Feeding Fingers - Wound in Wall (2007)

Album is toegevoegd, het wachten is op het verkrijgen ervan... Je kan hier alvast wat nummers downloaden om te luisteren.

Deze cd kan ik momenteel rechtstreeks verkrijgen via de band zelf voor slechts 3 euro per cd. Daar komen dan nog de verzendkosten van mij naar jou bij en dat is 1,32 euro binnen Nederland. Dus voor 4,32 euro heb je hem dan in huis.

Ik heb er al 10 besteld die al vergeven zijn. Ben op zoek naar nog 10 mensen die hem willen, zodat ik weer een bestelling kan plaatsen.
Laat even weten via pm als je interesse hebt.

En wat is het dan voor iets?

Kan momenteel niets downloaden, zal dat uiteraard ook doen zodra ik in de gelegenheid ben.

Het gaat richting gothic/ darkwave, heeft hier en daar behoorlijk weg van The Cure.

Hier kun je van elk nummer 2 minuten beluisteren.

Heb van dit album vandaag 11 stuks binnen gehad. Redde het niet om de 10 stuks vandaag op tijd op de post te doen voor de andere liefhebbers dus helaas krijgen die hem dan maandag pas.

In de tussentijd heb ik het album al meerdere keren gedraaid en ik vind het echt een lekkere plaat. Ik hoor veel overeenkomsten met The Cure, uit verschillende periodes van hun oeuvre. Ik kan natuurlijk hier haarfijn gaan benoemen welk nummer me waar aan doet denken, maar laat ik dat nu eens niet doen. Ik vind namelijk dat het album genoeg eigen is, afwisselend en creatief in elkaar zit.
Het wordt ook alleen maar steeds beter. Sommige nummers grijpen me en houden me in de greep tot het einde toe. Een nummer als Manufactured Missing Children snijdt dwars door me heen met dat snerpende gitaargeluid, echt een genot!

Dit is een heerlijk album in het darkwave genre, een van de beste van de laatste tijd in mijn overtuiging.

Ben zeer benieuwd wat de rest ervan vindt !

Vandaag dit lekkere album binnen gekregen dankzij de grote inzet van Paul.

Feeding Fingers heeft inderdaad erg goed naar The Cure geluisterd, en This Isn't Going to Hurt zou zo op Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me passen. En dat vind ik tot tegenstelling van velen een zeer goed The Cure album. Verder klinkt het over het algemeen wel wat rustiger dan The Cure, zij kiezen vaak voor een gejaagder geluid. Hier hoor je ook een piano door heen.
Mooi album; ik geef hem toch 4 punten.

Soms hoor je ook een Joy Division er door heen; wat weer wat zegt van de veelzijdigheid van het stemgeluid van de zanger; al denk ik dat hij dit nog beter kan ontwikkelen.

Ook ik heb deze vandaag mogen ontvangen en ik vind het een veelzijdige plaat. De vele zijden zijn ook nog eens prima in orde dus ik ga dit plaatje zeker vaker beluisteren. Ik start met een ruime 3,5*.

"Wound in Wall" is zeer zeker een prettig debuut van dit Amerikaanse bandje. Ik heb dit album vandaag twee keer beluisterd en morgen dus weer. Goed in het gehoor liggende nummers afgewisseld met korte pianostukjes. Dit is wat je nu noemt waar voor je geld, Paul!
Want ik heb wel eens mindere albums voor meer geld gekocht!

Dat laatste kan ik ook zeker beamen Alicia.

Vandaag ook binnen gekregen. Paul
De groep heeft inderdaad goed naar The Cure en Joy Division geluisterd. Over het algemeen zeer genietbaar album, wel behoorlijk zware kost.
Album nu vier maal beluisterd. Hieronder een uitgebreide review op verzoek van Paul.

