Blood Incantation - Absolute Elsewhere (2024)

Hell yeah!!!!!

Eerst maar eens horen hoe stevig de koers is die ze willen varen. Het vorige werkje was mij te halfslachtig.

Gaat op de watchlist en ja, ook erg benieuwd naar de koers op deze...

edit: zeker nu ik dit lees: Blood Incantation Announce New Album Absolute Elsewhere | MetalSucks

Hier kijk ik enorm naar uit!

Ze varen een zeer ambitieuze koers op deze... een beetje Pink Floyd meets een beetje Tangerine Dream meets vooral death metal.

Een nieuwe Blood Incantation? Komt u maar door. Dit viertal (en zijtak Spectral Voice) kan bij mij weinig fout doen. Hidden History of the Human Race is een van de betere metalplaten van de jaren tien en Timewave Zero een aangename, misschien wat overambitieuze ambientuitstap naar stijl van Klaus Schulze, Edgar Froese en consorten. Obliquity of the Ecliptic op de EP Luminescent Bridge van verleden jaar is een waanzinnig nummer dat je in een strakke lijn de kosmos inschiet.

The Stargate is inmiddels te beluisteren (in ieder geval op spotify, heb andere platforms niet gecheckt.)

De kwaliteit van de begeleidende music video voor The Stargate is echt uitzonderlijk goed. Dergelijke hoogstaande visuele ondersteuning voor een single ben ik niet vaak tegengekomen. De video is met andere woorden absoluut de moeite waard om eens te kijken, want het is echt een verrijking voor de al meer dan behoorlijke muziek die de band presenteert.

Ik wacht tot vrijdag om het allemaal in een keer op plaat te luisteren. Kan mijn nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen.

Op zich vind ik The Stargate wel een avontuurlijk nummer. De track is uit drie delen opgebouwd waarin een ambient gedeelde omsloten wordt door wat meer traditioneel deathmetalgeweld. Hoewel traditioneel? Af en toe vliegen er van die progpassages tussendoor die nog lichter zijn dan de lichtste Yes-passages. Ze komen uit onbekende zwarte gaten weggedwarreld. Waardoor ik het af en toe ook nogal wat geforceerd gimmickerig vind aandoen. "Yo, kan er na maat 26 een vrolijke toetsenriedel tussendoor? Het is al te lang teveel metal", zal het mogelijk vanachter de mengtafel geklonken hebben. Niettemin is er van alles te beleven, maar het vloeiende en verrassende van Starspawn of Hidden Histrory is er wel vanaf.

Exact dit! Goed na ons Pink Floyd intermezzo gaan we terug effe space death metal scheuren.. Maar dat kan ik ook al niet echt meer scheuren noemen in vergelijking met hun vorige platen. Maar al bij al zeker niet slecht

Het hele album is sinds al ten minste zaterdag ook op een bekend p2p-netwerk te vinden. Ik vind het weer helemaal geweldig, achteloos en organisch Schulze, Tangerine Dream, Pink Floyd en Jetro Tull gemixt krijgen met de technische death zoals die vooral op Starspawn te horen was. Heel af en toe inderdaad iets geforceerd (maar zeker geen gimmick) en daarom vooralsnog niet perfect en dus ook geen 5*, al zit het er dicht tegenaan.

Gisteren met volledige aandacht voor het eerst geluisterd. Lekker de LP opgelegd en het was vanaf het eerste moment tot de laatste een rit langs allerlei sterrenstelsels. Genres botsen tegen elkaar aan en toch klopt het allemaal en zijn de overgangen super smooth.

Zonder twijfel het beste metal album van het jaar voor mij. Mooi om te zien dat de plaat veel aandacht krijgt (ook 5 sterren van NRC).

Die overgang van The Message II naar III is wel 1 van de gaafste stukken die ik in lange tijd heb gehoord zeg.

Potverdorie, wat is dit een ontzettend brute en indrukwekkende plaat zeg. Ben niet specifiek fan van het genre en van de duivelse manier van zingen, om het maar even kolderiek te duiden.

Maar toen ik de aankondigingen las over deze plaat en dan met name het feit dat het 2 nummers van 20 minuten zouden worden met invloeden van Tangerine Dream en progressieve rock, was ik meteen geïnteresseerd als fanboy van het progressieve genre en lange nummers.

Zoals gezegd, het death metal genre en manier van zingen zal mij nooit helemaal de broek gaan bollen. Maar dit is toch wel echt van een andere muzikale orde allemaal. Ik meen zelfs even de invloed van Ozric Tentacles te horen.

Soort progressieve ambient death metal. Ik vind helemaal mooi !

Wat is dit een ongelofelijke knaller zeg.
Super innovatief en grensverleggend album van de heren.
De combinatie van ambient- prog- en death metal is (blijkbaar) echt zeer, maar dan ook zeer geslaagd.
Ik ben normaal nooit zo fan van het brullen, maar in deze vorm vind ik het zeer goed luisterbaar en niet overdreven.
4,5* met kans op meer!
Even bijkomen.

Wat een briljante plaat, zeg: dat ze deze - op papier niet direct verenigbare / voor de hand liggende - muzikale stijlen weten te combineren tot zo iets moois is vrij uniek !

De Floydiaanse passages zijn ook zeer smaakvol en perfect uitgevoerd.

Luistert prima weg. De gedeelten met progressieve rock vind ik goed, de death metal gedeelten net wat minder, dat mag van mij een tikkeltje melodischer.

