Bob Dylan - The Bootleg Series, Vols. 1-3 (1991)

De eerste cd bevalt me erg goed, ik denk dat ik de Dylan van na zijn turnover ook boeiender vind maar zijn folkperiode is ook magistraal. Het gaat wel even duren voordat ik deze beoordeeld heb vanwege de speelduur maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik dit heel erg goed ga vinden.

Misschien dat ik de laatste CD wel de beste vind. Uit die periode ken ik ook nog niks van hem aangezien ik nog maar tot Blood on Tracks ben gekomen. Het wordt dus tijd dat ik maar eens verder ga met ontdekken van de prachtmuziek die Bob Dylan op de wereld heeft gebracht.

Ik vind dit album een beetje lastig beoordelen vanwege de vele nummers maar ik houd het voorlopig op 4*. De Folk Dylan is erg goed maar dat is toch niet helemaal mijn smaak (iets te kaal denk ik). De versies van nummers die ik al kende zijn eigenlijk altijd iets minder of even goed.

Ongelooflijk als je nog zoveel mooi onuitgebracht werk "over" hebt.....

Deze heb ik ook zien liggen in een 3 cd set voor maar 16.99 euro. Volgens mij is de eerste cd de folky en acoustische Dylan, en van cd 2 zijn de eerste nummers ook nog acoustisch. Ik zou deze graag erbij willen hebben, maar vind het jammer dat op deze teveel acoustisch geneuzel uit zijn begin tijd op staat, en daar heb ik niets mee.

Bootleg Vol 4, vol 5, en vol 8 zijn voor mij de moeite enorm waard en de rest kan ik denk ik wel laten liggen van de bootleg series.

Deze bevat werk tot en met 1983 volgens mij en is qua verzamelaar een behoorlijke concurent van Biograph denk ik.

Zit bij deze enorm te twijfelen nog, want ik vind 26 nummers uit zijn begintijd toch wel een beetje teveel van het goede. Maar aan de andere kant boeit de rest mij dan vast wel weer.

Ja, dat heb je goed gezien. De laatste twee nummers zijn uit 1985 en 1989.

Ik vind ook dat er iets teveel aandacht uitgaat naar zijn folkperiode, al ben ik wel een liefhebber van die periode.

Ik niet ik heb weinig met zijn begin periode. Heb het live album uit 1966 en Bringing It All Back Home en ook nog Essential en daar staat voor mij meer dan genoeg uit de folky beginperiode op. Ik denk dat mij hier net even iets teveel van die folky periode opstaat om hem origineel te gaan kopen.

Een mooie box waar ik afgelopen week nog mee in mijn handen gestaan heb, maar ben blij dat ik vol 8 meegenomen heb.

Vraag me niet waarom, maar iemand is op het idee gekomen om Last Thoughts On Woody Guthrie en Cannonball Adderley's Autumn Leaves te mixen:

Link

I see the morning light
I see the morning liiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiight
Well it's not because
I'm an early riser
I didn't go to sleep last night

Uit Walkin' Down The Line, voor mij één van de beste nummers van deze verzamelaar.

Now, I don't care just what you do,
If you wanta have a picnic, that's up t' you.
But don't tell me about it, I don't wanta hear it,
'cause, see, I just lost all m' picnic spirit.
Stay in m' kitchen, have m' own picnic. . .
In the bathroom.

Vandaag het nummer Blind Willie McTell ontdekt. Ben totaal niet thuis in het werk van Bob, maar wat is dat toch een waanzinnig mooi nummer

pfffffff deze versie van Idiot Wind is toch 9 minuten puur kippenvel

De versie van It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry op deze plaat is écht wel beter dan die op Highway 61. Héééééérlijk swingend, deze.

Ik vind de electric versie van Blind Willie McTell een stuk beter dan deze studio versie van het nummer, maar dat is mijn mening.

I shall be released is een van de beste nummers ooit gemaakt. Enkel is het lastig een goede versie te vinden. The Band verpest het een beetje, ze zetten een kinderachtig hoog stemmetje op.
Luister maar eens naar the box tops, dat klinkt een stuk beter.......

Ook een mooie versie : die van Tom Robinson. (Overigens hoor je op deze YouTube-versie een tussencouplet [vlak voor de gitaarsolo] dat ik niet ken van mijn versie op Power in the darkness.)

Wat een achterlijke, achterlijke, onvoorstelbaar achterlijke hoeveelheid briljante muziek. Wie zich gaat verdiepen in 's mans carrière komt heel veel van deze nummers in zijn "schaduwdiscografie" tegen, en wat een rijkdom is deze box dan dat het hier allemaal op verzameld is. Voor een tientje gevonden bij V&D, maar ik begrijp eigenlijk niet waarom ik dit als groot Dylan-fan niet al veel eerder in huis had.

Overigens, over mooie covers gesproken, Blind Willie McTell kende ik eerst in de versie van Rick Danko op zijn In concert uit 1997. Prachtig, maar ja, wat wil je ook met zo'n stem...
 

Zeker. Dit is de mooiste verzameling van Dylan en eigenlijk een onmisbare aanvulling op zijn studio-platen. Sterker nog: je kunt Dylan naar mijn mening niet echt helemaal leren kennen via zijn studio-albums. In de studio was hij niet altijd op z'n best. Hij komt pas tot zijn recht als de recorder loopt en het er even niets toe doet. Er lopen blaffende honden rond bij de opname, de band speelt uit de maat, de knopen van zijn jasje klikken tegen zijn gitaar en de technicus schudt nee. Dan weet hij: ik zing gewoon door omdat ik het wil en niet omdat het op de plaat moet. Dan hoor je ineens de echte Dylan. Zijn verlegenheid / terughoudendheid valt dan weg. Zo is het op veel van deze tracks.