1. Mouth Filled with Sand
Dreigend gitaargestuurd postpunknummer. Wat mij betreft één van de hoogtepunten.
2. A Bag of Broken Hands
Rustig acoustisch (gitaar)nummer. Doet me persoonlijk niet veel.
3. Seafoam Warm Piss
Cure-basgeluid. Alleen dat typisch amerikaans stemgeluid (Green Day?) past niet en wordt op den duur irritant. Minste nummer van het album.
4. This Isn't Going to Hurt
Tja, die drums met dat basgeluid en een hoofdrol voor de piano had zo op het einde van Closer kunnen staan. Sfeervol is het zeker (voor anderen zal het mogelijk depressief kunnen klinken)
5. This is Yours
Eén van de twee instrumentals op dit album. Het antwoord van Feeding Fingers op Nightporter van Japan
6. I Can't Breathe
Ook dit had op Closer kunnen staan. De mix van dit nummer is zelfs op z'n Hannett's vormgegeven; drums en bas op de voorgrond gemixt en de stem met enige vervorming op de achtergrond. Het geheel lijkt in een kelder opgenomen te zijn, gezien de galm. Had wat mij betreft wel wat meer eigen smoel kunnen krijgen.
7. Feeding Fingers
Tweede hoogtepunt. Klinkt als een mix van The Cure ten tijde van Faith (stem en de synths) en Cocteau Twins ten tijde van Garlands (gitaar en bas). Prachtig postpunknummer!
8. My Home Again
Strijdt samen met nummer 3 om de titel "minste nummer". Het is weer de (overdreven) amerikaanse stem die het verknald.
9. Theme for a Saw Troth Hula Hoop
Piano intermezzo. Niets meer en niets minder.
10. Manufactured Missing Children
Ozzy Osbourne die over een galmende scheurgitaar deze aangrijpende songteksten uitsnikt, zo klinkt het. Qua songopbouw had dit ook op Juju van Siouxsie & the Banshees kunnen staan. Derde hoogtepunt.
11. Pesticides
Merkwaardig nummer. Begint en eindigt als een typisch Chameleonsnummer. Het middenstuk klinkt echter weer typisch als amerikaanse mainstreamrock. Beetje onbevredigend.
12. Where Mimes Come to Say Goodbye
Where Joy Divsion meets Dead Can Dance. De stem van Curtis in een flinke vervorming op een synthdeun die gewoon gejat is uit Cantara van DCD. Klinkt toch wel erg lekker.
13. Swallow Me
Vierde hoogtepunt. Klinkt als The Cure tijdens Pornography. Tribaldrums in combi met een dreigende galmgitaar. Mooi...
14. Fireflies Make Us Sick
Oké, dit nummer is gewoon Siamese Twins van The Cure, alleen de tekst is anders. Schaamteloze rip off! Stiekem vind ik 'm best te pruimen.

Totale conclusie: 3,5 * voorlopig.

Nu ik, ter referentie naar nummers van deze Feeding Fingers, bands als The Cure, Joy Division, Siouxsie & The Banshees, The Chameleons, Dead Can Dance en platen als Juju, Garlands, Pornography en Closer hoor vernoemen, ben ik nog dubbel zo benieuwd geworden naar wat er hopelijk deze week (cd moest naar België, dus duurt altijd even langer) in mijn brievenbus zal belanden

Leuk alle reacties! Ik ga er ook voor zorgen dat Feeding Fingers komt te weten wat hier allemaal staat. Vind dat ze best mogen weten hoe hun album hier ontvangen wordt. Vergeet jullie stem niet ook daadwerkelijk te plaatsten he! (deric raven, Premonition) Dan is onze waardering wat makkelijker in een oogopslag te zien.

Even over dat laatste nummer: Ik vind het meer weg hebben van Depeche Mode en behoorlijk anders klinken dan Siamese Twins. Zo zie je maar weer dat een ieder muziek anders hoort.

Ik heb de cd ook binnen.(bedankt Paul) En hij staat nu op.
In eerste instantie vind ik het allemaal wat wisselvallig. Wel een heel lekkere sound deze band. De referenties naar de eighties Gothic/wave is geheel terecht. De zang weet me tot nu toe niet echt te overtuigen. Misschien dat de zanger iets teveel Robbert Smith probeert na te doen? Of is de produktie wat krakkemikkig?

Waarschijnlijk 3* misschien een halfje meer, want de sfeer is erg lekker.

