Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

De plaat gekocht zonder vooraf te luisteren. Met twee lekkere Belgische biertjes op in het midden tussen mijn boxen gaan zitten en een plaat lang worden weggeblazen door opperste schoonheid. Wat een indrukwekkende plaat is Wild God.

Na de onwaarschijnlijk mooie trits 'Push The Sky Away', 'Skeleton Tree' en 'Ghosteen' weer een prachtige nieuwe loot aan de Nick Cave & The Bad Seeds stam. Die band speelt zo verschrikkelijk goed, daardoor kan Cave, van tijd tot tijd begeleid door een heel gospelkoor, zijn overpeinzingen weer met schoonheid met de wereld delen. De plaat begeestert en ontroert, verwarmt en verwondert. Het vakmanschap van Cave en zijn mannen in ongeëvenaard. Achttien platen onderweg en de eerste inferieure plaat moet nog steeds gemaakt worden. Wat een meester.

Blijkt dit tóch weer een straffe groeiplaat te zijn. Hulde!

'Een nieuwe dageraad' is mijn gevoel bij dit album, - vooral bij het horen van het nummer 'Joy', - vanwege het gebruik van stemmige trompetklanken.
Inmiddels indrukwekkende muziekkunstenaar Nick Cave (& Warren Ellis) is bij mij sinds 'Skeleton Tree' en 'Ghosteen' niet meer weg te branden van mijn playlist.
Cave's voordrachten van zijn lyrics zijn een fijne combi van 'spoken word/dramatic crooning'.
Hulde aan Wild God en Cave en consorten!

Voorzichtige aftrap met een 3,5*. Muzikaal vind ik het echt heel mooi en er staan een paar ijzersterke nummers op, maar wanneer hij qua teksten wat te ver doordraaft, zoals op Joy, begint het toch te jeuken.

Zit echt dicht tegen een meesterwerk aan nu ik hem een keer of 10 heb beluisterd.
Wat een geweldig album!

na het grandioze "No More Shall We Part" heb ik nooit meer echt kunnen genieten van deze rasmuzikant. Het lijkt of onze wegen definitief gescheiden zijn met dat album. Waar ik zelf de ruigere paden heb proberen te bewandelen, is Cave steeds meer de buitenwijken in gekropen, en loopt hij langs keurig aangeharkte tuintjes en perkjes, ondertussen de wilde natuur prijzend.

Wild God is een geweldig mooi album. Ik stem nooit. Maak ik nu een uitzondering voor na zoveel luisterbeurten. Dat komt wel goed straks met meer goede stemmers.

Nick Cave, er is er maar één van, hij is vrij uniek, voorheen een underground artiest, de laatste 15 jaar is hij ontdekt door een groter publiek, Nick Cave. Sommige verlangen terug naar de tijden van "the first born is dead ". Tijden veranderen. Cave veranderde gelukkig mee. Niets blijft hetzelfde.
Wild God, een blauwdruk van zijn huidige gemoed, geen zwaar gemoed zoals op de drie voorgaande platen, maar vol hoop en thematiek, theatraal was hij altijd al. Dat is niet veranderd, een mooie verzachtende plaat, vol met hoop. Erg mooi.

Fijne nieuwe plaat van Nick Cave, hoewel de songs me op enkele uitzonderingen na niet zo heel veel doen. Hij grijpt hier terug naar de Boatman's Call jaren, met Long Dark Night als exponent - veel gospelinvloeden, het klinkt allemaal erg spiritueel.

De angel ontbreekt echter voor mij, hij heeft dit allemaal al eerder en beter gedaan; de muzikale omlijsting is zoals steeds weer stijlvol en vakkundig (Warren Ellis is een magnifieke vakman), ik mis toch wat bezieling. Die uitzonderingen waarover ik het had, met de wonderlijk mooie ode aan Anita Lane O Wow O Wow (How Wonderful She Is) op kop, maken het toch weer de moeite waard, en tekstueel heeft Cave altijd wel iets te melden.

Spiritueel dus, maar niet echt bezield, eerder kabbelend. Beetje gelaten klinkend, terwijl hij hoopvolle woorden predikt. Is dat erg? Hoegenaamd niet. Heel warm word ik er echter niet van.

3,5 sterren

Fraaie plaat die niet wars is van theatraliteit. Het klinkt allemaal wat minder zwaar als de vorige albums en ben benieuwd hoe dit nieuwe materiaal live tot zijn recht komt met de rest van het oeuvre.

Over live gesproken: Wie vanuit Twente interesse heeft om hem live op zijn eerste tourgig te zien in Oberhausen op dinsdag 24 september, kan zich PM bij melden. De officiële ticketprijs is daar nu verbazingwekkend laag. Een unieke kans in mijn ogen dus.

Zo juist er een halfje bij gedaan. Deze plaat is monumentaal. Zelfs een enkele dip is volledig vergeven. Wat ik merk, is dat bij iedere beluistering de muziek en zang zo diep binnen komen. Dat is voor het eerst tussen de heer Cave en mij. De zang en de gospel- om niet te zeggen kerkzang van het koor is zo hemelschreiend mooi. Het kan goed zijn dat de herders in Bethlehem dit hebben mogen horen op die kerstavond.in het jaar 1.

