Pearl Jam - Dark Matter (2024)

Voor een groot deel eens met Bruno Banani. En dat geldt eigenlijk voor Pearl Jam vanaf 2009 vind ik. Maar toch, mijzelf eroverheen zettend, vind ik dit best een genietbaar album. Het bevalt me een stuk beter dan de laatste 2 worpen. Andrew Watt had alleen wel wat minder aanwezig mogen zijn. Productie is aardig dik en dit past de laatste van de Rolling Stones beter dan deze van Pearl Jam. Had het graag wat rauwer gehoord.

Positieve review in de Volkskrant:

Het vitale en dwingende album ‘Dark Matter’ is het sterkste van Pearl Jam in tijden
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Mooi gezegd, vind ik ook.

Als het om bepaalde bands gaat die in de media overwegend positief tegemoet worden getreden sta ik vaak wat gereserveerder. Eerst maar eens zien of de 'nieuwe' inderdaad weer het vuur doet oplaaien of je van de sokken doet blazen.
Nu ben ik niet van dergelijke termen snel onder de indruk en van een band als Pearl Jam heb ik nu eenmaal niet zulke hoge verwachtingen.
Dat heeft met name te maken met het feit dat alle platen van de heren na Vs. op mij op zijn minst een wisselvallige indruk maken. De songs waar de heren geforceerd van leer trekken maken al tijden geen indruk meer op mij en de wat stemmiger nummers pinnen zich ook onvoldoende vast in mijn hoofd.
Dan Dark Matter; wederom een album dat aardig in elkaar steekt, over de hele linie een voldoende scoort maar je nooit meeneemt naar hogere sferen.
De songs waarbij Vedder het voortouw neemt en de zanglijnen wat prominenter de aandacht vragen worden wat mij betreft te lang uitgesmeerd.
Waiting for Stevie duurt bijna 6 minuten, het is mij een raadsel waarom. Upper Hand lijkt heel wat in petto te hebben afgaande op het intro, het gedeelte dat hierop volgt draait met name om een gitaarsolo van Gossard (of McCready) maar dreutelt vervolgens maar een eindje door.
Maakt dat Dark Matter een slechte plaat, zeker niet. De heren klinken in ieder geval geïnspireerder dan het op het dodelijk saaie Gigaton. Vedder is op dreef en de productie klinkt fijn in de oren.
Alleen om nu te spreken van een goede plaat, dan moet er toch echt sprake zijn van 'anthems', van tracks die onder de huid kruipen, een verslavende melodielijn bevatten. Helaas, is daar ook op Dark Matter toch geen sprake van. Het is degelijkheid troef en dat is dan ook de kracht geworden van Pearl Jam. Meer zit er niet (meer) in.

Oké, geen Ten, maar toch een prima album. Er zijn legio artiesten die zogenaamd iets nieuws willen uitproberen, wat in min beleving vaak volledig verkeerd uitpakt. Daar hoor ik dan weinig mensen over die het hebben over commercieel gedoe. Dan is het artistieke vrijheid. Ik ben in ieder geval blij met een PJ die herkenbaar blijft. Terugvallen op verwachtingen van 30 jaar geleden vind ik dan ook niet representatief. Marco van Basten voetbalt ook niet meer zo goed als 30 jaar terug.

Won't tell heeft wel een aardige "The Cure" sound, mijn persoonlijke favoriet.

nu je het zegt... ik hoor het ook

Opvallend. Ik kreeg echt direct Snow Patrol/Keane/Coldplay-gedachten door hoe het nummer opent. Zoete melodie ook die precies bij die bands zou passen.

Sommige mensen zweren bij boterhammen met kaas. Verrassend? Nee hoor. Degelijk en je weet wat je krijgt. Zo is Pearl Jam anno 2024. De kwaliteit van de kaas is wat naar beneden afgerond, maar het blijft een goeie boterham met kaas.

ik eigenlijk ook, maar heb je het nummer volledig beluisterd?

Vandaag binnen gekregen op vinyl. Wat een heerlijk album. Voor mij weer de echte Pearl Jam sound en sfeer. Dat vond ik wisselend op Gigaton. Voor mij nu 4 sterren maar zou zo maar meer kunnen worden.

Ja haha. Zodra hij "Can you heal? Can you feel, The chains in my heart?" inzet zit ik eigenlijk te wachten op "And it was all yellow" of "But everybody's changing, and I don't feel the same".

Ik hoor juist een vers broodje van de bakker hier om de hoek (net gehaald) met overjarige boerenkaas uit deze streek en een beetje knapperige ijsbergsla. Zo is Pearl Jam anno 2024.

Ik was 16 toen Ten uitkwam. Dat bleek het album te zijn dat ik op dat moment het meeste nodig had. Ik voelde me gehoord door Eddie Vedder. Black blijft voor mij het mooiste nummer ooit. Ik begon me te kleden in Grunge style wat een mooi contrast opleverde in mijn klas. Ik met mijn halflange haar en diverse kledinglagen. De gabbers met hun kale kop en Australian trainingspakken. Mooie tijd was dat.