Ik heb hem nu ook éénmaal beluisterd en zal alvast een bespiegeling posten omdat het altijd leuk is te weten wat je er na de eerste keer van vond
Ik ga hem nog geen cijfer toebedelen, maar mijn indruk is overwegend positief. Meeste nummers komen aan als zalf voor de oren, het is goed geproduceerd en de piano is af en toe sprankelend aanwezig. De invloeden, zoals The Cure, Joy Division, The Chameleons en The Sound, zijn zo nu en dan erg aanwezig, maar de zanger heeft ook zijn eigen stijl zoals in de eerste nummers blijkt en bij de ongeschreven single Manufactured Missing Children (want die zou het worden denk ik als ze genoeg poen hadden). I Can't Breathe zou zelfs een behoorlijk goed Joy Division nummer zijn, terwijl Where Mimes Come to Say Goodbye en Feeding Fingers gewoon prima nummers zouden zijn op de laatste Cureplaten. Maar ik vind het toch wel een geluid op zich. De meeste nummers hebben iets verstilds en ingetogends over zich, iets wat de luistertoer heel goed te doen maakt. Moeilijk inkomen is het beslist niet! Het laatste nummer doet me niet zozeer aan The Cure denken, maar qua opbouw aan Smalltown Boy van Bronski Beat en iets van Jan Hammer (Crockett's Theme?).. opbouw doet erg gelijkend aan in ieder geval. En dat spreekt niet tegen het nummer! Sowieso een plaatje dat je erg makkelijk opzet. Ik ga er nog een paar keer naar luisteren voordat ik een grade geef.

Dit is wel héél erg leuk en het toont aan dat Justin Curfman (Feeding Fingers) het heel erg waardeert dat er belangstelling uit Europa is voor dit debuut.
In antwoord op een mailtje, waarin ik schreef dat ik "Wound in Wall" best wel een goede plaat vond en dat dit album over het algemeen positief was ontvangen, reageerde hij heel enthousiast en liet weten, dat de band tot op heden, behalve in zijn direkte omgeving, nog niet zoveel succes had in de States en dat hij zelfs overwoog zijn koffers te pakken en te vertrekken.

Voor een optreden?

En...dat de meeste reakties uit dit werelddeel komen en dat dit album hier meer verkocht wordt...mmm...dit is in het verleden wel vaker gebeurd met nieuwe bandjes. De lage landen, toonaangevend op muziekgebied!

En...dat de meeste reakties uit dit werelddeel komen en dat dit album hier meer verkocht wordt...mmm...dit is in het verleden wel vaker gebeurd met nieuwe bandjes. De lage landen, toonaangevend op muziekgebied!

De belangstelling uit Europa is misschien ook niet helemaal verrassend, gezien hun Europese invloeden.

@ Alicia: O wat grappig dat je hem gemaild hebt! Hij heeft de link naar hier dus hij kan zelf kijken hoe de score is.

Ja, ik dacht...laat ik het eens proberen en warempel Justin schreef terug...en dat vind ik nou zo leuk....en ze hebben dan tenminste al is het nog wel beperkt, een kleine 'fanclub' op MuMe!
Hij had het ook al over een opvolger, maar het is nog niet duidelijk of ze daar daadwerkelijk al aan werken.....of dat dit nog slechts in de planning zit.....ik hou me aanbevolen, in ieder geval!

Ja....kom op...het is de moeite waard de cd te bestellen!
Voor dat geld kan je immers geen betere cd kopen.

Heb 'm sinds vanmorgen binnen dankzij de goede zorgen van reptile71. Nogmaals bedankt, Paul, 't is altijd leuk om voor een prikje kennis te maken met een eigentijdse band die zijn inspiratie haalde bij grootheden die mij na aan het hart liggen.

Ik laat hierbij ook mijn eerste indrukken op jullie los, te beginnen met de zang... Treffend dat Premonition hierboven Ozzy Osbourne al vermeldde, want van zodra ik die stem hoorde bij het eerste nummer, dacht ik een beetje aan Ozzy. Maar meer nog dan aan Ozzy dacht ik aan Fish (leadsinger bij Marillion) ten tijde van Script For A Jester's Tear). Dat typische toegeknepen stemgeluid komt enorm overeen, vind ik. Ik weet niet of iemand anders hier zich daar ook kan in vinden?

De muziek dan... Ik moet zeggen dat me bij mijn eerste globale luistebeurt bij heel wat nummers een gevoel van voorspelbaarheid overviel. Wat ik namelijk altijd doe als ik een album de eerste keer luister is on-the-spot een beetje proberen te voorzien wat er gaat komen, jullie kennen dat wel - de opbouw van het nummer proberen raden, de melodie van de instrumenten proberen anticiperen, enz... Bij die eerste luisterbeurt sta ik dan ook nog helemaal niet open voor de dieperliggende verborgen subtiliteiten van een plaat. Aangezien ik mij volledig bewust ben van dit gebrek (want zo kan ik die zekere achterdocht wel noemen), concentreer ik me vanaf luisterbeurt twee en volgende minder op de 'technische kant' en laat ik me meer meeslepen door de onderliggende verrassingen die een plaat al dan niet in petto heeft. Door albums op die manier te beluisteren, word ik wel zo heel af en toe heel aangenaam verrast. Hier overkwam me dat vooral met het nummer I Can't Breathe. In eerste instantie dacht ik: "Owee, daar hebben we weer het typisch het van Joy Division en The Cure geleende basloopje" weer eens, maar dan plots (op 1:18 de eerste keer) heb je dat onverwachte orgelpuntje dat het voor mij weer helemaal goedmaakt. Bij dit nummer sprak me van in het begin ook al die vervormde stem aan.

