¥$ - Vultures 1 (2024)

Schokkend dat een paar 40+'ers alleen maar over neuken kunnen praten.
En dan ook nog op een niet originele manier.

Ik kan hier toch maar weinig mee.

De producties zijn over het algemeen vrij oké, al vallen ze soms ook tegen naar mijn mening. Vooral moet ik Harderwiek bijstaan dat de vocalen van Kanye West vaak bar slecht zijn op Vultures 1. Het is pijnlijk duidelijk dat deze man hulp nodig heeft, dat begint nu jammer genoeg ook door te sijpelen in zijn muziek. Op zijn teksten mag je ook vooral niet letten want die zijn vaak beschamend: "Beautiful, naked, big-titty womеn just don't fall out the sky, you know?", "I don't care who you fucked, you a virgin to me", "I don't know who I fucked last night, I got Alzheimer's" of "How I'm anti-Semitic? I just fucked a Jewish bitch." zijn maar enkele voorbeelden.... hoe oud is Kanye nu weer? Voor mij lijkt het allemaal maar geaccepteerd te worden omdat het uit de mond van Mr. West komt, maar als een andere rapper zo zou rappen of met zo'n teksten zou afkomen zal deze hier strenger op beoordeeld worden.

Ty Dolla $ign is natuurlijk de tweede hoofdartiest van dit collaboratiealbum en over het algemeen doet hij het vrij goed, al vergeet ik vaak dat dit ook zijn album is. Soms betrap ik me er op dat ik verschiet dat Ty$ ineens te horen is op een track, hij lijkt een beetje in de schaduw te blijven van de Kanye-mania terwijl hij het beter doet dan zijn collega.

Het is trouwens een verademing om iemand als Freddie Gibbs voorbij te horen komen op Back to Me, dat is één van de weinige goed gerapte strofes op deze LP vind ik.

Om dit te beoordelen vind ik lastig. De producties zijn oké, Ty Dolla $ign doet het goed, nummers als Do It, Vultures, Carnival en Beg Forgiveness klinken goed en de gastartiesten vallen meestal ook goed op (jij weer niet, Playboi Carti)... maar de vocalen van Kanye zijn een duidelijk stoorzender.
Veel zal ik dit niet meer opzetten, maar dat is al het geval bij Kanye West sinds Yeezus jammer genoeg. Zo zal ik nog eens The College Dropout of MBDTF opzetten om te peinzen over wat ooit was.

Ik zal Vultures 2 en Vultures 3 ook nog wel checken, al kijk ik er best tegen op.

Kleine 3*

Ja, goed benoemd. Maar dat is, helaas, iets waar ik aan gewend ben geraakt.
Mijn muzikale opvoeding begon al met teksten over een ex vriendin vermoorden (mooie cirkel want die meneer liep ook al met een hockey masker rond)

Dat melodietje op Do it valt me nu pas op. Eigenlijk wel heel vet.
Ouderwets fluitend uptempo dingetje. Aangename verassing.

(Edit: blijkbaar een jaren 90 sample.... Grappig want iets wat ik toentertijd zou uitkotsen)

Ik moest vanmiddag toch even gniffelen toen ik Beg Forgiveness hoorde: een cover van Joe Goddard's Gabriel. Dat verwacht je toch niet zo snel op een Kanye album. Vreemd genoeg geen enkele verwijziging naar dat nummer in de Spotify credits, hoe kan dat?

Ik lees verder in de NME review dat Kanye wat eigenwijs is omgegaan met de reacties op zijn sample-verzoeken. Veel artiesten gunnen Kanye hun sample niet meer, dat moet voor hem - als liefhebber en producent - toch wel echt een domper zijn.

Back to me klinkt best oké, maar als je het nummer uit elkaar trekt vind ik het net zo weinig om het lijf hebben als de dame op de hoes. Laat staan dat ik zoiets meesterlijk kan noemen. Het drum sampletje (?) en met name de dreigende lage tonen maken het nummer. 34 jaar na The Devil Made me Do It (waar ik aan moest denken) vind ik het niet zo baanbrekend.

