A Tribe Called Quest - The Low End Theory (1991)

Dan heb jij een ander album gehoord. Welke beats op dit album bestaan louter uit een drum?

vrijwel alleen staat er.

Ik bedoel dus dat de beats veel te kaal zijn en dat er vaak enkel een heel zacht geluidje of bassje achter de drum zit, maar dat je daardoor toch wel extreem weinig variatie in de verschillende beats hebt. En zeker iemand als ik, die vrijwel geen waarde hecht aan lyrics, heeft dan gewoon ongeveer moeite om de verschillende nummers uit elkaar te houden.

Ok, ik vind het persoonlijk sterk overdreven.

het is juist de manier op de beats worde gebruikt in combinatie met tekst

haha, ik vind dit dus ook wel ongelooflijke zever,

"extreem weinig variatie"

HAHA

Ik begon me naar 3 jaar Hip-Hop luisteren in oudere albums te verdiepen die vond ik meteen alle beter klinken dan nieuwe albums. Maar ja ik kom dan ook het Baby/Puffy/Master/Mase tijdperk.

Super cd: vernieuwende beats en the abstract op zijn best met We've got the Jazz

da zijn al wa posts naar mijn goesting ze

Het zit um gewoon in de baslijn. Zoals Buggin Out, is júist muzikaal briljant. Eerst alleen basje, heerlijk deuntje, dan tegelijk met Phife de drum erbij, en dan samen met Q-Tip zo'n Hihat. Heerlijk. Je moet er misschien wat vaker naar luisteren, er wat aan wennen. Dan hoor je dat elk nummer gewoon uniek is. Geef het de kans, want daar zul je echt plezier van hebben. Misschien kun je beter beginnen bij Midnight Maraurders, die is wat moderner, ietsje maar.

Midnight Marauders vind ik inderdaad beter dan Low End Theory. 3,5* tegenover 2,5* op het moment, maar ik zal The Low End Theory zeker nog wel enkele keren luisteren.

Net opgezet, en ik begin het nu al meer te waarderen. Het heeft er grotendeels mee te maken dat ik het de eerste keren zachtjes had aanstaan op de achtergrond, en dan komt het toch echt erg kaal over.

Nog altijd lijkt de vele lof me licht overdreven, want heel speciaal klinkt het nog niet echt, maar het helpt wel dat ik er nu goed naar luister en dat het wat harder staat. Redelijke kans op verhoging binnenkort dus.

Ik zal duimen...

De muziek van A Tribe Called Quest moet je gewoon vaak horen voordat je het goed gaat vinden. Eerst dacht ik ook 'wat een saaie muziek', maar ze zijn nu mijn favoriet, misschien wel juist daarom.

Wordt inderdaad steeds weer beter.

Bij mij ook

Wat is hier ziekelijk veel uit gesampled zeg. Het is bijna niet meer te beluisteren omdat ik bij zo ongeveer elk zinnetje moet weten waar het in gebruikt is.

Hahaha

Nou begin maar met opnoemen want ik zal er ongetwijfeld een paar gemist hebben .

Ik moest vaak luisteren om dit album goed te vinden, dat alleen al. Maar ik moest er nog langer over doen om te ontdekken wat dit fantastisch maakt. Ik ben er nu uit wat ATCQ mijn favoriete Hip-Hop groep maakt, de combinatie van spontaniteit, flow en het afwisselen tussen de twee mannen. De teksten zijn ook erg goed, zeker voor een Hip-Hop groep!

Je kan ervan houden en je kan er niet van houden, maar iedereen respecteert A Tribe Called Quest. En terecht. Q-Tip, Phife Dawg en Ali Shaheed Muhammed vormen een prachtig trio dat een uniek geluid produceert. The Low End Theory wordt (hoewel velen het daarmee oneens zijn) als hun beste plaat beschouwd, en wat mij betreft ook terecht.