Wat nu al vast staat is dat ik zeker niet de eerste zal zijn om dit album de grond in te boren. Ik ben namelijk enthousiast genoeg ben over deze Wound in Wall. En bij elke nieuwe beluistering wordt mij duidelijker dat producer/schrijver/zanger Justin Curfman, ondanks het feit dat hij bepaalde - nu al vaak genoeg genoemde - bands als richtlijn gebruikt heeft, hij met deze plaat zijn eigen blauwdruk afgeleverd heeft.

Mijn favorieten zijn : Manufactured Missing Children, Feeding Fingers en het reeds genoemde I Can't Breathe...

@Alicia: Ik denk dat hij het hartstikke leuk vind om mail vanuit NL te ontvangen, zeker als het zo positief is. Zolang het er nog geen duizenden zijn zal hij altijd wel terugmailen denk ik hoor.
Hij had het er in een mail over dat we volgend jaar rond deze tijd een opvolger konden verwachten ("I'll have another album ready by
this time next year."), maar of hij daar al mee bezig is weet ik ook niet. Hij is wel overtuigend in elk geval. Ik heb ook gevraagd of we het dan weer zoals nu kunnen doen. Dat zou wel leuk zijn. Maar uiteraard zou het voor Feeding Fingers mooi zijn als de cd's dan gewoon in NL in de winkels verkocht worden.

@freddze: Ik vind het heel leuk om zoiets als dit te doen en als ik weer eens andere import tegenkom wat ik wel goed vind klinken probeer ik het gewoon weer. Ben blij dat de cd (tot nu toe) ook behoorlijk goed is ontvangen. Hij heeft tot nu toe zeker geen slecht score behaald!

Ik draai de plaat nog elke dag ook...zo even tussen The Sound, The Comsats en Opposition door. Ja, ik ben wel serieus, hoor!
(mmm....we hebben nog meer liefhebbers nodig, denk ik)

Er is sinds ik hem heb ook nog geen dag voorbij gegaan dat ik hem niet draaide. Vannacht voor het eerst met koptelefoon op, ook erg lekker. Hij wordt alleen maar steeds beter tot nu toe! Het rijtje favorieten is ook alleen maar langer geworden: Mouth Filled with Sand, Feeding Fingers, My Home Again, Manufactured Missing Children, Pesticides, Swallow Me en Fireflies Make Us Sick; gewoon al een half album vol favorieten dus. Dit album is nu al een soort klassieker voor mij.

Lees net in een mail van Justin dat ze in febr/mrt naar Duitsland gaan en ze dan ook in Amsterdam gaan spelen!

Voor de liefhebber: de lyrics van Wound in Wall.

Ik ben sinds enige dagen ook in het bezit van dit album, dankzij de excellente service van reptile71. Ik heb hem nog slechts een paar keer kunnen draaien maar ik weet nu al dat dit wederom een kwestie is van liefde op het eerste gehoor, dit is gewoon mijn soort muziek! Bij Feeding Fingers ligt wederom de vergelijking met the Cure cs voor de hand maar ook hier geldt voor mij; laat ze lekker voortborduren op de producten van onze oude helden, des te meer van deze heerlijke noten des te beter!

De 'piano' stukken op dit album vind ik wel geslaagd. Ze roepen soms de sfeer op van oud schoollokalen waar klassiek ballet wordt gerepeteerd, bijvoorbeeld in Theme For A Saw Tooth Hula Hoop (wel ballet 'with a nasty twist' in dit geval ).

Manufactured Missing Children met de lekker bloedstollende, snerpende gitaar is op dit moment mijn favoriet en wordt op de voet gevolgd door Pesticides, Feeding Fingers, A Bag of Broken Hands en Swallow Me.

Voorlopig vier sterren!

