Jon Anderson & The Band Geeks - True (2024)

In oktober gaat Jon Anderson 80 worden, maar is nog altijd zeer actief, fit en gretig.
Recent is hij regelmatig op pad met de band Geeks en wat moet dat voor die gasten een enorme eer zijn om met de 'enige 'echte zanger van Yes samen te mogen spelen. Ja, dat benadruk ik graag nog even, want Anderson ademt Yes en is het ook nog steeds.
Bij deze dus.
In ieder geval bevalt de samenwerking met Geeks goed genoeg om ook een album op te nemen.
En True mag er zijn zeg!
Een fris geheel met Yes uiteraard in het achterhoofd en zo klinkt het ook heel regelmatig.
De dynamiek is formidabel en ook in deze splinternieuwe songs verplaatst Geeks zich voorbeeldig in de authentieke sounds van Jon's oude bandje.
Ok, er zijn verschillen en dat is geen probleem, maar ik heb soms echt het idee dat Rick Wakeman en
Steve Howe toch stiekem mee doen.
Zelf is hij in blakende vorm. De stem is ietsje ouder, maar dat is minimaal en hij blijft nog altijd trouw aan zijn bekende statements.
De plaat start sterk met True Messenger, waar in 5 minuten tijd van alles gebeurt, maar toch een eenheid blijkt. Heel typerend Yes ook.
Shine On, ook fijn fris en gepassioneerd.
Counties and Countries is een lang uitgesponnen track met veel verfijning gebracht en met bijna 10 minuten boeiend genoeg. Het is een tamelijk geslaagde poging om Yesmuziek te laten herleven. De 70's vibe is er, maar dan in een moderner jasje.
Een wat korter nummer zoals Build Me An Ocean verzand in meligheid en is wat klef, maar er is dan wel een heel behoorlijke fase aan vooraf gegaan.
Het wordt dan wat songmatiger en relaxter, maar zeker niet slecht. Still a Friend bijvoorbeeld is een fraai liedje met een emotionele lading.
Maar Jon en de band pakken nog even groots uit met een ware epic genaamd Once Upon A Dream en dat is een song die Yes had kunnen maken in de 70's.
Het mystieke tussenstuk doet wat denken aan Awaken en is genieten geblazen en zeer de moeite waard.

Verrassend goed hoor deze samenwerking en ook live schijnt dit erg goed te zijn.
Mooi voor Jon Anderson en het bewijs dat ie zijn oude band niet nodig heeft om iets in die geest te creëren.

Conclusie: Bikkel2 is op 17 mei 2024 niet naar het YES concert in Arnhem geweest...

Jij wel dus

Ik vind dit echt een pracht plaat! Yes-music zoals het hoort te klinken!

Mijn God, wat een plaat.
De beste Yes-muziek wordt in 2024 niet meer door Yes gemaakt, maar door fans van de band.
(Nee, het is geen officieel-album, maar wat is eigenlijk nog de originele bezetting?)

Maar wat een feest. Dan ben je 79 (veel mensen halen de 75 niet eens) en dan doet zich de kans voor om met een stel puike sessiemuzikanten en Yes-afficionados een plaat te maken. Nou, die kans hebben ze gegrepen: Anderson & The Band Geeks hebben een ijzersterk album geproduceerd. Instrumentatie, arrangementen, spelplezier - wat een feest.
Ik kan er uren over lullen, maar luister alleen maar naar het vlaggenschip van dit Album, Once Upon A Dream en je weet genoeg. Ik ben vooral fan van de Rabinfase van Yes, maar het moet gezegd: Once Upon A Dream doet mij meer (emotioneel en muzikaal) dan bijvoorbeeld 'Endless Dream van het Talk album. En dat is al een kraker.
Is het allemaal fenomenaal? Nee. Build Me A Dream is niet mijn kopje thee (een beetje slap), maar ach.... En die hoes - voor mensen die de lp of cd kopen, geen feest.

Nogmaals, Anderson is 79 en de rest van het gezelschap oogt ook niet als jonkies, dus een beter argument voor ouder worden is er eigenlijk niet.
Op naar de 90, Jon!

Berichten verplaatst naar Yes

Zeer sterk album wat voor mij veel beter is dan de laatste paar YES albums. Met een fantastische gitarist in de gelederen. Hoog oud Yes gehalte en dat waardeer ik zeer

Terwijl ik een fan van de man ben, heb ik Jon Anderson solo nooit echt geweldig gevonden. Maar met The Band Geeks heeft hij in het afgelopen jaar een geweldig album afgeleverd. Een album dat mooie herinneringen oproept aan een van de beste symfonische rockbands aller tijden: YES.

Daarom is True de nummer 5 met de titel 'album van het jaar 2024.'