En ik snap jou anderzijds ook hoor. Tuurlijk, dit klinkt als en is ook in eerste plaats een Ye album. Maar mijn punt was dat zonder alle bijdrages van Ty er een grote kans was dat dit album niet als een polished Ye album zou hebben geklonken. De ondersteuning van Ty voelt vaak als een brug tussen alle producties en andere verses op het album en dat maakt zijn rol zo cruciaal in mijn ogen

Ik vind het album lastig te beoordelen. Ik was best wel omver geblazen door de eerste luistersessies. Al snel temperde mijn enthousiasme en was ik van plan een vernietigende review te schrijven hier. Gisteravond heb ik dit album even op speakers gezet voor mijn dochtertje, omdat het toch een paar uiterst dansbare producties op staan. Vervolgens heb ik dit album weer met bijzonder veel plezier geluisterd. Het gaat zelfs zover dat ik het ene moment vind dat Playboi Carti het album verpest en het andere moment zit ik uit te zoeken welk album van hem ik als eerste moet checken. Moeilijk, moeilijk...

De 90s R&B-momentjes van TY$ op DO IT en BURN blijven trouwens iedere luistersessie briljant. Jezus, wat zijn die lekker!

Ik had je niet voor zo'n opa versleten joh. Klinkt alsof beide heren zich rot hebben geamuseerd tijdens het maken van dit album en dat hoor je terug. Ik zeg: laat ze doen.

Matig album, even matig als donda.
Jammer, heeft het niveau van yeezus nooit weten bij te houden of is er in de buurt van gekomen.
Een krappe voldoende wordt nog gegeven omdat ty dolla sign de boel red.

En idd, ik ben nu ook een beetje kanye moe geworden. Ziet zichzelf als een soort god terwijl hij het tegenovergestelde is.

Wat kortzichtig imo. Want zie dat je Pink Tape van Uzi een 4 hebt gegeven, en die praat al jaren over datzelfde onderwerp met nog minder variatie en muzikaliteit in zijn eindproducten. Ik vond Pink Tape ook verrassend te pruimen, maar vind dat je dus wel erg aan het meten bent met 2 maten zo. Het is niet zo dat Kanye het in tegenstelling tot een Uzi wél hoofdzakelijk van de lyrics moet hebben. Ook Ye is geen Nas oid

Ook Uzi is geen 40+'er oid (overigens deel ik je mening)

Eternal Atake.

En hoezo zit hier geen variatie in?

Balenci', Balenci', Balenci', Balenci', Balenci'
Balenci', Balenci', Balenci', Balenci', Balenci'
Balenci', Balenci', Balenci', Balenci', Balenci'

Toch blij dat ik nog oldschool download. Good (Don't Die) is alweer van het album geschrapt (vanwege copyright clearance)...

Pffff, meen je niet. Kutzooi.

Fokkkk vond ik echt lekkere mix.

¥$ - Vultures 1

Ik kwam vandaag tot de ontdekking dat Kanye West (en Ty Dolla $ign) samen een album hebben uitgebracht. Ook gelezen dat er nogal wat ophef over is, voornamelijk vanwege Ye’s dubieuze uitspraken over Joden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het hele gedoe eromheen grotendeels heb gemist. Yeezus vind ik zijn laatste echt goede solo-album en dat mini-album met Kid Cudi is ook erg sterk. De rest wat hij de laatste tien jaar heeft uitgebracht was niet veel soeps. Toch deze worp maar eens beluisteren.

Het is dus een samenwerking met Ty Dolla $ign. Zo’n artiest die nog wel te pruimen is als hij een keer een feature heeft, maar verder niks speciaals. Dit album bevestigt dat ook weer. Ik kan niet eens zeggen dat hij het minder doet als Kanye West. Bijdrages van laatstgenoemde zijn over de hele lijn erg zwak (of hij nou rapt of zingt). Op Paid en Fuk Sumn is het zelfs lachwekkend. De gastartiesten voegen ook allemaal niets toe op Freddie Gibbs na. Voor zijn doen is het niet eens zo bijzonder maar hij rapt alsnog iedereen naar huis. Hoe zijn de teksten dan? Kort samengevat: vrij bedroevend. Ik ben dan ook weer niet zo’n ‘tekstenman’, maar het gaat wel erg veel over bitches neuken hier en als hij de bitches met rust laat pijpt hij zichzelf wel. Een beetje ongemakkelijk ofzo. En dan gaan we het maar niet over sommige dubieuze tekstregels hebben.