Vs. Vitalogy, No Code. Ijzersterk. Met Yield kwam voor mij de eerste lichte tegenvaller. Dit werd daarna weer hersteld door Binaural. Maar daarna ben ik de heren toch wat kwijt geraakt. Veelal onevenwichtige albums, minder dynamiek, minder Eddie. Lightning Bolt en Gigaton irriteerden mij zelfs een beetje. Heel warm werd ik dan ook niet toen bekend werd dat deze Dark Matter eraan kwam. But hey, jeugdliefdes blijf ik koesteren.

Iemand merkte het hier al terecht op, de heren van Pearl Jam zijn natuurlijk een dagje ouder. Niet langer de jonge honden van halverwege jaren 90. Maar dat gezegd hebbende vind ik dat ze op dit nieuwe album toch behoorlijk energiek uit de hoek komen. De sterkste nummers zitten voor mij dan ook in de wat hardere nummers zoals opener Scared of Fear, Dark Matter en vooral Waiting for Stevie. Het gitaar geweld op 3/4e van het nummer is echt fantastisch. Ik word hier best wel blij van. Pearl Jam still matters .

Help, ik begin hem in zijn geheel zelfs beter te vinden dan gigaton, dat ik al 4,5 ster gaf. Op dit album vind ik nu ieder nummer raak met uitzondering van waiting for stevie.
Deze zou zomaar 5 sterren kunnen worden

Misschien moet je je eigen tip gaan opvolgen? Ik zie een hoop gedoe over randzaken en kan me niet aan de indruk onttrekken dat je het daarom toch nooit tot een positief oordeel was gekomen.
Ben het ook zeker niet met je inleidende beschietingen eens, maar dat is een andere discussie.

Ik volg PJ ook al hun hele carrière, ben zeker live echt wel fan, maar ik verwacht in deze fase echt geen wereldschokkende albums meer van ze.
Als ik dit gewoon onbevangen luister hoor ik een fris klinkende rockplaat. Geen 9, maar wel een ruime voldoende.

Pearl Jam is zo'n band die al bijna mijn hele volwassen leven aanwezig is, wat een generatie boven mij met de Stones zal hebben heb ik met PJ. Het verhaal van Joy4ever hierboven is herkenbaar, ik was 18 toen Ten uitkwam en had direct mijn muziek gevonden, alles wat ik mooi vond aan muziek had Pearl Jam en in het verlengde daarvan de andere bands uit Seattle en uiteraard de Pumpkins. Ook ik zat in de klas in mijn flanellen overhemd met ruitjes, kistjes, gescheurde spijkerbroek, bandshirt en halflang haar een beetje Eddie te zijn. Altijd weer lachen als op familiefeestjes daar foto's van opduiken...

Al vrij snel verkende PJ nieuwe paden met hun muziek en ik ging gretig mee. De lange haren gingen er af, die van mij ook, en het feit dat iedereen die van rockmuziek hield ineens ook houthakkersbloezen met ruitjes ging dragen begin jaren negentig stond mij zo tegen dat die van mij allemaal de deur uitgingen. Eddie had waarschijnlijk hetzelfde gevoel want hij had zijn garderobe ook aangepast.

Ik kan mij nog herinneren dat VS en later Vitalogy verschenen en een hoop liefhebbers om mij heen afhaakten, elk album na Ten werd toen ook al met hun debuut vergeleken. In '96 wilde ik naar hun optreden in Amsterdam maar kon niemand in mijn vriendenkring meekrijgen omdat de meesten hun interesse in de band al lang verloren waren.

Ik blijf het overigens frappant vinden dat in elke recensie van dit album hun debuut van 33 jaar geleden wordt aangehaald. Ik snap de vergelijking ook niet, destijds waren het jonge jongens, tegenwoordig zijn het mannen van middelbare leeftijd die een heel leven met zich meedragen en uiteraard totaal andere muziek maken.

Vanaf de tweede helft van de jaren negentig werden de albums wat wisselvalliger. Elk album heeft zijn klassiekers maar ook een aantal songs waar ik minder mee heb. Toch hoor ik elke plaat nog graag en zelfs
de mindere worpen vind ik door het geluid van de band, de stem van Eddie nog bijzonder aangenaam om te horen. Er zal vast een hoop sentiment bij komen, had ik een album als Lightening Bolt of Gigaton ook goed gevonden als het een debuutalbum van een andere band was geweest? Geen idee, en dat maakt het ook altijd weer erg lastig een album van Pearl Jam te beoordelen. Zo ook dit album.

Ik merk dat het onmogelijk is om Dark Matter objectief te beluisteren, Pearl Jam is samen met mij volwassen geworden. Van jonge honden die over het podium stuiterden en een frontman die van grote hoogte het publiek indook zijn ze verworden tot mannen van middelbare leeftijd die relaxed hun ding doen en gewoon lekkere muziek zonder pretenties maken. Hetzelfde heb ik met de Red Hot Chili Peppers,
die zijn er sinds mijn achttiende ook altijd geweest en kunnen in mijn ogen weinig fout doen maar ik snap heel goed dat het voor muziekliefhebbers voor wie dat niet geldt een stel ouwe lullen zijn die gezapige nep-funk maken.