In The Stargate moet ik maar net zin hebben. Dat is een veel te geforceerd nummer waarin de band de wereld wil laten weten hoe 'lekker gek' ze wel niet zijn. Het zit razendknap inelkaar dat wel. Ik moet bet nog wat laten bezinken.

The Message daarentegen laat horen hoe de psychedelische passages juist wél heel sterk kunnen samenvallen met het knuppelende doodsmetaal. Alleen die opening al. De gothic aandoende gitaarpartij die wegstuift met het blastgeweld is waanzinnig. Overal bulten van de kippenvel.
De apotheose van het nummer is ook zeer sterk. Apocalyptisch haast.

Net als de voorgaande EP hink ik op twee gedachten. Op Absolute Elsewhere slaat de meter dankzij het verpletterende The Message naar de vier sterren. Ik begrijp alleen nog steeds niet waarom die handeltjes in drieën moeten worden opgeknipt. Toch weer een beetje: 'kijk ons eens even anders zijn'. Of is dat bedoeld om de mainstreamers en de proggers nog meer aan boord te krijgen? Zowel artistiek als commercieel opzicht is het in mijn gedegenereerde oortjes niet nodig.

OMG! Wat ga ik hier goed op zeg... Jaarlijst materiaal!

+1

Ik, als ook niet echt pure liefhebber van death metal/vocals, wordt wel erg nieuwsgierig na al deze positieve berichten. Staat op de playlist.

Bij Marillion is dat de laatste jaren hetzelfde, maar dacht me te herinneren dat het hen werd opgelegd door de platenmaatschappij. Het opknippen voegt inderdaad niks toe, maar zorgt natuurlijk wel voor veel meer streams! Op de LP-hoes staan op de tracklist gewoon 2 nummers.

o dat verandert de zaak. Op de spotify staat beide nummers in drieën gehakt en daar baseerde ik mij op.

Overigens zie ik op discogs ook op elke versie slechts twee nummers staan. Dat doet bij mij de vraag rijzen of de verslaglegging hier op Mume ook niet gelijk moeten laten lopen met de tracklist op de oorspronkelijke LP.

Kort gezegd: moeten hier ook niet slechts twee nummers staan?

Jeetje. Lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een album. Laat staan van een metalalbum. Maar Blood Incantation doet het met Absolute Elsewhere. Mijn muzikale ontwikkeling is ooit begonnen met Tangerine Dream dus dat was al een aangename verrassing, maar de manier waarop alle stijlen die Blood Incantation beheerst op dit album gecombineerd worden vind ik verbazingwekkend goed. De brute stukken zijn doeltreffend, het riff- en drumwerk ijzersterk en de rustigere passages leveren niet zelden kippenvel op - de gitaarsolo in Stargate Tablet I als klinkend voorbeeld. Deze blijft nog wel even rondjes draaien.

Wat een plaat. Ik ben altijd voorzichtig met het de hemel inschrijven van een plaat na een paar keer luisteren, maar ik heb het gevoel dat ik hier niet anders kan. Dit is zo goed, zo grensverleggend, zo anders dan elke (death) metal plaat die ik eerder heb gehoord.

Het unieke aan deze plaat vind ik dat er ondanks de enorm complexe muziek eigenlijk continu riffs en melodielijntjes voorbij komen die in je hoofd blijven hangen. Hierdoor voelt de plaat nergens zwaar of overdreven gecompliceerd aan. Iets wat ik bij veel andere technische metal wel heb. Dit kan ik de hele dag wel luisteren.

Er zit een soort van rust in de muziek, ondanks dat het op veel momenten bepaald geen rustige muziek is. Daarnaast is de afwisseling essentieel. Elke keer als je eventueel de gedachte kunt krijgen dat het nu wel weer even genoeg is met de grunts en heftige gitaarriffs, is het volgende prog segment alweer ingezet. De lengte van ruim 43 minuten helpt natuurlijk ook mee.

Iedereen die van progressieve muziek houdt zou dit minimaal één keer moeten luisteren. Ik durf het nog niet hardop te zeggen (want misschien ben ik over een maand toch weer van gedachte veranderd) dus fluister ik het nu nog: dit is een meesterwerk.

In tegenstelling tot de vorige albums van de band nam men dit keer ruimschoots de tijd om het album te arrangeren in de studio, clicktrack te gebruiken en de stratch tracks van de gitaren nog eens een keer over te doen zodat het allemaal lekker strak is.

Het scala aan nieuwe muzikale sferen en een flink uitgebreid instrumentarium (inclusief cleane vocalen) worden voor de volle 100% benut.

De feilloze muzikale uitvoering draagt de onbeschaamd esoterische, filosofische mijmeringen met verve. De grunt klinkt beter dan ooit bij Blood Incantation en is voor iedereen die wil luisteren verstaanbaar qua tekst.

Het mooie is dat de muziekstijlen an sich nieteens zo vernieuwend zijn. Het is het samenkomen van Morbid Angel, Death, Opeth, Porcupine Tree, Storm Corrosion, Pink Floyd, Yes, King Crimson, Tangerine Dream, new age zelfs.. op een manier die totaal niet geforceerd overkomt. Integendeel, het overrompelt op de best denkbare manier. Er ontstaat een soort reis door de muziek waarin alles mogelijk lijkt en waarbij je bijna fysiek op andere plekken belandt. De titel is dus absoluut goed gekozen.

Wat een inspiratie, wat een knaller. Ik kan echt niets anders doen dan een diepe buiging maken voor deze heren uit Denver.