Valt er nog iets positiefs te melden verder? Nou ja, in de beats hoor ik toch wel potentie en goede vondsten her en der. Verder zou ik Keys To My Life en Burn wel als goede nummers kunnen bestempelen.

1,5 ster

Grotendeels onluisterbaar product van een mentaal instabiele man in een midlifecrisis. De meeste nummers zijn productioneel dramatisch uitgevoerd en beide rappers hebben (als veertigers) tekstueel weinig inhoud.
De bijdrage Freddie Gibbs, zijn eigen dochter en de harde kern van Inter Milan zijn de enige acceptabele uitzonderingen op dit album.

halfje eraf, was veruit het hardste nummer

Eens, eigenlijk is hier weinig fatsoenlijks over te zeggen. (fantano geeft zelfs aan dit niet te kunnen reviewen). Zelf heb ik ook moeite de muziek los te zien van zijn antisemitisme. Zijn uitspraken, zijn verschijning en zijn vrouw die hij als een soort trophy overal mee naar toe neemt....het wordt wat ranzig allemaal.
Het feit dat zoveel mensen daar toch minder last van hebben en de man nog steeds mateloos populair blijft, is enerzijds fascinerend en anderszijds wel beangstigend. Kun je de muziek nog los zien van zijn gekte? Ik inmiddels niet meer, zijn genialiteit laat hem immers ook al een aardige tijd in de steek. (Kan)Ye balanceerde lang op het koord tussen genialiteit en gekte, daar is ie al wel een tijdje keihard van afgedonderd. Deze man is gestoord en heeft hulp nodig, want hij schaadt anderen met zijn uitlatingen.

De populariteit heeft hij toch mede te danken aan zijn gekte? Mensen zijn gek op een ongeluk in wording. Ramptoeristen die uitkijken naar de volgende stap. We houden het daarmee ook zelf in stand. Fascinerend zeker, maar ook wel logisch. En als je er goed over nadenkt ook zeker beangstigend, maar ik vind het het net zo verontrustend dat we best wel selectief zijn in wat we wel en niet gekte-die-echt-niet-door-de-beugel-kan vinden...

Wel vet dat vroeger 'de kunstenaar en de kunst los van elkaar zien' een filosofisch gesprek onderling was.

En dat het tegenwoordig een gegeven lijkt die door meningen word bepaald. Passend ook binnen de nuance-drain die er plaatsvind.
Zo een non-beoordeling van Fantano is een politiek statement. Heeft niets meer te maken met het beschouwen van kunst.

Ik ga de kunst scheiden van de kunstenaar, maar dit album maakt toch vooral een luie indruk.
Platte melodieën en lyrics, meer hoor ik op dit moment niet.
Ik moet zeggen dat ik bij Yeezus ook eerst vond dat Kanye er zich wel snel vanaf gemaakt had. Dat album viel me bijzonder tegen na zijn meesterwerk My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Na verloop van tijd kon ik de creativiteit van Yeezus wel appreciëren - al staat het schreeuwerige me nog altijd tegen.
Of Vultures ooit boven de status van middelmatigheid zal uitstijgen, laat staan die van de twee bovenvermelde albums gaat halen, ik betwijfel het ten zeerste...

Na de laatste (en waarschijnlijk zijn meest ernstige) openbare meltdown/promo-campagne van Ye valt deze plaat me alleszins mee, maar echt goed - en vooral leuk - wordt het niet.

Het is voor mij vooral de vibe die me niet echt ligt: toegegeven, voor iemand die het nodig vindt de zogenaamd 'goede kanten' van Hitler te benoemen (zoals de uitvinding van de microfoon, dankjewel Adolf, hoe vinylplaten voor het jaar '33 werden gevuld kan ik even niet bedenken) en de ene antisemitische uitspraak op de ander stapelt (maar vervolgens angstig de vraag ontwijkt als het gaat om de situatie in de Gazastrook, maar dat terzijde) levert Ye qua productie zijn meest gefocuste plaat af Yeezus.

Ty Dolla Sign, sinds Life of Pablo een graag geziene gast op Kanye-platen, levert ook puik werk. Zijn vocalen klinken kaal, brutaal en in combinatie met de producties klinkt hij als een verveelde cyborg. Want hoeveel emotie hij ook in zijn stem legt, hem echt leren kennen doen we nooit.

