MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Beyoncé - Cowboy Carter (2024)

Alternatieve titel: Act II

mijn stem
3,30 (100)
100 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Country
Label: Parkwood

  1. Ameriican Requiem (5:25)
  2. Blackbiird (2:11)

    met Tanner Adell, Brittney Spencer, Tiera Kennedy en Reyna Roberts

  3. 16 Carriages (3:47)
  4. Protector (3:04)

    met Rumi Carter

  5. My Rose (0:53)
  6. Smoke Hour ★ Willie Nelson (0:50)

    met Willie Nelson

  7. Texas Hold 'Em (3:53)
  8. Bodyguard (4:00)
  9. Dolly P (0:22)

    met Dolly Parton

  10. Jolene (3:09)
  11. Daughter (3:23)
  12. Spaghettii * (2:38)

    met Linda Martell en Shaboozey

  13. Alliigator Tears (2:59)
  14. Smoke Hour II (0:29)

    met Willie Nelson

  15. Just for Fun (3:24)

    met Willie Jones

  16. II Most Wanted (3:28)

    met Miley Cyrus

  17. Levii's Jeans (4:17)

    met Post Malone

  18. Flamenco (1:40)
  19. The Linda Martell Show * (0:28)

    met Linda Martell

  20. Ya Ya * (4:34)
  21. Oh Louisiana * (0:52)
  22. Desert Eagle (1:12)
  23. Riiverdance (4:11)
  24. II Hands II Heaven (5:41)
  25. Tyrant (4:10)

    met Dolly Parton

  26. Sweet ★ Honey ★ Buckin' (4:56)

    met Shaboozey

  27. Amen (2:25)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 1:09:49 (1:18:21)
zoeken in:
avatar van Yestsida
4,0
Ik hield mijn hart toch vast.

Beyoncé heeft talloze hits op haar naam staan en vooral haar albums Beyoncé en Lemonade vind ik ook gewoon heel sterke projecten, absoluut is zij één van mijn favoriete artiesten in het R&B-genre. Prachtige stem heeft ze ook, ze kan echt wel zingen.
Haar vorige album, RENAISSANCE, is Act 1 van wat een trilogie gaat moeten worden. Daar bracht Queen B ons een album dat meer met Pop/Dance te maken had, een experiment dat mij gewoon niet echt lag. Geen slecht album, maar die (sub)genres liggen te ver van wat ik echt kan appreciëren.

COWBOY CARTER is Act 2 in deze trilogie, hier experimenteert ze met Country muziek. Om dit nu een Country-album te noemen lijkt me wat ver te gaan, al zijn de invloeden duidelijk te horen. Zoals Linda Martell in het begin van Spaghetti zegt: "Genres are a funny little concept, aren't they?"... niet alles moet perse constant in hokjes gestopt worden, zolang de muziek maar goed is.

En dat is het! Met COWBOY CARTER heeft de Queen duidelijk weer een hit te pakken als je het mij vraagt, dit achtste studioalbum komt voor mij persoonlijk in dezelfde categorie te staan als Beyoncé en Lemonade. Een ongelofelijk consequent album dat ook aanvoelt als een ware luisterervaring, geen collectie van losse nummers maar een écht album. Iets wat tegenwoordig jammer genoeg niet veel meer lijkt voor te vallen, Beyoncé laat horen hoe het moet.

Met 27 nummers (inclusief een aantal interludes) en een speelduur van 1:18u ben je nog niet meteen klaar met deze LP al verveelt het me geen ene seconde. Spaghetti is inderdaad een vreemde eend in de bijt, die voor geen meter past op dit album, al stoort dat nummer me ook niet meteen.

Mijn favorieten zijn de Beatles-cover (ik ken het origineel niet) Blackbiird, Protector, My Rose, Bodyguard, de Dolly Parton-cover Jolene, Daughter, Just for Fun, Levii's Jeans, Ya Ya, Desert Eagle en Tyrant.

Sterk album! Heel benieuwd met welk genre ze op de proppen gaat komen met Act 3.

4*

avatar van DjFrankie
3,0
DjFrankie (moderator)
Idd de covers zijn erg slecht gedaan.
Snap daar sowieso de meerwaarde niet van.
Originele zijn goed en daar kan dit niet aan tippen.

Vind dit ook geen goed album, en zeker geen country plaat. Wel een pop plaat met country invloeden.

Texas Hold 'Em is daar een goed voorbeeld van en gelijk de topper hier. Voor de rest vooral pop en gasten.

avatar van Denzradio
Mooi toch, hoe je over een plaatje als deze zoveel kunt schrijven, je best doet om de juiste zinnen te formuleren.
Er wordt van alles bijgehaald: politieke, feministische en rassenkwesties.
Ik luister ernaar en denk... mwa. Meer komt er niet uit.
En daar zal het ook bij blijven.
Maar ja, dat ben ik.

avatar van Bosdavid
4,0
Dit is me een fijn plaatje! Of plaatje, een flinke bak van een album.
Hoewel haar kwaliteiten (mij) natuurlijk al lang en breed duidelijk zijn, heb ik mij nooit als fan beschouwd en hield ik het bij een handvol nummers die ik nog wel eens opzette. Zoals haar genres of de categorie muzikanten waartoe ze gerekend wordt niet het soort muziek is waar ik doorgaans naar luister.
Dit album heb ik echter al meerdere malen opgezet en met plezier beluisterd.

Haar stem lijkt zich met de jaren verder verdiept te hebben en stylistisch heeft ze zich naar mijn idee ontdaan onnodige stemacrobatiek, zoals ze die voorheen nog wel eens bezigde omdat ze het nou eenmaal kan. Zoals ook "powerhouse zangers' als bijvoorbeeld Jessie J, Ariane Grande en Adam Lambert door hun kunstsprongen de melodie, het gevoel en daarmee het liedje nog wel eens uit het oog lijken te verliezen.

Terug naar Beyoncé lijken alle uithalen en stemsprongetjes werkelijk door het gevoel gedreven te zijn en bij te dragen aan het innerlijke verband cq de kracht van het geheel. Ook zonder werkelijk naar de teksten te luisteren, voel je dat ze echt en oprecht iets te vertellen heeft dat verder gaat dan louter privé aangelegenheden, wat doorgaans de belangrijkste thematiek is binnen de popmuziek.
Het kost me geen enkele moeite alle 27 nummers ofwel speeltijd van ruim een uur uit te luisteren.

Ik heb zo'n voorgevoel dat dit album mijn eindlijstje wel zal halen dit jaar.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 15:24 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 15:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.