Beyoncé - Cowboy Carter (2024)

Niet zulke lange tenen West..... just pulling your leg, zoals de Engelsen zeggen

Ik vind het paard het mooiste van het hele album. Zie je wel dat ik positief ben over die madam?

Niet echt een knappe mix als het eindresultaat vooral erg saai is.

Zo lang Ya Ya niet op de vinyl editie versie staat, koop ik het album niet. Ik vind dat nummer ook broodnodig om de boel niet als in pudding in elkaar te laten vallen. Het eerste deel van het album is duidelijk beter.
Overigens is het mij nog steeds niet duidelijk of deze nummers ontbreken op enkele persingen of dat ze überhaupt ontbreken op vinyl en de cd.
Het zijn in ieder geval geen bonus tracks (ook niet zo aangemerkt door Beyonce of haar team) dus dat klopt niet.
Hopelijk kan iemand uitsluitsel geven hoe dit niet precies zit?

vinylbeleving: ik heb het gisteren op Discogs gecheckt en die 4 nummers staan (tot nu toe) op geen enkele cd of vinyl uitgave. Het zijn echt extra nummers voor de streamingsdiensten.

Groeier wel hoor dit album, een paar mindere liedjes maar het meerendeel hele sterke songs. Naast de uitgebrachte singles vind ik Protector, Bodyguard, Levii's Jeans, Riiverdance en II Hands II Heaven heel sterk. Maar de echte uitschieter is wel II Most Wanted met Miley Cyrus. Wat kleuren de stemmen van beide zangeressen prachtig bij elkaar. Staan er dan geen miskleunen op? Nou eentje dan. Enkel Sweet ★ Honey ★ Buckin vind ik echt een draak van een nummer. Verder is dit een prachtige smeltkroes van country pop, soul en hiphop. Al met al wat mij betreft tien keer spannender dan die andere wereldster die vandaag een bloedeloos album met 31(!) nummers uitbracht.
Doe mij maar liever Cowboy Carter maar. Wat een tof album! Vier sterren. Ze blijft toch queen Bey.

Dank voor het nagaan west nog steeds erg jammer dat Ya Ya niet op het vinyl staat, maar ik ga toch maar over op een aanschaf! Dit is er eentje die ik nog vaak ga draaien.

Normaal niet zo'n fan van haar, maar de country style kan ik erg waarderen. Ik ben geen diepe country kenner maar als casual luisteraar heeft dit album echt sfeer!

Blijf het een lange zit vinden...

Tip voor als je het album streamt: haal de bonus tracks Spaghettii, The Linda Martell Show, Ya Ya en Oh Louisiana uit je afspeellijst, en het album loopt meteen een stuk beter en voelt ook korter.

De tijd dat ik me aan dit soort Pop-albums waag is voorbij, al kan je er nooit helemaal aan ontsnappen. Maar met zo'n bekendheid ben je toch altijd even benieuwd. Dit weekend even de bekende covers geprobeerd samen met mijn wederhelft. Vooral Blackbird begrijp ik niet. Wat biedt dit extra tov het origineel? Een nummer dat siert in zijn eenvoud opsmukken met een overdaad aan vocale lagen. Sorry nee, bedankt.

Daarnaast viel het me adhv 'whosampled' weer op dat alle nummers uitermate veel samples bevatten. Misschien is dit typisch aan popmuziek, kan ik niet echt over oordelen.

IK blijf toch onder de indruk. Ik vind alleen de duurtijd er wat over. Ik vond het vroegere format van de LP wel leuk: 2 kanten, stuk of 12 nummers, Pakweg drie kwartier. Moest ze nu de beste nummers (imo) van deze plaat bij elkaar gezet hebben, dan zou ze 10 beestige nummers overhouden en een 5*. Nu zitten er een paar mindere tussen waardoor alles een beetje inzakt (zo idd rond Spaghetti, Linda Martell, Ta ta, Oh Louisiana). , en de covers mogen er van mij ook uit. Ik vind Blackbird sowieso een kutsaai nummer (sorry peeps), en Jolene (hoewel beter dan die van Jack en Meg) is toch bleker dan het origineel.

Ik mag toch hopen van niet!

Elvis, MJ, Prince, Bowie. Zelfs niet eens van de huidige generatie, me dunkt (Taylor Swift, Drake?).

Al flikt B het toch wel weer met dit album...