Had meer vocoder gemoeten.

More cowbell...

Ik mis de 808

808s & Messiascomplex

Ik denk dat iedereen gek geworden is cave breid hier weer gewoon wat woorden aan elkaar en zijn de bad seeds dood ??? Dat moest eender welke nieuwe groep eens uitbrengen werd compleet met de grond gelijkgemaakt 🫣

Ik denk ook dat iedereen gek is geworden. Including you. Het zijn prachtige songteksten die allemaal samenhangen met wat eerder is geschreven en gezongen.

Enfin, Nick Cave is de enige artiest die al bijna 45 jaar continu blijft vernieuwen en met regelmaat platen uitbrengt. Blijkbaar is er nu een hetze tegen Nick Cave gaande, dat is ook bij Fontaines D.C. het geval, die commercieel zijn geworden
Ik ga Nick Cave vrijdag weer live meemaken, zoveel zin in.

Sowieso is deze hele website één grote One Flew Over the Cuckoo's Nest.

Ik ook. Benieuwd hoe deze nummers live uitpakken. Overigens vind ik Ziggo wel erg groot, maar de laatste keer dat ik hem daar zag was magisch, iets wat ik niet verwacht had toen. Dus misschien nu weer.

Cave beschouw ik als een literair theatrale muziekmaker met een zeer dunne scheidslijn tussen prive en publiek, het is niet verwonderlijk dat het ook controverses oplevert tussen degenen die hem hierin volgen en omarmen en zij die hier niet in (kunnen of willen) meegaan. Een wanklank wordt vanuit de believers dan mogelijk opgevat worden als hetze, omdat ze juist zeer ingenomen en overtuigd zijn.
De zgn. hetze tegen de Fountains is van een heel andere orde, hier vreest 'men' het grote succes van deze band en een kritische noot wordt al als 'hetze' gezien, omdat de muziekpers hier in duikt en het weet op te kloppen, en vervelend voor de band mocht zij zich deze beeldvorming laten aanleunen.

Ik wil Wild God over een tijdje, los van alle oordelen opnieuw beluisteren, hoop dat of me dit nog lukt, ik kom helaas niet van een andere planeet.

Naar mijn bescheiden mening een heel fijn album van de meester, maar ook in ons clubke zijn de meningen verdeeld.
De een vindt hem een Sjamaan (wat hij altijd wel is counter ik dan) die doet wat hij eerder al beter heeft gedaan, de ander, waaronder ik, zijn juist er opgetogen.
Ik houd van zijn teksten en de prachtige melodieën waar hij weer weet te strooien. Eerst was het Conversion voor me maar nu is het Final Rescue Attempt, prachtige tekst met als basismelodie een walsje volgens mij. Ben nog niet uitgeluisterd voorlopig en hoop dat hij vrijdag een prachtig gospelkoor meebrengt.

JOY Popmuziek op z'n mooist. Hoe Nick Cave emotie in zijn songs kan verklanken is uniek. Schitterend.

In de opmaat naar het concert komende vrijdag weer in hevige rotatie, en nu alleen thuis waardoor het volume wat hoger kan: toch wel erg sterk hoor. Bijzonder dat het voor zoveel mensen een minder Cave-album is. Ik ervaar dat zelf niet.

Ben het album nu aan het beluisteren, want ik kreeg ineens een gratis kaartje in de schoot geworpen voor vanavond, lucky me!

Ik hoop hier een verslagje te lezen over een van de concerten. In de NRC van vandaag een lezenswaardig artikel over Cave als podium artiest (Hester Carvalho). Ze ziet dat zijn kunstenaarschap is veranderd. Weg van barokke woordkunst met thema’s als moord, vergelding en Bijbelse doem, maar ‘simpele en directe beelden’.

Nee joh hoe kom je nou bij een hetze? Ik kom nog steeds moeilijk in dit album, en met mij volgens mij ook vele anderen (zelfs de grootste Cave liefhebbers ).
Dat heeft voor mij vooral te maken met de productie en de mixing. De instrumenten krijgen op Wild God niet de ruimte, het geluid lijkt wat in elkaar gedrukt en te glad gestreken.

Live verricht deze man echter wonderen. Vanavond live gezien en het was niet normaal goed. Als een bezeten priester, opgejaagd door zijn band en een gospel koor spuugde Cave zijn woorden uit over het publiek. De man werd terecht op handen gedragen door een uitzinnige zaal, en dat leek hem alleen maar meer tot groote te brengen. De nummers van Wild God konden mij live zeker wel bekoren, dus wie weet wordt het nog wel eens wat tussen mij en dit album. Het concert was in ieder geval 5 sterren waard. Grandioos goed.

Nou, Nick weet deze plaat wel tot leven te brengen live. Gisteren in de Ziggo Dome was hij fenomenaal. 9 nummers van Wild God, en het stond als een huis! 4e keer dat ik hem zag, en afgetekend de beste keer. Veel plezier iedereen die vanavond gaat!