Ik geniet in ieder geval weer ouderwets van Dark Matter, elk nummer is voor mij raak en dat ontbrak wat op hun vorige paar albums, vooral Gigaton. Toch kan ik mij de reacties ook wel weer voorstellen van users hierboven die het album wat minder waarderen.

Door dit album snapte ik ineens het nieuwe album van The Rolling Stones beter. Ik heb weinig met de Stones en vond aanvankelijk de hele hype en het enthousiasme wat overdreven, ik heb Hackney Diamonds meerdere keren beluisterd maar hoorde totaal niet wat de fans wel hoorden. Maar iemand die al zijn hele leven de band met zich meedraagt luistert hier natuurlijk totaal anders naar dan ik. Wat ik dus met Pearl Jam heb...

Dark Matter is een degelijk album zonder meer. Ik wordt niet van mijn sokken geblazen en vernieuwend of verrassend is het allerminst en échte klassiekers zie ik hier ook niet op staan. Dark Matter zal geen album worden die je tot de beste van Pearl Jam zal rekenen maar slecht ... zeker niet!

Voor mij is dit het beste Pearl Jam album van deze eeuw en daarmee reken ik het wel tot het betere werk van de band.

De Volkskrant noemt het zelfs het beste album sinds No Code uit 1996. Misschien hebben ze een punt. Voorlopig vind ik Yield uit 1998 zeker net zo goed als Dark Matter.

Ik vermoed dat het wel terecht is dat ik Pearl Jam de afgelopen 20 jaar links heb laten liggen.
Oké, ik heb het slechts 1 x beluisterd, maar de liedjes komen me eenvormig op me over, maar vooral zijn stem trek ik slecht. Intens op een manier die ik niet vind passen en dan krijg ik ook nog de indruk dat ie niet zo heel goed is in het houden van zijn mond.
Ach, misschien probeer ik over 20 jaar weer eens een album.

Ik begin daar ook steeds meer in te geloven. Erg goed album en het groeit nog steeds na meerdere luisterbeurten.

Dan ben je er toch niet meer dus die moeite kun je je besparen.

Dat vind ik toch niet zo'n fijne gedachte

beter dan op voorhand verwacht, Waiting For Stevie is 1 vd betere nrs, PJ-begin jaren '90 kwaliteit.

Ach ja wansmaak is ook smaak.

Heel veel aannames en interpretaties, maar het is veel simpeler: de Pearl Jam van deze eeuw is mijn smaak niet meer!
Na ander half keer luisteren hoor ik dat en weet dat ik dit album nooit meer op zal zetten, daar er voor mij heel veel betere muziek gemaakt wordt en werd.

Album ligt lekker in het gehoor en merk dat ik niet echt een probleem heb met Eddy's stem. Discussie hieronder is trouwens best lachwekkend. Als ik al ruim 20 jaar ben uitgekeken op een artiest, dan probeer ik het niet eens en geef ik ook geen lage stem. Simpelweg omdat het dan mijn smaak niet meer is. Maar joh, ieder zijn mening en ieder zijn sterretjes . Dit album gaat deze week nog eens een paar keer door de speakers

Dus ieder zijn ding, maar je kon het toch niet laten te zeggen dat je het eigenlijk wel een beetje stom vindt

Trouwens, je moet het toch eerst horen voor je weet of het (nog) wat voor je is

Je moet nooit naar een broodje kaas luisteren is mijn ervaring.

Rare band. Eigenlijk is dit allemaal zo slecht nog niet, maar ik heb het gevoel dat ik sinds de avocado in 2006 telkens naar hetzelfde album zit te luisteren. Gigaton was een leuke poging om wat te verrassen, maar dit is allemaal weer degelijk. Te degelijk.

Te degelijk? Het kan natuurlijk zijn dat ik al die tijd naar een ander album aan het luisteren ben maar Pearl Jam klinkt op Dark Matter juist verre van degelijk.

Daarnaast liet opvolger Backspacer een heel ander geluid horen dan het "avocado" album.

Veel wisselende recensies in de media. Die van Peter van de Ploeg in NRC was eigenlijk best wel grappig en ik was het met zijn centrale punt wel eens: als je de pretenties weglaat is het gewoon een goed album van een stel inmiddels ouwe rockers. Maak het niet groter dan dat. Ik heb het album eigenlijk steeds weer op repeat staan. Nee, het is niet nieuw en het is ook niet de randen-opzoeken-plaat als Vitalogy maar er staan wel echt goede nummers op. En de stem van Eddie is sowieso niet te versmaden maar hoe hij de registers opentrekt bij Waiting for Stevie: wauw! Zo zijn er meer prachtige stukjes te beluisteren: het laatste deel van Setting Sun, het Yellow Ledbetter-achtige gitaarwerk op Upper Hand en het gewoonweg heerlijk rockende Running. Dit alles ook nog eens geweldig geproduceerd. Kortom: laat het album ook nog even op je inwerken en dan zit er veel schoonheid in.