Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Ik moet deze nog luisteren, hopelijk kan ik dat neutraal doen, lastig.
Idd toen in de Ziggo in 2018? gingen mijn broer en ik los op Tupelo, zaten heel veel mensen om ons heen te kijken wat is dit voor een takkeherrie. Idd ruim meer dan de helft wist geeneens wie Cave was 10 jaar daarvoor.
Push the sky is een geweldige plaat, Skeleton is mooi maar voor mij als oude lul blijft From her to eternity het mooist. De gigs toen in de Meervaart (voorprogramma voor the Smiths) en Paradiso, legendarisch.
Achtung!

Je uitleg klopt. Al denk ik dat de keuze vooral gebaseerd is op de visualisatiemogelijkheden tijdens shows. kijk nu reeds welke visualisaties bij Spotify gebruikt worden tijdens het afspelen.

Ik betwijfel of ik Nick Cave weer een kans geef. Meermaals geprobeerd en kon me niet loskoppelen van het arrogante, hautaine gevoel dat rond hem hangt. Laatst wel een biografie gelezen van hem in de hoop die sfeer wat beter te kunnen begrijpen. Helaas werd mijn gevoel alleen maar bevestigd na het lezen van zijn levensverhaal.

Gods willing, of euh, wilding

[quote]remcodurez schreef:


Welke biografie is dat?

[quote]MarkS73 schreef:


Nick Cave: Mercy On Me review – portrait of a bad seed | Comics and graphic novels | The Guardian - theguardian.com Kleist zijn geïllustreerde biografie van Johnny Cash had ik eerst gelezen en sprak me aan.

Ik geef eventueel aankomende zaterdag om 20:30 op het stadsplein in Haarlem weer een cursusje quoten weg voor wie geïnteresseerd is.

[quote]remcodurez schreef:


Zijn biografie van Cash heb ik ook gelezen, die was erg goed inderdaad.

Stelt Nick Cave eigenlijk wel eens teleur? Ik kan het me niet echt heugen. Ghosteen was wat mij betreft een mindere worp, maar als ik er dan 4* aan toeken kan je dat moeilijk als matig bestempelen.

De singles van Wild God heb ik vooraf maar 1 of 2 keer beluisterd. Ik wilde dit in het grote geheel horen, tegelijk met de andere parels, mits het parels zijn natuurlijk. Dat vertrouwen was er wel naar aanleiding van die singles. En verdomd: Wild God heeft me vanaf de eerste tonen volledig in z'n greep.

Ik hoopte op wat ruigere nummers en meer uptempo, maar dat valt enigszins tegen. De rijke orkestrale inkleuring die hier en daar opduikt en de gospel-getinte achtergrondzang maken dat in één klap goed. Het heeft een beetje het trage van albums als The Boatman's Call en No More Shall We Part maar dan met een geluid dat ook op Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus hoorbaar was.
Tegelijkertijd voelt het ook wel aan als een logische voortzetting van de laatste twee albums (vooruit: drie als we Carnage ook meerekenen).

Klinkt als een hoop donkere somberheid, maar gek genoeg klinkt er op dit album eindelijk een soort positief gevoel in door. Het treuren wordt omgezet in licht, het is allemaal wat losser. De Bad Seeds zijn terug na het quarantaine album met Warren Ellis. De messias omhelst ons allen als luisteraar, en wie aanwezig is bij zijn optredens deze tour en vooraan weet komen te staan zal dat ongetwijfeld ook letterlijk wel weer kunnen doen, want dat is onderhand een zekerheid bij Cave. Aanbidding van een godheid is niet ver weg meer onderhand; iets wat Cave meer en meer voor elkaar krijgt op het podium (wat je daar ook van moge vinden). Een wilde God? In dit geval eentje die toch echt wel wat wilde haren kwijt is geraakt in de loop der jaren. En dat levert desondanks toch prachtplaten als deze op, met een voorkeur voor kant A (titeltrack Wild God als hoogtepunt).