Het album trapt af met het nummer Excursions waarop Q-Tip meteen zijn even simpele als briljante rijms laat horen. De beat apart, de tekst apart en de flow apart zijn weinig bijzonders. Echter, samen vormen ze een prachtig geheel. En daarmee is denk ik meteen het geheim achter ATCQ vertelt. De tweede track is 1 van me favorieten: Buggin' Out. Een geweldig basdeuntje waarop Phife Dawg geweldig inkomt samen met de drums:

Yo, microphone check one two what is this
The five foot assassin with the ruffneck business
I float like gravity, never had a cavity
Got more rhymes than the Winans got family
No need to sweat Arsenio to gain some type of fame
No shame in my game cause I'll always be the same
Styles upon styles upon styles is what I have
You wanna diss the Phifer but you still don't know the half

Dan volgt Q-Tip op het moment dat er een snelle hihath bijkomt, kippenvel bij de laatste zin van onderstaande qoute:

Uhhh, uhhh, uhhh, uh!
Zulu Nation, brothers that's creation
Minds get flooded, ejaculation
right on the two inch tape
The Abstract poet incognito, runsss the cape
Not the best not the worst and occasionally I curse to get my
point across, so bust, the floss
As I go in betweeen, the grit and the dirt
Listen to the mission listen Miss as I do work, umm

Dan volgen de lekkere tracks elkaar achter elkaar op. Je merkt wel duidelijk dat Q-Tip de leider van het stel is. Enkele solotracks van hem bevestigen dit, evenals het feit dat hij meehelpt met de productie van ASM. Show Business is de volgende geweldige track, met Daimond D, Sadat X en Lord Jamar die als feater erg sterk komen. Ondertussen daalt het niveau geen moment. Dan weer een muzikaal topstuk, dan weer geweldige storietelling; je verveelt je nooit. Check The Rhime bevat een geweldig voorbeeld van de droge humor die deze plaat kenmerkt:

Phife Dawg:
Now here's a funky introduction of how nice I am
Tell your mother, tell your father, send a telegram

Q-Tip:
Okay, if knowledge is the key then just show me the lock

Hét topnummer bij uitstek van ATCQ aller tijden en wat mij betreft ook een van de grootste hiphoptracks aller tijden is nummer 11: Jazz (We've Got)! Een fantastische productie waarop met name Q-Tip geweldigt flowt. Echt hét voorbeeld van de perfecte flow:

Ik wilde hier de tekst posten, maar wist niet waar ik het moest afbreken, en de hele tekst posten is ook zo wat. Zoek het zelf maar op...

Skypager en What? zijn wat minder sterk hoewel What? wel leuk is om naar de tekst te luisteren. Het album sluit af met een (soort van) partytrack waarop Busta Rhymes de show steelt. Een lekkere productie waarop je moeilijk kan blijven stilzitten.

Al met al een klassieker, een beetje de anti-Chronic die een jaar later zou volgen. Toch mis ik een piek of 2 om tot een 5 te komen, maar zeker een dikke 4,5 waard (en een plek in de top250!!)

Da's ook één van mijn favoriete stukjes op het album. Erg goed bedacht.

"Check the Rhime" is mijn favoriet van dit album.

Ondanks dat deze plaat over het algemeen als sterker dan het debuut geldt, ben ik toch een beetje bij People's instinctive travels blijven hangen (die ik helemaal grijs heb gedraaid).
Ik weet niet waarom, want ook deze plaat is erg lekker. Misschien door de verassing van het debuutalbum..

Heerlijk album kan ik na éénmaal luisteren met overtuiging zeggen. De algehele flow van de muziek voelt de eerste keer luisteren meteen helemaal goed, en dat zegt voor mij veel, dit lijkt me een kwalitatief werk. Het is met gevoel voor muziek gedaan. Een gevoel wat in die tijd voor deze stijl, niet bepaald af te kijken was, zeker niet een heel album. De rapstijl doet me denken aan een enkel fragment dat ik van Yo Mtv Raps heb gezien. Een stijl die hiphop goed vertegenwoordigd, denk ik. De al ontpannen muziek is prachtig afgestreken uitgespreid, daardoor is het extra ontspannen luisteren.

Verhoogd naar 5 sterren. Dat doe ik enkel en alleen als ik zeker weet dat dat ook nooit meer naar beneden gaat. Dus voorgoed in mijn top10 en hij behoord nu tot het - voor mij - illustere rijtje met Enter The Wu-Tang, ILLmatic en Ready to Die.

Heb hem pas net maar zit toch al erg te twijfelen welke nou beter is.. deze of Midnight Marauders..

hij is wel mooi gestegen in de top 250, verdient ie wel

Deze!

ja ik vind ook deze beter.