Blood Incantation - Absolute Elsewhere (2024)

In tegenstelling tot de vorige albums van de band nam men dit keer ruimschoots de tijd om het album te arrangeren in de studio, clicktrack te gebruiken en de stratch tracks van de gitaren nog eens een keer over te doen zodat het allemaal lekker strak is.

Het scala aan nieuwe muzikale sferen en een flink uitgebreid instrumentarium (inclusief cleane vocalen) worden voor de volle 100% benut.

De feilloze muzikale uitvoering draagt de onbeschaamd esoterische, filosofische mijmeringen met verve. De grunt klinkt beter dan ooit bij Blood Incantation en is voor iedereen die wil luisteren verstaanbaar qua tekst.

Het mooie is dat de muziekstijlen an sich nieteens zo vernieuwend zijn. Het is het samenkomen van Morbid Angel, Death, Opeth, Porcupine Tree, Storm Corrosion, Pink Floyd, Yes, King Crimson, Tangerine Dream, new age zelfs.. op een manier die totaal niet geforceerd overkomt. Integendeel, het overrompelt op de best denkbare manier. Er ontstaat een soort reis door de muziek waarin alles mogelijk lijkt en waarbij je bijna fysiek op andere plekken belandt. De titel is dus absoluut goed gekozen.

Wat een inspiratie, wat een knaller. Ik kan echt niets anders doen dan een diepe buiging maken voor deze heren uit Denver.

Fantastisch om alle positieve reacties hier te lezen en geweldig om te kunnen constateren dat Blood Incantation hier op Musicmeter eindelijk een breder scala aan liefhebbers weet aan te spreken, getuige het feit dat Absolute Elsewhere met afstand het album van de Amerikanen is waar het meest op is gestemd. Nu hopen dat het eerdere werk van de band eenzelfde lot is beschoren en ook op enkele nieuwe stemmers kan rekenen.

Verder ben ook ik van mening dat Blood Incantation zichzelf met dit werk heeft overtroffen. Meerdere luisterbeurten moeten uit gaan wijzen of het op de lange duur ook écht beter is dan Starspawn en Hidden History of the Human Race, maar het predicaat van de maximale score durf ik er nu ook al wel op te plakken.

Uitzonderlijk toch dat een band - en dan tel ik Timewave Zero als relatief vreemde eend in de bijt voor het gemak even niet mee - drie studioalbums op rij weet af te leveren waar ik een maximale score heb staan. Misschien wordt het in dat kader eens tijd na te gaan denken over een eventueel plekje in mijn top tien. Zoals gezegd voeg ik me bij al het reeds inhoudelijk gegeven commentaar, wellicht draag ik daar later zelf nog mijn steentje aan bij.

Na Timewave Zero dacht ik de verrassing hebben we nu wel gehad maar neen hoor. Wat een plaat nu weer. Een welhaast hallucinerende trip door heel wat jaartjes muziek ja. Een rollercoaster van stijlen naadloos aan en door elkaar. Laat je onder dompelen in het geheel. Zit nu op 4 sterren maar dat kunnen er in no-time zo maar 5 worden. Waan plaat en hopelijk hopelijk gaat deze nu echt eens voor meer (h) erkenning zorgen.

In de seventies thuisgekomen na een avondje stappen wilde de ietwat diehard-muziekfan in de losse kleine uurtjes alles toch nog wel eens diep transcenderend afronden, idealiter dus vanaf zijn draaitafel. Pink Floyd's toen succesvolle 'Atom Heart Mother' kwam daar al eens uitstekend voor in aanmerking, hun 'Meddle' evengoed, bijvoorbeeld, maar ook dat pak conceptalbums als Yes' bijna verguisde mammoetproject 'Tales From Topographic Oceans'. Het waren dan de uitgelezen momenten om diep tot de ziel van die complexe, vaak ruimtelijke vinylstukken door te dringen. Bij dit kransje hoorde ergens in diezelfde tijd - 1976 - ook de band Absolute Elsewhere, dat in de schaduw van Yes en King Crimson met zijn 'In Search of Ancient Gods' eerder de verre kosmos en de mogelijkheden van paleocontact viseerde. Geholpen daarbij door heel veel nevelige keyboards en prominente dwarsfluit ...

Grote sprong voorwaarts nu naar de psychedelische deathmetallers van Blood Incantation uit het Amerikaanse Denver, een viertal dat al van bij aanvang al het bloederige van hun metalcollega's resoluut schuwt en dat zelfs anno 2024 nog veel liever met de muzikale en spirituele erfenis van dat Absolute Elsewhere uit 1976 aan de slag gaat. Op hun nieuwste album, dat ze toepasselijk en heel respectvol 'Absolute Elsewhere' doopten is zo de tijd gekomen voor een deathmetal van het allernieuwste soort waarin tegelijk ongekunsteld de gelukzaligheid van de meest extreme space-odessey wordt verweven. We zeggen het, op onnavolgbare wijze. Met schitterende klanktapijten inderdaad, maar enkel mits je bereid bent daarvoor dus eerst en bij herhaling doorheen hun flarden kolkende deathmetal-maalstroom te flaneren.

Ze presenteren hun 'Absolute Elsewhere' à l'ancienne, in twee driedelige composities, 'The Stargate' en ''The Message', elk goed voor een goeie twintig minuten en telkens verder opgedeeld in drie muzikale bewegingen vol verrassende details (zelfbenoemd als 'tablets'). Samen met producer Arthur Rizk en een pak extra synth-apparatuur zijn ze hiervoor naar de legendarische Hansa-studio's in Berlijn getrokken, waar naast vele andere muzikale grootheden ooit Tangerine Dream, Brian Eno, David Bowie ('Heroes') of U2 ('Achtung Baby') hen voorgingen en waar zoals we ook vaststellen alles nu nog steeds op akoestisch volmaakte wijze kan worden opgenomen.