Wat als je de geschiedenis kan herschrijven en je instapmoment ergens in de verlichte slaapkamer van de albumhoes van Push the Sky Away ligt. Stel je voor dat dit uitgangspunt het startsein van Wild God is, en je de daarop aansluitende tien jaar eenvoudig simpel kan wegfilteren. De afgelopen periode zonderde Nick Cave zich met Warren Ellis meer van The Bad Seeds af, en zetten samen rouwende lijnen uit om verdriet een plek te geven. Live vindt de zanger zichzelf opnieuw uit, doopt zich onder in gospel en soul en zijn contact met het nieuwwassen publiek lijkt intenser dan ooit te zijn. God is in the House, het boetekleed wappert als een op maat gesneden zwarte mantel om het graatmagere lichaam heen.

Bij het intieme Song of the Lake valt alles op zijn plek. Het stiekeme genot van een badende vrouw in de buitenwereld, niet als een gluurder, maar het ultieme plezier van zoveel pure schoonheid. Soms moet het niet moeilijk zijn, soms zit de schoonheid in de kleine dingen. Hij is niet alleen een priester, maar nog steeds een vrouwenverslinder, die met zijn prekende vinger een versierende uitwerking heeft. Ja, hij heeft het nog steeds in zich. Het koor draagt Nick Cave, die tevens het sterke verhalende stemgeluid nog steeds bezit. Geen verbittering, maar het gelukzalige gevoel van het stille genieten. Nick Cave zingt alle vrouwen in zijn leven toe, zoals alleen hij dat kan, liefkozend zelfverzekerd. Het aardse paradijs ligt voor het oprapen, je moet het enkel beseffen.

Dan bemerk je dat hij in het prachtige tot soulclimax opwerkende titelstuk Wild God op het verval neerkijkt, en zijn positieve beeld afdrupt afgebroken wordt. Er zijn verwijzingen naar het moeizame opnameproces van Let Love In, de prostituees van Jubilee Street, de wederopstanding en de bijna kitscherige profetische voorspellingen. Een verrijzing vanuit de duisternis. Het lijmt de scherven van het Jubilee Street nachtleven tot glinsterend mozaïek aan elkaar. Geen spanningsbogen deze keer, wel dat uitbundige soulkoor. Het wekt de indruk dat maestro Warren Ellis slechts in de rol van dirigent treedt, en meer op de achtergrond aanwezig is. En toch gebeurt er ook nu weer iets bijzonders. Elke luisterbeurt wint het Wild God nummer aan kracht, elke keer weet hij je nog meer te raken, zoals alleen Nick Cave dat kan.

Zou Nick Cave zich niet zozeer door zijn compagnon laten leiden en zelf de uitgestippelde koers bepalen? Deze vriendschap met de violist overstijgt het verraad van vroegere bandleden die plotseling afhaakten. Moet ik voorzichtig concluderen dat de grootmeester hier in herhaling valt, en zo ja, is dit dan een vervelende bijkomstigheid? Hij citeert absoluut uit zijn eigen werk, en voegt geen nieuw hoofdstuk toe, het is slechts essentiële verfijning die hij de luisteraar schenkt.

De aanwezigheid van Warren Ellis is stukken bepalender in de natuur belevende, vintage musicalsfeer van Frogs. Natuurlijk is het theatrale kitsch, Nick Cave is altijd al een groot liefhebber van dit soort goedkope prullaria geweest. Ook hier een overvloed aan verwijzingen naar God, en de duivelse handelingen van de volgelingen. Hoe luguber kan de liefde zijn, hoe dwaas gaat men met pijn om. Natuurlijk is dat verdriet er nog steeds, natuurlijk reikt zijn hand naar de hemel uit om de twee zoons te bereiken. In het reine komen met het omkeerbare verleden. Is het opgewekte geluksgevoel wel zo puur en de hoera-stemming wel zo gemeend?

