Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Zoals die van mij. Weer zo'n album als de laatste paar (en ja, die vond ik prima) zou ik echt te veel hebben gevonden.

Frogs was meteen raak en inmiddels is ook Wild God geland, dus bij nader inzien toch wel blij met de koerswijziging

Ondertussen met Long Dark Night nog eentje gelost. Prachtig nummer opnieuw wat mij betreft.

Het begin van Long Dark Night geeft me God Is In The House vibes. Dat is een goed teken.

Wonderschoon dat Long Dark Night. Beetje No More Shall We Part vibes inderdaad, dat is nooit verkeerd.

Erg veel zin in het album kijkend naar de tracklist met enkele intrigerende titels en de inmiddels uitgebrachte liederen in gedachten.

Het titelstuk is toch wel het hoogtepunt van de plaat. Voor mij voelt het als een logisch Jubilee Street vervolg aan.

Ik vind het allesbehalve foeilelijk. Denk dat het vooral persoonlijke smaak is, maar ik vind dit geen kitsch. Hetzelfde geldt voor het commentaar op deze hoes. Typische Horror Vacui gedachte. Angst voor het lege. Als er weinig tot niets gebeurt is het meteen saai. Een van de basislessen die ik geleerd heb op de Kunstacademie destijds is het lef hebben om dingen weg te laten. Ik hou er wel van, en dat vond ik ook bij Skeleton Tree bijvoorbeeld. Past wat mij betreft perfect bij de inhoud. Compromisloos.

Ik vind het ook een foeilelijke hoes. Heeft niks met angst voor het lege te maken, ik hou behoorlijk van minimalisme. Het is ook niet saai, maar gewoon lelijk . Oke, ook saai

Nick Cave snapt gewoon dat het brat summer is.

Heeft alles te maken met smaak. Die is bij iedereen anders. Maar laten we het vooral over de muziek gaan hebben. Heel benieuwd naar.

Meestal als men hier een hoes tot lelijk verklaart wat nogal eens voorkomt vind ik deze juist keimooi.

Zijn keramiek vind ik ook zeker wat hebben.

Zou inderdaad zó een condoomverpakking kunnen zijn.

Of dat goed of slecht is laat ik in het midden.

Beetje geluisterd van Frog en van Long Dark Night.

Blijf bij mij mening.

No More Shall We Part was zijn topalbum, sindsdien is hij bergafwaarts. Nu weer hoor ik duizend in een dozijn muziek met gefabriceerd mooie teksten.

Nick Cave. Hij was voor mij onzichtbaar in de seventies, onaanraakbaar in de eighties, ongenaakbaar in de nineties, afdalende in de jaren nul, wegzakkende in de jaren tien, en onzichtbaar in het huidige decennium.

Een arties als een komeet.

Grappig hoe meningen daarin kunnen verschillen.

Skeleton Tree is (toegegeven, samen met Your Funeral My Trial) het allerbeste wat de man ooit heeft uitgebracht voor mij. En Higgs Boson Blues, van het album daarvoor, zowat zijn allerbeste losse stuk muziek. Ooit. Hem dat nummer live zien spelen, in 2017, was zo krachtig en intens dat hij voor mij ging van een straffe mens naar een heel grote artiest. Sowieso is Cave nu, of tenminste tijdens zijn tours in 2017/18 en 2022, op het toppen van zijn kunnen qua liveshows. Nooit was hij beter dan nu.

En dat terwijl ik zijn werk in de jaren 80 ook zeker waardeer, maar lang niet zo machtig vind als waar hij nu staat.

Hij is gewoon al even niet zo relevant meer. Niet slecht hoor. Maar vergeleken met zijn vroeger werk is het allemaal maar zo zo.

Zeker, met dat keramiek kun je alle kanten op.

Niet zo relevant meer? Je hoeft maar een blik te werpen op de scores van zijn latere albums hier en de jaarlijstjes van de muziekbladen om te constateren dat die stelling niet klopt. Neemt natuurlijk niet weg dat je het zelf misschien niet interessant meer vindt. Maar Cave is een van weinige artiesten die al zo lang relevant is.

Je moet populair niet verwarren met relevant. Cave is gewoon niet relevant meer. Hij is heel erg populair omdat hij heel er populair is. Net zoals zoveel populaire bands ook altijd maar populair bleven. Kiss, of Metallica bijvoorbeeld. Nick Cave is een fabel uit zijn eigen verzinsels. Vroeger was hij goed, maakte hij muziek die deed huiveren. Maar al heel lang maakt hij muziek, alleen omdat dat zijn werk is. Hij is niet relevant meer.

Grappig, juist met die soulinvloeden verovert hij een nieuw publiek. Ik ben zo benieuwd hoe hij volgende maand live klinkt. Alleen O Wow O Wow (How Wonderful She Is) vind ik een behoorlijke misstap, verder weer helemaal top. Relevant? Misschien wel meer dan ooit. Zijn beste werk? Zeker niet, maar het titelnummer is wel weer heel goed.

Ik snap niet goed hoe mensen zo kunnen reageren op dit-of-dat invloeden. Ik heb me nooit verheugd over rockinvloeden, punkinvloeden, newwaveinvloeden, hiphopinvloeden, nowinvloeden, theninvloeden, soulinvloeden....