Verhoogd naar 4*

Ik zet nog even in op 3,5* met optie naar boven. Ik heb hem nu een keer of 3 geluisterd en ondanks dat hij me lekker ligt, springen de vergelijkingen met de oude garde me toch iets teveel in het oor soms. Feeding Fingers is bijna een hommage aan The Same Deep Water As You, in This Isn't Goin' To Hurt zit een flinke scheut Cold, enz.. Toch sluit het naadloos op elkaar aan en zit de instrumentatie prima in elkaar. De zanger is nogal veelzijdig, hij haalt Smith, Curtis, maar ook eigen geluid wat op de zanger van Bloc Party en ook op de zanger van The God Machine lijkt. Met die laatste band hoor ik wel meer gelijkenissen in hun meer eigen sound. Maar dit is veel te goed om het 'gejat' te noemen oid.. daarvoor is het te goed gemaakt en klinkt het te fris. Plaat die je erg makkelijk opzet en toch iets met je gevoel weet te goochelen. Afgezien dat het misschien een zeer gelijkend nummer is vind ik Feeding Fingers toch het beste voorlopig, prachtige sfeer!

Ik heb hem nu enkele keren beluisterd en begin hem stilaan wat in mijn achterhoofd te hebben.
Enkele algemene bevindingen : Het is wel zo dat er invloeden zijn van The Cure, en Joy Division, maar even goed van bvb Black Sabbath, Death in June of Deftones om maar wat te noemen.
Het album is zeer beklemmend en ingetogen, je moet maar eens proberen om de nieuwe Editors en Feeding Fingers na elkaar te draaien, dan hoor je meteen het verschil tussen ingetogen en theatrale muziek. Dit is gemaakt voor de luisteraar, niet voor een groot publiek. De term depressieve muziek heb ik ookal horen vallen. Ik hou niet zo van die term -als ik beyonce, rihanna of mika hoor word ik pas echt depressief-, al zou je wel kunnen stellen dat de muziek niet bepaald vrolijk is.
Je hoort ook duidelijk, en dat is geen verwijt, dat de band nog aan het puzzelen is met hun sound, en dat levert ook een niet geheel samenhangend album af.

Bekijken we de songs eens van dichterbij :

'Mouth filled with sand' -wat een titels zijn dat toch- is de opener en meteen een schot in de roos. Dit behoort tot het beste wat de plaat te bieden heeft. Ik kan deze song niet in een hokje stoppen, of referenties naar een andere band leggen, nee het is een knap nummer op zich, en zo een nummers zijn vaak het beste.

'A bag of broken hands' is een rustig gitaarliedje. Geen olijke gitaarpop zoals Tom Helsen; nee eerder donker en ik hoor er wat folk/gothic invloeden door. Ook dit nummer bevalt me prima.

'Seafoam warm piss' - in godsnaam hoe bedenk je het- bevat het eerst een mini-explosietje, het nummer ligt goed in het gehoor, maar echt beklijvend is dit niet. De vocalen staan me ook niet erg aan.

'This isn't going to hurt' is het eerste flauwe beestje op de plaat. Het klinkt me niet echt als een song, of toch niet als een volmaakt afgewerkte song. Bovendien is de outro veel te lang, de muziek is niet zo byzonder van aard om outro's van enkele minuten te plannen.

'This is yours'; Op de piano spelen is vast heel leuk, maar dit hoefde echt niet voor mij.


We zijn 5 nummers ver; voorlopige balans 2 zeer goede, 1 behoorlijk, en 2 tegenvallende nummers. Maar belangrijker nog, tot nog toe heb ik nog geen enkele link kunnen leggen met Joy Division of The Cure.


'I can't breathe' ; Ik volg hier Premonition, de basloopjes zijn erg Joy Division, het had op Closer kunnen staan, maar dan wel op het eerste deel van de JD-klassieker. Best een fijn nummer.

'Feeding fingers' behoort tot de hoogtepunten. Niet qua originaliteit, want dit is op alle vlakken een meer dan halve kopie van all cats are grey van The Cure. All cats are grey is echter een prachtig nummer en dat is dit dus ook. Enkel de outro had - opnieuw - iets korter gekund.

'My home again' heeft ookwel wat van The Cure, maar dan duidelijk van de ietwat lichtere Curesongs.

'Theme for.......' ; dezelfde opmerking als bij het vijfde nummer. Ik hou erg van instrumentale intermezzo's maar dit is niet van die aard dat het me echt kan boeien. Op maar naar de volgende.