Hoe eenzaam kan een huiskamerpiano zijn als het onverwachte afscheid slechts pijnlijke bluessongs oplevert. Hoe kil is het dagelijkse ontwaken als de eerste gedachtes vanzelf naar het verlies toegaan. Joy is de moeizame start, de strijd tegen de ochtenddepressies. De nummers die vrijwel solo achter de piano tot stand komen staan bij het eeuwigdurende verlies stil, de tegenpool van de bijna hysterische uitbarstingen van begeleidingsband The Bad Seeds. Je bemerkt in Joy de aanwezigheid van Warren Ellis die in de schaduw wurgend aan de touwtjes trekt. Joy ademt de concertregistratie Idiot Prayer uit, en misschien wordt daar in die afwezigheid van The Bad Seeds het zaadje wel gepland.

Nick Cave verlaat zijn piano niet, de complexe experimentele begeleiding van Warren Ellis drukt wel de stempel op het gure Final Rescue Attempt, waar de toetsenaanrakingen als verpletterende regendruppels hun werk doen. Een wervelwind aan soft noise vervult de ruimtes, botst tegen de muren en zoekt naar de uitweg, de geopende slaapkamerraam van Push the Sky Away, waar het gezinsgeluk nog geen zichtbare deuk heeft opgelopen. De begrafenisstemming zit diep in het aan Ghosteen gelinkte Cinnamon Horses verweven. Vrienden doen hun best om troost te bieden, de zilvergrijze Cinnamon Horses zijn exact dezelfde Bright Horses die galopperend de Galleon Ship passagiers op hun heldentocht naar het hemelrijk begeleiden.

Conversion is het afgesloten zolderkamertje in de ziel, waar problemen zich opstapelen en zich onder een isolerende stoflaag bedekken. Liefde overwint het verlies niet, het is een helend hulpmiddel dat tevens het bijna kinderlijke lieve O Wow O Wow (How Wonderful She Is) siert. Het is wel even schrikken dat Nick Cave het toelaat dat een vocoder zijn repertoire binnendringt. Dit en het gefluit had van mij niet gehoeven, Warren Ellis moet in het vervolg met zijn tengels van dat onbezielde speeltje afblijven. Ook het gebruik van het onbevangen vrolijke telefoongesprek met de alweer drie jaar geleden overleden Anita Lane in de track is niet de Nick Cave die we kennen. Een mooi eerbetoon, maar niet meer dan dat. Ik vergeef hem deze kleine misstap.

De pianoballad Long Dark Night koppelt zich van de jarenlange verdovende sluimertoestand los. Zelfs het kwaad vindt zijn oorsprong bij God, de duivel is slechts zijn nachtelijke metgezel die in het ontwakende daglicht gepast naar het innerlijke rustpunt van de Heer terugkeert. Een tiran, een parasiet, onderhuids voedend voortlevend, minder aan de oppervlakte aanwezig. De demonische dreiging van het oude werk is geheel verdwenen, maar moet je dit van een artiest die de pensioenleeftijd aantikt wel verwachten? Nick Cave blijft echter Nick Cave, en de behoefte om nogmaals zijn innerlijke kwellingen publiekelijk te etaleren is minder aanwezig, al wordt hij continu op dit gegeven gewezen. Dan toch maar nogmaals die oprechte overgave.

As the Waters Cover the Sea bedekt, en grijpt op het houden van terug. Het besef dat de liefde niet op het juiste moment de juiste personen bereikt. Wild God is overduidelijk de opvolger van het confronterende persoonlijke Ghosteen en niet de gehoopte doorstap die Nick Cave met Push the Sky Away inzet. Het sentiment van The Good Son ligt op de loer, en uiteraard is er de verwelkoming naar de bijna nog evangelischer plaat No More Shall We Part. Wild God is geen meesterwerk, wel een meesterzet. Wild God past bij de gemoedstoestand en gepensioneerde leeftijd van de actieve zanger, die duidelijk op dit moment live op een soort een succesvolle tweede jeugd functioneert en populairder dan ooit is. Het titelstuk Wild God zal terecht in de toekomst tot een publieksfavoriet uitgroeien.

Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

O Wow O Wow (How Wonderful She Is) weerhoudt mij momenteel nog even van de 5*. Een nummer dat duidelijk wat onderdoet voor de rest wat mij betreft.

Bij mij dus ook

Smaak is ergens op gebaseerd toch? Dat benoem ik. Ik reageerde vooral op de eerste berichten die veelvuldig over het artwork gingen. Hoef je geen scene over te maken.