Ja
Nee
Ja
Nee…

Ik weet het niet zo goed met dit album. Aan de ene kant sta ik heerlijk te genieten van de muziek en dan weer aan de andere kant heb ik zoiets van ‘Ja, maar dit is toch allemaal al een keer gedaan ?’. Zeker een grote gunfactor naar Jon Anderson die hier duidelijk mee staat te genieten met zijn vocale bijdrage. En zeker respect !

Kan ik dit met Yes van de jaren 70 vergelijken ? Ook hier weer een Ja en een Nee. Ja, want muzikaal is het heel herkenbaar en vergelijkbaar wbt de beheersing van de instrumenten. Maar zet een Awaken van Going for the One op en dit hele album valt weg door alleen al de kwaliteit van dat nummer van de formatie uit de jaren 70.

Natuurlijk is Once Upon a Dream (nomineer deze maar alvast bij de Prog Ladder 2025 - MusicMeter.nl) fantastisch (zelfs snippets van Tales of Topografic Oceans) maar het blijft een echo, hoe mooi ook ! En… hoe mooi ook, hoe goed bedoeld ook, hoe knap ook: de wereld is verder gegaan. Voor mij dan.

Alicia gaf het ook al aan: een herinnering aan één van de beste symfonische rockbands aller tijden. En absoluut genietbaar !

Wat mij betreft een Nee!

Alicia: je hebt Counties and Countries genomineerd bij de Progladder en ik heb True Messenger genomineerd. Maar Counties en Countries is echt 3 x beter ! Vanavond krijgt die de volle 4 punten van mij. In dat nummer zit eigenlijk alles wat Yes ooit op haar sterkst was.

Soms heb ik het vermoeden dat de Yes leden gereïncarneerd zijn in de Band of Geeks en dat alleen Anderson nog hier op Aarde verblijft. Natuurlijk, ik heb respect (lees dit even goed Hans Brouwer ) voor de huidige Yes en dat ze nog steeds lekker bezig zijn maar het is ook mooi en respectvol wat Jon en zijn gepassioneerde vriendjes hier laten horen. Het zit technisch zeer knap in elkaar, er zit passie achter en de stem van Anderson geeft het net dat ene extra mee wat geen enkele andere Yes zanger (coverband of de huidige) die er die kern, basis, mystiek, karakteristieke vleug aan kan geven. Andersons stem is een deel van het DNA van de jaren 70 Yes.

14 maart 2025 is de datum die in mijn agenda staat genoteerd: een live album van Jon Anderson en zijn gepassioneerde vriendjes. "Live Perpetual Change", oude nummers van Yes in een ongetwijfeld perfecte live uitvoering van Jon & The Band Geeks, daar kijk ik naar uit!
"True" kan mij om één of andere reden niet zo bekoren.

Once Upon a Dream vind ik ook erg mooi, meneer. Overigens vind ik mijn nominatie, jouw nominatie (meer de stijl uit de Trevor Rabin periode) en dus Once Upon a Dream nog het meest op de oude 'Yes' lijken. De overige liedjes zijn meer 'Jon Anderson' solo. Verder eens. Andersons stem is inderdaad een deel van het DNA van de jaren 70 Yes. Jon Anderson blijft ook leuk om naar te kijken. Zo positief ook.

Ik denk dat ik die live Live Perpetual Change toch ook maar ga aanschaffen.
Maar op dat nieuwe live album staan de nummers van True dus niet op.

En dat is maar goed ook...

Ik ben een groot liefhebber van YES. Heb heel de collectie tem "90125 ".. Voor mij is Yes een prog band die ik altijd samen noem met Genesis en Pink Floyd.
Vorig jaar zag ik deze "True" verschijnen en was alleszins zeer nieuwsgierig wat Jon Anderson nog in zijn mars heeft. Een aantal jaar geleden kocht ik "Invention of Knowledge" een samenwerking van Anderson / Stolt . Mooi album maar dit album klinkt nog beter. Straffe muzikanten en songs die op een Yes album zouden kunnen staan. Absolute aanrader voor al wie prog een warm hart toedraagt !

Met andere woorden: alle Yes albums na "90125" zijn niet interessant?

Ha ha, Fly from here heb ik ook in mijn platenkast. En " Union " staat op mijn verlanglijstje. Maar inderdaad. Ik heb weinig Yes materiaal na 90125. Reden. De wat mindere recensies en voor mij een periode waar ik nog nauwelijks progmateriaal luisterde. Gelukkig is die prog interesse weer helemaal terug.

De enige goede recensent ben je toch echt zelf. Meningen van anderen: je neemt e.e.a. voor kennisgeving aan maar wat je met eigen oren hoort en al dan niet waardeert..., het is het enige dat telt.
Alle lovende woorden ten spijt: met het album "True" van Jon en zijn vriendjes kan ik niet zoveel. Het is geen Yes wat ik hoor.