Het is vooral inhoudelijk dat de twee teleurstellen; Kanye's raps klinken constant als opgeveegde 'first takes' (ok, beter dan de daadwerkelijke 1st takes-raps waarmee we de laatste jaren mee zijn overspoeld, maar tocg). Los van 'fuck the haters, I fuck bitches' lijkt de levensfilosofie van de twee provocateurs op deze plaat niet te komen, en als je bedenkt dat hier twee volwassen mannen van in de 40 - waarvan 1 meermaals heeft bewezen inhoudelijk een van de meer relevante en interessante artiesten te zijn) - achter de knoppen zitten, wordt het een wat zuur geheel.

Het probleem is dat Kanye West sinds de start van zijn Yeezus>MAGA/Christenfundamentalisme>nazisme-ontwikkeling steeds gewaagdere uitspraken doet, maar dat er - afgaande op deze plaat - er niet heel veel meer achter lijkt te zitten dan 'de mainstream media wil niet dat je dit weet maar ik ben uit de matrix gekukeld om het toch in je oor te tetteren'.

Dieptepunten voor mij zijn dan ook nummers als Carnival en Hoodrat, precies om die reden. Provocerend bedoeld of niet, van echt luisterplezier komt het maar niet.

Hoogtepunten zijn Stars, Keys to My Life, Talking, Fuck Sumn, Beg Forgiveness en Good (Don't Die). Hier laat Kanye West zien nog steeds een creatief genie te zijn, en/of laat hij zijn PR-schild vallen om een meer emotionele kern te openbaren.

Volgens mij is er inmiddels genoeg gezegd over Ye's mentale toestand, uitspraken en of je wel / niet kunst los moet zien van de kunstenaar, dus ik hou het nu maar bij de muziek.

Naast de geweldige producties was het eerste dat mij opviel dat het voor het eerste sinds Yeezus weer eens klinkt als een een geheel. Een volledig afgeronde plaat. Het schiet nog steeds alle kanten op, maar het blijft toch op een bepaalde manier binnen de lijnen van het album.

Dan verder met het sterkste punt van het album: de geweldige producties. Opzwepend en door de vele house-invloeden ook uiterst dansbaar. Iets wat wat absoluut niet kan, maar stilzitten is ook moeilijk. Echt bijzonder jammer dat Good (Don't Die) van het album is gehaald. Het is duidelijk dat hij zijn muzikale creativiteit niet verloren is. Er staan weer typische Ye-producties op. Van veel te lange outro's die plotseling afgekapt worden tot samples (lees: covers) die hij volledig eigen maakt. Ook is het duidelijk terug te horen dat hij samen heeft gewerkt met JPEGMAFIA. Het fragmentarische begin van Talking vind ik bijvoorbeeld echt heel vet. Ook de productie van Carnival, een samenwerking met een Italiaanse producer en de harde kern van Inter Milan, vind ik heel creatief. Of het nou zo goed is voor zijn toch al niet te beste beeldvorming om met Italiaanse ultra's samen te werken is een tweede...

Maar goed, goede producties werken niet altijd als de artiesten niet uit de verf komen. En dat is wat er op dit album toch wel aan schort. In tegenstelling tot velen stoor ik mij niet zo aan Kanye zelf. Sommige rijmpjes zijn werkelijk tenenkrommend slecht en de stoere bitches neuken teksten kennen we ook wel. Enfin, dat doet hij al sinds Yeezus / MBDTF, dus ik snap niet helemaal waarom dit nu een issue is... Wellicht omdat de teksten niet echt als (provocerende) punchlines overkomen en er tekstueel ook weinig sterks / interessants tegenover staat? Dat kan, al vind ik er toch wel wat sterke, oprechte momenten van Kanye op staan. Zeker tegen het einde. Al met al vind ik Ye niet ontzettend storend. Milder, minder provocerend, dat wel. "Beautiful big titty butt naked women just don't fall out the sky, you know." vind ik wel weer ouderwets Kanye.

Des te storender vind ik de wisselvalligheid van zijn partner, Ty Dolla Sign. Hij wisselt sterke tot briljante momenten – Paid, Do It, Burn, Problematic (en Good) – af met volledig anonieme bijdrages. De 90's R&B-refreintjes maken echt veel goed voor mij, maar het feit dat hij soms anoniem is vind ik eigenlijk nog erger dan dat hij bijv. het einde van Talking volledig verknalt. Ik hoor daar nog liever Kanye zingen.