Ik denk dat Beyoncé boven Taylor en Drake staat door de achtergrond, de teksten, de impact die ze heeft op een zeer breed publiek. Taylor haar teksten gaan vooral over de liefde etc. Ze heeft een grote culturele impact, oa door haar afrocentrisme, en empowerment. In haar muziek breekt ze niet af maar bouwt ze op. Ik heb haar al LGBTQI, racisme, sexisme, mysogenie en heel veel socioculturele kritiek (armoede, single moms, ...) horen geven. Ze heeft een zeer duidelijke mening, steunt andere vrouwen zeer duidelijk. Formation is zowat het lied vd BLM movement. Michael Moore zei dat het moment dat ze Formation bracht op het podium van de Super Bowl een soort paradigmashift was. 56% vd zwarte stemmers van Gen Z zeggen dat ze door Beyoncé naar de stembus gegaan zijn bij de vorige verkiezingen.

Als je het concept van het album begrijpt, is het nummer (Black Biird) zeer gepast in het verhaal van het album.
Van begin tot eind is er over nagedacht.
Door het heftige statement intronummer (niet geschikt zijn om als donkere artiest deze countrymuziek te mogen maken) gaat het heel subtiel over in Black biird, en waarom?
Zwarte vrouwen zingen (meedere bekende zangeressen) een cover van de jaren 60 Beatles nummer Black Biird, die tijd wat al heel heftig was voor deze mensen.

Respect!

"Nou, hier hoor ik niet al te veel country in", was mijn gedachte bij het beluisteren hiervan. Scrollend door de geposte berichten hieronder lees ik dat Beyoncé dit ook niet zo noemt, maar ik heb het voor de release wel overal gelezen, "Beyoncé komt met country-album", dus zo ben ik er ook ingegaan. Hoe ik de plaat dán zou moeten categoriseren? Soulpop, zou het dan waarschijnlijk worden. Ik vind het een afwisselende plaat maar niet per se heel sterk en met iets te veel arrogantie uitgevoerd.

Als muziekliefhebber volg ik de grotere sterren van nu nog om een beetje bij te blijven. De een met iets meer plezier dan de ander.

Nou heb ik het vorige album van Beyonce enige tijd geleden een kans gegeven en daardoor sla ik nu een beetje aan op het woord 'teksten'. Ik heb ze er net nog eens bijgepakt en als dat gezien wordt als goeie teksten....

Wiggle, wiggle, wiggle like a gypsy queen
Wiggle, wiggle, wiggle all dressed in green
Wiggle, wiggle, wiggle ’til the moon is blue
Wiggle ’til the moon sees you
Wiggle, wiggle, wiggle in your boots and shoes
Wiggle, wiggle, wiggle, you got nothing to lose
Wiggle, wiggle, wiggle like a swarm of bees
Wiggle on your hands and knees
Wiggle to the front, wiggle to the rear
Wiggle ’til you wiggle right out of here
Wiggle ’til it opens, wiggle ’til it shuts
Wiggle ’til it bites, wiggle ’til it cuts
Wiggle, wiggle, wiggle like a bowl of soup
Wiggle, wiggle, wiggle like a rolling hoop
Wiggle, wiggle, wiggle like a ton of lead
Wiggle—you can raise the dead
Wiggle ’til you’re high, wiggle ’til you’re higher
Wiggle ’til you vomit fire
Wiggle ’til it whispers, wiggle ’til it hums
Wiggle ’til it answers, wiggle ’til it comes
Wiggle, wiggle, wiggle like satin and silk
Wiggle, wiggle, wiggle like a pail of milk
Wiggle, wiggle, wiggle, rattle and shake
Wiggle like a big fat snake

Bob Dylan won een nobelprijs maar leverde ook dit af. Maar die mag dat blijkbaar.

Beyonce heeft volgens mij een record aantal grammy' s gewonnen. Dus die mag dat ook.
Ik sprak op persoonlijke titel. En ik ben geen liefhebber van Dylan.

Smaken verschillen.. ik vind Cyrus d'r stem erg geknepen en onnatuurlijk klinken.
Maar er staan zat nummers, opvallend weinig poespas soms, op waar ik wel blij van word.

Ik ben geen Beyonce fan maar deze plaat heb ik dan toch eens beluisterd na alle publiciteit die er geweest is. Het was voor mij een aangename luisterzit met een eclectische mix aan stijlen. Er kwam vanalles langs en er zat ook wel een streepje country in. Maar in het algemeen is country meer een soort concept dat over het album hangt - en dan nog bijdrages van iconen als Willie Nelson en Dolly Parton - dan dat het muzikaal tot uiting komt. Belangrijkste is dat het wel goed in mekaar zit allemaal. Het is een album dat ik meerdere keren wil beluisteren dus da's positief.

