Feeding Fingers - Wound in Wall (2007)

Heb 'm sinds vanmorgen binnen dankzij de goede zorgen van reptile71. Nogmaals bedankt, Paul, 't is altijd leuk om voor een prikje kennis te maken met een eigentijdse band die zijn inspiratie haalde bij grootheden die mij na aan het hart liggen.

Ik laat hierbij ook mijn eerste indrukken op jullie los, te beginnen met de zang... Treffend dat Premonition hierboven Ozzy Osbourne al vermeldde, want van zodra ik die stem hoorde bij het eerste nummer, dacht ik een beetje aan Ozzy. Maar meer nog dan aan Ozzy dacht ik aan Fish (leadsinger bij Marillion) ten tijde van Script For A Jester's Tear). Dat typische toegeknepen stemgeluid komt enorm overeen, vind ik. Ik weet niet of iemand anders hier zich daar ook kan in vinden?

De muziek dan... Ik moet zeggen dat me bij mijn eerste globale luistebeurt bij heel wat nummers een gevoel van voorspelbaarheid overviel. Wat ik namelijk altijd doe als ik een album de eerste keer luister is on-the-spot een beetje proberen te voorzien wat er gaat komen, jullie kennen dat wel - de opbouw van het nummer proberen raden, de melodie van de instrumenten proberen anticiperen, enz... Bij die eerste luisterbeurt sta ik dan ook nog helemaal niet open voor de dieperliggende verborgen subtiliteiten van een plaat. Aangezien ik mij volledig bewust ben van dit gebrek (want zo kan ik die zekere achterdocht wel noemen), concentreer ik me vanaf luisterbeurt twee en volgende minder op de 'technische kant' en laat ik me meer meeslepen door de onderliggende verrassingen die een plaat al dan niet in petto heeft. Door albums op die manier te beluisteren, word ik wel zo heel af en toe heel aangenaam verrast. Hier overkwam me dat vooral met het nummer I Can't Breathe. In eerste instantie dacht ik: "Owee, daar hebben we weer het typisch het van Joy Division en The Cure geleende basloopje" weer eens, maar dan plots (op 1:18 de eerste keer) heb je dat onverwachte orgelpuntje dat het voor mij weer helemaal goedmaakt. Bij dit nummer sprak me van in het begin ook al die vervormde stem aan.

Wat nu al vast staat is dat ik zeker niet de eerste zal zijn om dit album de grond in te boren. Ik ben namelijk enthousiast genoeg ben over deze Wound in Wall. En bij elke nieuwe beluistering wordt mij duidelijker dat producer/schrijver/zanger Justin Curfman, ondanks het feit dat hij bepaalde - nu al vaak genoeg genoemde - bands als richtlijn gebruikt heeft, hij met deze plaat zijn eigen blauwdruk afgeleverd heeft.

Mijn favorieten zijn : Manufactured Missing Children, Feeding Fingers en het reeds genoemde I Can't Breathe...

Ik zet nog even in op 3,5* met optie naar boven. Ik heb hem nu een keer of 3 geluisterd en ondanks dat hij me lekker ligt, springen de vergelijkingen met de oude garde me toch iets teveel in het oor soms. Feeding Fingers is bijna een hommage aan The Same Deep Water As You, in This Isn't Goin' To Hurt zit een flinke scheut Cold, enz.. Toch sluit het naadloos op elkaar aan en zit de instrumentatie prima in elkaar. De zanger is nogal veelzijdig, hij haalt Smith, Curtis, maar ook eigen geluid wat op de zanger van Bloc Party en ook op de zanger van The God Machine lijkt. Met die laatste band hoor ik wel meer gelijkenissen in hun meer eigen sound. Maar dit is veel te goed om het 'gejat' te noemen oid.. daarvoor is het te goed gemaakt en klinkt het te fris. Plaat die je erg makkelijk opzet en toch iets met je gevoel weet te goochelen. Afgezien dat het misschien een zeer gelijkend nummer is vind ik Feeding Fingers toch het beste voorlopig, prachtige sfeer!