Mooi en interessant vind ik de opnames uit de jaren '80 die niet op Infidels kwamen, met als hoogtepunt inderdaad Blind Willie McTell en andere nummers uit zijn latere gospelperiode zoals Lord, Protect My Child. Grote onzin natuurlijk dat hij vanaf Infidels zijn geloof en kwijt was. Afsluiter Series Of Dreams is een Lanois-productie. Lanois vond het prachtig, Dylan wat minder. Je moet hem niet in een U2-soundje willen opsluiten. Dat heeft Dylan niet nodig.

Ik luister vandaag de eerste twee CD's (morgen CD 3) op Spotify, omdat ik deze nog niet in huis had. Toegegeven, ik kende hier ook nog bar weinig van. Deze ga ik zeker in huis halen. Wat een pracht. Grappig: ik dacht dat 'Sitting on a Barbed Wire Fence' een outtake van 'Blonde on Blonde' was, en 'She's Your Lover Now' van 'Highway 61 Revisited'. Gewoon, op het gevoel. Mijn gevoel blijkt nu niet zo goed, want het is net andersom.

Anyway, wat een baas.

Nick, ik wacht met smart op je (paginavullende) recensie van deze box. Er is zoveel over te zeggen en ik kom steeds meer onder de indruk van het kapitaal dat er naast de reguliere albums nog verborgen ligt. Die 4,33 score is echt wel verdiend. Ik ga niet het gras voor je voeten weg maaien, maar ga heel kort een paar typeringen neerzetten.

CD1: The Outtakes. Meeste nummers konden zo op de elpee, maar ze kwamen niet op de eerste drie akoestische platen terecht. De plaat was al vol. Just as simple as that.

CD 2: The Mistakes: Dylan kreeg een hoestbui tijdens de opname (Suze), de technicus zat met de toonregeling te spelen (Subterranean Homesick Blues, take one) of de eerste noot liep in de kreukels (Wallflower). Niet goed genoeg dus voor op de plaat. If Not For You is ook niet perfect maar raakt me diep.

CD3: The Leftovers. Niet allemaal ijzersterke nummers, vaak wel prima opnames, maar het paste net niet op een album. Ik zeg het nogmaals: Blind Willie McTell. Dat nummer mag je niet missen. Wat een diep respect legt Dylan in dit nummer. Bob zou nooit meer een betere song maken dan deze.

En nu jij, AOVV!

Deze komt misschien nog wel aan bod, maar moet ik eerst in huis halen. Zoals ik al eerder zei. En de reguliere studioplaten, daar ben ik ook nog wel effe zoet mee.

Ik wacht geduldig.

Vooral toch Volume I dat mij hier het meest weet te raken. Daar hoor je nog echt die simpele pure opkomende Dylan. Volume II is ook interessant om de gestripte versies van nummers als Idiot Wind en Tangled up in Blue te horen.
Volume III bevatte daarentegen minder moois (op het hoogtepunt (en dan ook wel een écht hoogtepunt) Blind Willie McTell na dan).

Blind Willie McTell is zeker een hoogtepunt. Kwam niet op Infidels, was niet 'poppy' genoeg misschien. Historisch gezien is natuurlijk de eerste CD van het grootste belang.Interessanter dan zijn bekende studio-albums.
Leuk Vincent dat je op jouw leeftijd hiervoor zoveel belangstelling hebt, ik zie het aan je Top 10. Klasse!

He was a friend of mine, man on the street, house carpenter, Kingsport town, Who Killed Davey Moore, Moonshiner, allemaal ontroerend goede (versies van) nummers.

Neem alleen al de eerste twee zinnen van Kingsport town.
De eerste zin "The winter wind is a blowing strong", vrij gewoontjes, een simpele intro-zin, met zelfs een wat komisch accent gezongen, maar die tweede zin:
"My hands have got no gloves". In dié zin hoor je waarom ik een Dylan-fan/liefhebber/... ben. En dit zet zich telkens zo verder in de volgende strofes.

Ik heb er 's nachts in mijn bed over nagedacht hoe ik kan beschrijven wat die zin doet, maar dat kan je niet beschrijven. Dat kan je enkel hòren.

I'll Keep It With Mine solo op piano met gesproken intro van Dylan en producer Tom Wilson.

Grooveshark

Hierbij ook nog een mooi artikel over producer Tom Wilson.

Prachtige opname van Dylan. Dank, Stalin.

Tom Wilson, tja, toen ik voor het eerst dieper in de serieuze popmuziek dook viel het me op dat zijn naam wel èrg vaak voorkwam op hoezen van platen die mijn meer dan gemiddelde aandacht hadden: Dylan, Simon & Garfunkel, de Velvets, de Animals, Soft Machine, Zappa. Allemaal bands die op dat moment in het hart van de popmuziek zaten, maar om de een of andere reden is Wilson nooit zo'n beroemde naam geworden, zoals dat artikel uit de Texas Monthly ook al vermeldt. Het zou mooi zijn als daar verandering in kwam.
 

“She'’s Your Lover Now” (Solo Piano)

Grooveshark

Grappig...lees net dat Bootleg Series 1-3 oorspronkelijk nog meer materiaal zou bevatten.



Link

Toch nog steeds de beste delen van de Bootleg Series.

Fantastische trilogie die ik eindeloos kan draaien. Een route touristique door het wonderschone land van Dylan.