zou zijn...Nou ja, dat is de kat op het spek binden. Dan gaan de oortjes open en analyseren (en dan komt er een conclusie uit die dan worden afgedaan als "als muzikant kun je niet normaal luisteren naar muziek" en andere ongefundeerde bla bla.

En da's natuurlijk veel belangrijker dan de muziek an sich. Als kenner even tonen hoe groot je muziekale lul is in plaats van de muziek te beoordelen?

Daarbij blijft het ook gewoon zo dat zelfs binnen breakcore er amper vergelijkbare artiesten zijn met Xanopticon. Mag je nog 100 jaar analysteren en scherp luisteren.

Nee das niet belangrijker, maar je zult toch nooit (willen) snappen als ik het je hier probeer uit te leggen (anders hadden we deze discussie nl. al lang niet meer gehad).


Klopt, het is redelijk uniek wat ie doet, ik ken zelf eigenlijk alleen de muziek van UndaCova (en enkele onbekende artiesten uit soulseek waar je al jaren niets meer van hoort) wat hier in de buurt komt.
Maar nu heb ik ook nergens beweerd dat dit niet uniek is ofzo. Zeg alleen dat het wel iets is wat hier werd geroepen wat dan als een trigger werkt.

Onderhond het lijkt mij fascinerend om jou te filmen als je gestresst bent, jezelf moet concentreren en een lastige beslissing moet nemen, terwijl je naar dit album luistert.
Dat wordt een Gouden Palm in Cannes.

Mag ik even vragen wat iemand ziet in deze "muziek"? Ik heb even op youtube Constant opgezocht, maar...

Je kunt er niet op los gaan, je kunt niet meezingen. Wat heeft dit dat je er intens van kunt genieten?

Laat het gewoon over je heenkomen, als een waterval

Om ergens van te genieten hoef je er toch niet op los te kunnen gaan of moeten kunnen meezingen? Op klassieke muziek of een pianoconcert ga ik ook niet 'los' en daar kan ik ook niet bij meezingen, maar ik kan er toch erg van genieten.

Zo ook hier. Gewoon ogen dicht en luisteren. Voedsel voor je hersenen.

Dat heb ik ook niet gezegd, maar het zijn wel de voornaamste redenen waarom ik muziek leuk vindt. Daarom vroeg ik, wat is de reden.

Wat iemand ziet in deze "muziek": nuja, de drums zijn een redelijk intense ervaring, de achterliggende synthesizermelodieen zijn soms ontzettend catchy en de combinatie van die twee is ook nog eens erg goed geslaagd.
Ik kan overigens best begrijpen dat als je Pink Floyd en Dire Straits gewend bent, dit helemaal niks vindt

Inmiddels vind ik het wel eens tijd om inhoudelijk te reageren op Limital Space. Een knap staaltje muziek dat met name een reputatie heeft op musicmeter doordat kritische user Onderhond dit een schoolvoorbeeld van goede muziek vindt. Tenminste, dat maak ik op uit zijn commentaar en de positie in zijn persoonlijke top 10.

Ik heb inmiddels ingezet op een niet te versmaden 4,5*. Voornaamste reden is de confrontatie van uitstekende beats met broeierige ambient, waardoor Limital Space toch meer serieux krijgt, terwijl de meeste breakcore/jungle/IDM een 'speels' karakter krijgt de door de complete waanzin aan ritmes en samples. De ambient zet de ritmes in een context, alsof elk gaatje dat tussen de slagen vakkundig wordt dicht geplamuurd maar toch zorgt voor ademruimte. Dat vind ik wellicht het meest spectaculaire aan Limital Space, de balans tussen prima ambient en waanzinnige beats. Andere reden waarom Liminal Space veel digitale rondjes in mijn MP3 speler draait, is de opbouw van de nummers. De ritmes zijn creatief en klinken met hooguit enige uitzondering, niet random, maar, stuwen regelmatig door naar een heftige climax. Dan is het nog eens reuze knap dat een climax, zoals op These Days, zolang kan worden vastgehouden.

Vreemd genoeg doet Liminal Space me het meeste denken aan Alien van Strapping Young Lad. Ook op die geweldige metal-cd werd de complete waanzin (Shitstorm!) vakkundig dichtgetimmerd door gierende synths en werden climaxen zolang vastgehouden totdat je denkt dat alles uit elkaar gaat spatten.

Het moge duidelijk zijn dat ik uiterst content ben met Liminal Space. Als ik weer ademruimte heb, ga ik opzoek naar ander werk van Xanopticon.

Geen idee of ik het het "schoolvoorbeeld van goede muziek" vind, maar het is wel gewoon het album dat mij het meest aanspreekt

Verdomme, ik geef hier 5.0* voor. Dit album staat niet voor niets derde in mijn top 10.

Mijn ouders zijn niet blij als ik dit draai. Ik wel.

Breakcore en ik zijn eindelijk vrienden geworden

Het duurde even voor dat ik dit genre kon waarderen. Ik vond het eerst echt rommelmuziek. Echt irritant, maar na het luisteren van de prachtplaat Vortex kreeg ik het genre eindelijk door. Ik sta namelijk voor alles open daarom dat ik Vortex heb geluisterd, ik wou dit gerne leren kennen. En nu deze:

Mooie plaat, lekker ruw maar toch sfeervol. Een voltreffer op gebied van intensheid. Maar toch blijf ik een groter fan van Gridlock, het rustigere tempo spreekt mij meer aan. Vooral het eerste nummer van dit album 'constant' vond ik echt de moeite. The slow walk down was ook echt leuk. Indec maakte minder indruk op mij. De rest van de nummers zijn ook wel nice.

Xanopticon heeft zijn werk goed gedaan

4*

Beste breakcore-plaat die ik ken (niet dat dat er veel zijn, maar toch) na Formless. Rommelig, druk, eentonig, maar who cares?

4*

Tips altijd welkom.