Waar luisteren jullie het complete album dan?

Iets heel ouderwetsch met pindakaas en zo

En in het geval van deric raven iets legaals, want die zal waarschijnlijk een recensie-exemplaar hebben.

Oh ja en die zouden wij dan weer kunnen pindakazen.
Ik wacht wel even tot komend weekend.

Humo en OOR temperen het enthousiasme alvast een beetje...

Bijna op de deurmat, mijn 18e studioalbum van Nick Cave & The Bad Seeds. Vanaf het eerste album altijd direct bij release aangeschaft, net als de live-albums. Deze trouwe fan laat zich dit weekend verrassen. Heb namelijk nog niets gehoord van het album. De eerste kritieken beloven veel goeds.

Behalve dan die twee die ik net postte

Eind van het jaar staat deze gewoon in de OOR eindlijst

Geen plaat van het jaar, maar voor mij wel met de mooiste single die dit jaar verschenen is.

Het titelnummer? Want die vind ik alvast schuimbekkend kutjegeniaal.

Tja, en dan is HUMO lyrisch over net dat nummer waardoor ik net dat laatste halfje (nog) niet wil geven

Ja, het titelnummer, geweldig!

Ja, dat heb ik ook net gelezen

Er zijn artiesten die wel eens uit de bocht mogen vliegen, en dat wordt dan steeds met de mantel der liefde bedekt door het legioen fans. Daardoor eindigen die platen ook steeds in de eindlijst.. Morrissey is er één van, Springsteen is er één, Cave is er ook één van, maar itt die eerste twee heeft die nog nooit een echt slecht album afgeleverd.

Vandaag naar de luistersessie geweest en de Prè release van het album in sounds Venlo en dat was een mooie uitwisseling van het gedachtengoed van de echte fans van Cave en daarbij ook het album gekocht en beluisterd, in clear vinyl en art-print en poster en badge. Maar het ging natuurlijk om hoe het album zou klinken.
En het is lang geleden dat ik zo’n verpletterend album hoorde, over vervlogen thema’s afgewisseld met aardse en onaardse melodieën en koren die dit keer verpletterend zijn. Eerste thema was het verwerkingsproces van de dood van zijn zonen, je hoort pijn, verdriet en berusting, maar ook vertwijfeling en woede en daarna schuift onder leiding van Warren Ellis het tweede deel op naar liefde en voldoening en het is goed zo. Jubilee street wordt verlaten en de duivels / froggs uitgebannen en maakt plaats voor vreugde en liefde van zijn god, de wilde God, wat hij zelf belichaamt en verheerlijkt, het bombastisch wordt weer toegelaten als medicijn voor wat er gaat komen in zijn koninkrijk. Wat een epos, en het luistert als een open boek. Een waar meesterwerk. En deze dreunt nog lang door in positieve zin.

Ik moet philtuper hier toch wel gelijk in geven: niets mis met een mening beargumenteren. 'Smaken verschillen' wordt wel erg snel een gemakkelijk excuus om van alles te poneren en niet te onderbouwen.

Verder sta ik compleet neutraal tegenover de hoes. Prima grafisch ontwerp, inhoudelijk niet heel interessant, maar die refo-kitsch van Ghosteen was ook niet alles natuurlijk.

En in de mume eindlijst

Gisteren om 18:00 was Wild God te beluisteren bij een aantal platenzaken en één daarvan was Concerto in Amsterdam. Ik ging er vanuit dat Nick Cave met een vrolijk album zou komen (hij had immers gezegd dat hij en de band in een goede stemming waren tijdens de opnames). Maar hoe klinkt dat dan? Een vrolijke Nick Cave and the Bad Seeds? Ik heb direct na de luistersessie mijn recensie opgenomen:

Wild God recensie

Dan weet jij niet wat een scene maken is, als je dit al zo benoemt

Smaak is zeker ergens op gebaseerd, uiteraard. Maar jij kwalificeert dat vervolgens, daar ging het mij om. En dat vond ik wat makkelijk en kort door de bocht. Verder niet echt een scene waard idd