Je vindt muziek goed, of niet. Ik ben oprecht blij met dat deze muziekgigant nog steeds grote groepen weet te beroeren. Maar dat heeft toch niks met zijn invloeden te maken? (hoop ik). Cave is Cave. Thats it.

Leuk dat je No More Shall We Part als zijn beste werk beschouwd, maar vervolgens aangeeft dat hij in de jaren nul afdalende is, die plaat komt uit 2001. Zelf heb ik het meeste met Let Love In. ik ben het eens dat hij in het begin van deze eeuw een paar mindere platen heeft gemaakt, maar voor mij heeft hij nooit slecht werk afgeleverd. En invloeden? Tja, die bepalen vaak wel het eindresultaat.

"Leuk dat je No More Shall We Part als zijn beste werk beschouwd, maar vervolgens aangeeft dat hij in de jaren nul afdalende is, die plaat komt uit 2001."

Ja, en daarna daalde hij af. Oh, oh, oh, OMIT toch. 2001 is al in de jaren nul... Schaamte en schande zal over jou neerdalen tot in de zevende generatie.

Of wat wil je nou zeggen eigenlijk?

Relevant bij wie? Kijk eens naar een doorsnee van zijn publiek. Dat zijn 95% dezelfde mensen als 20 jaar geleden. Ik denk dat heel mijn Facebook vriendenlijst bij zijn laatste concert aanwezig was..

Cultureel relevant betekent een combinatie van:

Meestal (maar niet altijd) breng je nog steeds geweldige nieuwe werken uit of heb je het potentieel om dat te doen.

Vaak verleg je de grenzen van je vakgebied door nieuwe dingen te proberen die nog niet eerder zijn gedaan.

Vaak is je werk aan het denken zettend en/of uitdagend. Vaak daagt het gevestigde regels, normen, groepen en patronen uit.

Je werk beïnvloedt actief andere artiesten die momenteel nieuwe werken uitbrengen. Andere artiesten vinden je werk leuk, praten erover en denken veel na over je werk bij het creëren van hun eigen werk.

Geavanceerde/ervaren/trendspottende consumenten vinden je werk fris en opwindend en ze genieten ervan om er op dit moment veel van te consumeren. In veel popcultuurgebieden (d.w.z. EDM en hiphopmuziek, sociale mobiele producten) zijn deze consumenten overweldigend jong. In andere gebieden (hedendaagse schilderkunst/beeldhouwkunst) varieert de leeftijdscategorie breder.

Over het algemeen praten veel mensen (niet alleen kunstenaars of muzikanten) over je werk — waarom ze het leuk vinden, waarom het interessant/opwindend is, etc. — en consumeren het niet alleen. Veel mensen luisteren bijvoorbeeld elke dag naar de muziek van oudere bands, maar niet veel mensen praten tegenwoordig over deze bands.

Je werk heeft niet alleen invloed op je eigen vakgebied, maar ook op andere gebieden van kunst en cultuur — voorbeelden: mode, architectuur, interieurontwerp, technologie.

Ik vind het moeilijk hem er in te passen.

Ik heb geen idee waar ik dit kan nazoeken, en verder is het ook weinig relevant. 20 jaar geleden was Cave ook al een oude behoudende man.

Heb je ook gegevens over een doorsnee van zijn publiek dat in 1980 (45 jaar geleden dus) zijn concerten bezocht?

Ik ga over drie weken weer naar een concert van Einstuerzende Neubauten. De ouderen die daar nu komen, kwamen daar in 2004 ook wel hoor. Maar wie van die mensen was ook fan in de tijd van Zeichnungen des Patienten OT?

Ik niet. Toen was ik te jong om ze te kennen. Eens ik oud genoeg was, en met ze in aanraking kwam (Bolsward, 1992) ben ik hooked. Maar dat slechts ik.

Die hoezen van Nick Cave en Fontaines gaan best wel iconisch samen op de homepage. Doet me realiseren dat dit muziekjaar best wel fire is en bol staat van urgente releases, samen met brat en Billie Eilish etcetera. En mijn twee favoriete bands maken in dezelfde week hun comeback bekend. Wat een jaar

Condooms met Wild God erop zullen best goed verkopen verwacht ik

Jij koppelt er termen als angst, saai of lef aan. Dat gaat verder dan alleen smaak.
Als je dit niet mooi vindt ben je dus een angsthaas met een gebrek aan lef die het maar saai vindt, en dus totaal niet snapt?

Je had ook kunnen zeggen: smaken verschillen. En daarmee is de kous af. Maar je gebruikt vervolgens allerlei termen om (het gebrek aan die) smaak te kwalificeren.

Ik denk juist dat Nick Cave best aan zieltjes wint onder muziekminnende jongeren. In mijn omgeving ken ik best wat mensen die bijvoorbeeld behoorlijk onder indruk waren van zijn show op Best Kept Secret, niet bepaald een festival voor Cave-fans van het eerste uur.

Niet dat dat hem direct relevant maakt, maar het is volgens mij niet zo dat Nick Cave uitsluitend teert op fans van het eerste uur. Maar ik zal je na zijn concert in september vertellen hoeveel mensen onder de 35 er rondliepen.

Hij speelde ook altijd in zalen een stuk kleiner dan Ziggo Dome. Sinds Push the Sky zijn er misschien wel 50% aan nieuwe liefhebbers bij gekomen juist.