Het country concept komt natuurlijk ook tot uiting in de keuze van titel en albumhoes. De "Carter" is vermoedelijk een hint naar The Carter Family hoewel ik dat nog nergens op het internet bevestigd zag. De Carter Family waren de pioniers van de country in de jaren '20 en '30 van vorige eeuw. Het zijn iconen binnen de country hoewel ze vandaag niet meer gekend zijn door mensen die niet vertrouwd zijn met country. Die keuze van hoes en titel lijkt me dan een provocatie aan het adres van de meer conservatieve country kringen want er is toch wel een mediatiek relletje geweest over de rol van Afro-Amerikanen in de ontwikkeling van country.

Haar achternaam (of beter die van haar man) is ook Carter

Aha davevr da's interessant. Dubbele bodems daar gaan we voor

En volgens mij was Cowboy Carter ook een (fictieve) zwarte cowboy van vroegere tijden.

Jimmy Carter was een president in vervlogen tijden.

Dus echt een poging ondernomen daarnaar te luisteren. Man man man.

Tsja. Als dit genre niet je ding is, waarom luister je dan? Ik hoor niet graag deathmetal maar geef het daarom geen 0,5.

Mooi toch, hoe je over een plaatje als deze zoveel kunt schrijven, je best doet om de juiste zinnen te formuleren.
Er wordt van alles bijgehaald: politieke, feministische en rassenkwesties.
Ik luister ernaar en denk... mwa. Meer komt er niet uit.
En daar zal het ook bij blijven.
Maar ja, dat ben ik.

Dit is me een fijn plaatje! Of plaatje, een flinke bak van een album.
Hoewel haar kwaliteiten (mij) natuurlijk al lang en breed duidelijk zijn, heb ik mij nooit als fan beschouwd en hield ik het bij een handvol nummers die ik nog wel eens opzette. Zoals haar genres of de categorie muzikanten waartoe ze gerekend wordt niet het soort muziek is waar ik doorgaans naar luister.
Dit album heb ik echter al meerdere malen opgezet en met plezier beluisterd.

Haar stem lijkt zich met de jaren verder verdiept te hebben en stylistisch heeft ze zich naar mijn idee ontdaan onnodige stemacrobatiek, zoals ze die voorheen nog wel eens bezigde omdat ze het nou eenmaal kan. Zoals ook "powerhouse zangers' als bijvoorbeeld Jessie J, Ariane Grande en Adam Lambert door hun kunstsprongen de melodie, het gevoel en daarmee het liedje nog wel eens uit het oog lijken te verliezen.

Terug naar Beyoncé lijken alle uithalen en stemsprongetjes werkelijk door het gevoel gedreven te zijn en bij te dragen aan het innerlijke verband cq de kracht van het geheel. Ook zonder werkelijk naar de teksten te luisteren, voel je dat ze echt en oprecht iets te vertellen heeft dat verder gaat dan louter privé aangelegenheden, wat doorgaans de belangrijkste thematiek is binnen de popmuziek.
Het kost me geen enkele moeite alle 27 nummers ofwel speeltijd van ruim een uur uit te luisteren.

Ik heb zo'n voorgevoel dat dit album mijn eindlijstje wel zal halen dit jaar.

Het vorige, vernieuwende album kon ik nog prima behappen, maar deze valt een stuk minder bij mij. Beyoncé is buiten kijf een bijzonder goede zangeres, maar dat maakt nog niet elke plaat raak natuurlijk. Tegenvallende plaat die ook erg lang duurt. 3*

Ameriican Requiem (5:25) --- 3,0
Blackbiird (2:11) --- 2,5
16 Carriages (3:47) --- 3,0
Protector (3:04) --- 3,0
Texas Hold 'Em (3:53) --- 4,0
Bodyguard (4:00) --- 4,0
Jolene (3:09) --- 3,5
Daughter (3:23) --- 3,0
Spaghettii * (2:38) --- 2,5
Alliigator Tears (2:59) --- 3,5
Just for Fun (3:24) --- 3,0
II Most Wanted (3:28) --- 3,0
Levii's Jeans (4:17) --- 3,5
Ya Ya * (4:34) --- 3,5
Riiverdance (4:11) --- 3,0
II Hands II Heaven (5:41) --- 3,0
Tyrant (4:10) --- 3,5
Sweet ★ Honey ★ Buckin' (4:56) --- 3,0
Amen (2:25) --- 3,0

Nu ja, dubbele bodem: ze heet Beyoncé Giselle Knowles-Carter, ze zit op een paard en het album heet Cowboy Carter.