'Manufactured missing childeren' : Dramatische voordracht, luide gitaren; helemaal geen wave eigenlijk, ik hoor er een beetje Pearl Jam's Black doorheen maar dat zal wel een persoonlijke conclusie zijn. Het nummer ligt vlot in het gehoor, is niet slecht, maar bij dit soort songs vraag je je toch wel af of de zanger een geschikte stem heeft voor een wave/gothic band.

'Pesticides'; Aangezien ik dit nummer niet meteen voor de geest kan halen weet ik hier geen commentaar bij te geven. Waarschijnlijk een vrij anoniem voorbijglijdend nummer?

'Where mimes come to say goodbye' Voor het eerst treden de synths echt op de voorgrond. Dit nummer vind ik wave van de hoogste kwaliteit, en samen met de opener het beste nummer.
Sfeer, synths, gitaren, zo willen we het horen.

'Swallow me'; voor het eerst hoor ik de stem van Robert Smith, en dat is best vreemd -aangezien mijn eerdere bevinden over de vocalen. Dit soort nummers vind ik het mooist; de vocalen blijven wat op de achtergrond, en drijven mee op de muziek. Fraai!

'Fireflies make us sick'; Het is duidelijk dat het de drie laatste nummers zijn waaraan de band haar Curevergelijkingen dankt. De intro doet me denken aan Precious van D-Mode, en de opmerkingen bij het voorgaande nummer zijn ook hierbij van toepassing. Erg leuke wave dus, en ookwel het lichtst verteerbare van de gehele plaat.


Conclusie : Erg goed debuut -soms duidelijk te horen dat het een debuut betreft-, maar genoeg fraais op deze plaat.
4*, en wie weet een plekje in mijn eindejaarslijst van 2007.

Leuke recensie LH!

Ik hoor wel meer overeenkomsten met The Cure dan tot nog toe is genoemd. Wat mij betreft doet het gelukkig niets af van deze cd, die ik gewoon heerlijk vind, maar toch heb ik besloten te noemen wat ik hoor.
Er zit in Mouth Filled with Sand een gitaarstukje dat me doet denken aan Lament en verderop linkt het nummer naar Prayers for Rain. Al met al vind ik het toch een sterk opzichzelfstaand nummer.
De zang van A Bag of Broken Hands doet me denken aan die van Three Imaginary Boys.
This Isn't Going to Hurt heeft dezelfde drive als Lullaby. Je kan die nummers als het ware door elkaar spelen zonder dat het elkaar in de weg zit.
Het eindgitaarstuk van I Can’t Breathe doet denken aan het bekende synthmelodietje van In Between Days. Feeding Fingers heeft, zoals Lost Highway al zei, veel weg van All Cats Are Grey, maar doet me daarnaast ook weer aan Lament denken.
Op My Home Again wordt gekozen voor de meer Torture-achtige manier van zingen.
Swallow Me heeft een duidelijke Pornography sound.
Fireflies Make Us Sick vind ik in tegenstelling tot Premonition geen schaamteloze rip off van Siamese Twins. Ik zou er zelfs niet opkomen dit nummer daar mee te vergelijken. Het drumcomputer geluid heeft meer iets industrials of van een Depeche Mode nummer of van Nine Inch Nails´ Closer.

Het is altijd leuk om te zien hoe verschillend mensen muziek horen/ ervaren. Dit waren dus even mijn belangrijkste vergelijkingen met The Cure. Verder wil ik blijven benadrukken dat ik me absoluut niet stoor aan die overeenkomsten. Het album draagt zelfs een hele aparte eigenzinnige sfeer en is één van mijn favorieten van het moment.

Ik vind het ontzettend jammer dat de cd (nog) niet gewoon in Nederland is uitgebracht. Dank zij reptile, heb ik een echt leuke plaat in bezit gekregen en het kan niet genoeg benadrukt worden.....dit is een groepje met potentie!

Ach, dan had je hem nooit zo goedkoop in huis kunnen hebben. Uiteraard hoop ik dat hij ooit gewoon hier verkrijgbaar is, natuurlijk goed voor de band.
Sowieso kan iedereen die hem nu wil hebben hem voorlopig nog via mij kopen voor maar 6,50 euro incl. verzendkosten.

De CD is net binnen gekomen, bedankt, reptile71!

En wat een prachtige cd. Waar komt dit allemaal vandaan? Geen plaat voor de massa maar meer voor de professionele luisteraar zou ik maar zeggen.

Spontaan gezegd is dit terminste een 4**** cd maar ik wil deze vandaag nog vaker beluisteren en ook de teksten analyseren.