Je houdt je klaar dus voor een gezelschap dat hier technisch zowel als electronisch gewapend, voorzien van gitaren, drums en synthesizers uit de kosmos en met frontman Paul Riedl's extreem plooibare stemgeluid voorop, zijn grenzen verlegt, dat je meeneemt op een onvergetelijke trektocht door onbekende universums. Dat hoe extreem ook erin slaagt de volstrekte harmonie te bereiken tussen de zich almaar opeenvolgende genres en stijlen.

Neem nu in 'The Stargate [Tablet I]'. Dat bijt af met pure opwinding met al dat diep gegrom, die dodelijke drums met hun onhoudbare versnellingen en loodzware technische riffs die doen duizelen. Hou toch maar vol. Want die avontuurlijke stortvloed van verpletterende wildness, blastbeats en riffs gaat op een bepaald moment ineens rimpelloos over in onverholen Pink Floyd-ambient met weidse Gilmour-verwante gitaren. Of in 'The Stargate [Tablet II] waar met zijn oldskool-elektronica zelfs het oude Tangerine Dream-lid Thorsten Quaesching lijfelijk mee aanschuift in de studio. Onverwacht volgt dan ook nog een verrukkelijke pastorale dwarsfluitpassage die kort erop zal ontaarden in krautrock van het meest helse soort. Herbeleef al die muzikale luister integraal in de uitstekende begeleidende video van 'The Stargate'.

Blood Incantation doet tijdens zijn sciencefiction-trip verder gewoon alles wat het wil. In 'The Message', wat een compositie! Op zoek naar bewustzijnsverruiming en nieuwe verbindingen voor het begrip van het aardse leven is het op de tablets I en III van 'The Message' tijd voor een heuse clash van de metal, waarbij de beste black- and thrashmetal elkaar heerlijk woest de loef afsteken. In het etherische middenstuk is het dan weer resoluut aan de onvermengde psychrock en aan Riedl's nostalgisch cleane gezangen waarin de pure ijlte van David Gilmour-verwante vocalen openlijk nagalmt.
Na een apocalyps vol galopperend metalgeweld in de afsluitende kolos 'Tablet III', met tussendoor weer zo'n passage met Ian Anderson's altmodische dwarsfluit of het getik van Pink Floyd's tijdmachine, kraakt er in de eindminuten van 'The Message' - helemaal niks getrukeerd - een levensecht warmteonweer los over de Berlijnse studio en besluit het album ongedwongen met het uitstervend geluid van de opgewekte Oekraïense oorlogskinderen buiten plenzend in het nat.

'Absolute Elsewhere', dit conceptalbum is het ontzaglijke magnum opus so far van een grandioos Blood Incantation. Zoals ze het zelf aangeven mag hier alles vrij stromen, als één grote, grenzeloze massa.
Gebaseerd als het is, enerzijds, op een o zo rijk apocalyptisch verhaal met een ongekende epiek is het anderzijds muzikaal vooral een allesbehalve conventionele creatie die als geheel in een verbluffend ongekunstelde symbiose landt. In het bijzonder de uitdaging om de spacey progrockers mee te krijgen in een bruut deathmetalframe als dit vergt zelfs vandaag ongetwijfeld nog de nodige muzikale flexibiliteit. Al zijn er in de progressieve rock, ondanks verschillen, al eerdere voorbeelden - neem de vroege werken van Opeth voorop - waar dit samengaan resultaten gaf die volop sprankelden. Eigenlijk is zelfs 'Absolute Elsewhere' een prog-album ten voeten uit waarbij de metal gebruikt wordt om de loop van het verhaal karaktervol en met kracht op en neer te stuwen en misschien spreken we daarom beter ook niet alleen over de regelrechte verheffing hier van de deathmetal. Want precies het omgekeerde bevat evengoed zijn waarheid. Met name het zelfverzekerde 'Absolute Elsewhere' dat hier de progrock tot een nieuw uiterste verheft met zijn impressionante injecties van de frisse dynamiek van de deathmetal. Het resultaat is hoe dan ook een sfeervolle, absoluut niet te mislopen jaarplaat vol oogverblindende Pink Floyd-blues op deathmetalniveau.

Line-up:
Paul Riedl - zang, gitaar
Morris Kolontyrsky - gitaar
Jeff Barrett - bas
Isaac Faulk - drums

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Nu de plaat wat is ingedaald merk ik dat mijn enthousiasme toch een beetje is getemperd, en dan vooral dankzij kant A. The Stargate is kent geweldige passages, maar is ook langdradig bij tijden. The Messenger bevalt me daarentegen nog steeds erg goed, vooral in het derde deel.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Het onleesbare logo van de band doet een ondoordringbare brei van geluid vermoeden, maar dat valt reuze mee. De avontuurlijke, sfeervol uitgevoerde death metal zit knap in elkaar en door de voortdurende variatie verveelt het album nergens. In bepaalde ingetogen passages deed het geluid me zelfs denken aan Pink Floyd. Dat gezegd hebbende kan ik helaas weinig met het songmateriaal. De stijl van muziek weet me niet te boeien en de tracks gaan het ene oor in en het andere uit, zonder noemenswaardige indruk achter te laten.