Wisselvalligheid en anonimiteit zijn sowieso wel sleutelwoorden. Ondanks de goede producties staan er een paar nummers op die simpelweg niet blijven hangen – Hoodrat, Paperwork, Fuk Sum, Vultures. En dat terwijl er tijden waren met albums van Kanye West waarop 90% van de nummers minimaal interessant / uniek genoeg waren om te blijven hangen. Ook de gasten zijn heel wisselvallig. Tegenover de ijzersterke bijdrage van Freddie Gibbs en aanstekelijke teksten van North West staan nietszeggende tot ronduit slechte bijdrages van Quavo, YG, Bump J, Travis Scott en Lil Durk. Rich the Kid kan ik nog wel hebben en bij Playboi Carti ben ik er nog steeds niet over uit wat ik van hem vind...

De weegschaal tussen goed en slecht / briljant en matig is dus redelijk in balans. Iets meer overwegend positief, denk ik. Ik luister het album toch wel regelmatig met plezier. En hoewel ik een nietszeggend nummer nog erger vind dan slecht nummer, is het wel een voordeel dat ze tijdens het luisteren niet opvallen en de pret niet bederven.

En nogmaals, ga eens een house / hip hop-album maken Ye!

Stars vind ik echt een hoogtepunt uit Ye's hele werk. Die vertraging vind ik ongekend.

Als dit hele album alleen maar stars was dan gaf ik het een 5

Dat had alleen Delic kunnen doen, maar blijkbaar een gekkie in Amerika ook

Er is gelukkig iemand die Good (Don’t Die) in podcast heeft gezet

Wat een baas is dit dan Alsof we een verboden middel consumeren. Het mag niet, maar wat voelt het lekker.

Vreselijk album van kanye west, op het werk van ty dolla sign op dit album heb ik niet zo veel aan te merken, prima gedaan.

Maar dit is voor Kanye waarschijnlijk het slechtste wat hij heeft gedaan, nummers zoals HOODRAT die mega slecht gemixt en geproduceerd zijn waarbij het gewoon klinkt alsof het niet afgemaakt is.
Verder is de productie goed, maar op sommige nummers is het gewoon vreselijk of gewoon te bland

Kanye tikt de 50 aan over 3 jaar en in dit album gaat het grotendeels over hoe hij vrouwen neukt en dan zegt hij het op dezelfde manier toen hoe hij het zei op zijn 20e.

Als het niet voor de features en productie was dan was het album voor mij een 0,5. Enige goede nummer van kanye op dit album is BURN, de rest is ongepassioneerde bullcrap. Jammer dat Good (Don't die) er niet meer op staat, was dan waarschijnlijk wel mijn favoriet geweest.

Alhoewel ik een mega fan ben van Kanye moet ik toegeven dat hij sinds dark fantasy alleen maar achteruit is gegaan tot het punt waarbij hij zo zijn best doet om relevant te blijven en dat is ook te zien op dit album. Vrijwel alle verses van Kanye laat hij zo controversieel mogelijk klinken voor ook maar een beetje relevantie, want zijn controverses is het enige wat hem de laatste 4 jaar relevant heeft gehouden.

Kanye probeert weer zo mega te zijn zoals vroeger, waarbij de dingen die hij uitbracht echt media aandacht kregen, zoals het nummer op yeezus ''I Am A God'', hij probeert weer zoiets te krijgen door in CARNIVAL de line ''im the new Jesus bitch'' te droppen. Mega slecht, zelfde met weer een name drop naar Taylor Swift, wat hem in 2016 mega veel media aandacht gaf door de line ''I made that bitch famous''.

Hij probeert dus dingen die hem jaren terug bekend maakte gewoon weer opnieuw.
Vreselijk album en echt een mega grote let down van Kanye, jammer om te zien wat de man die ooit dark fantasy heeft gemaakt, nu aan het maken is.

2,5/10

Paar leuke nummers, verder echt whack. Kanye moet leren zijn anti-Semitische meningen geen invloed te laten hebben op zijn muziek, misschien zit er dan wat meer in.

Helemaal mee eens, Freddie Gibbs heeft sowieso al het hele nummer BACK TO ME gered.

Zonder hem was dat waarschijnlijk het slechtste nummer op heel het album.

Gewoon ouderwets vet hoor.

dit is gewoon een gruwelijk album, in positieve zin