Klone - The Unseen (2024)

Met het derde album in 5 jaar tijd in aantocht kun je stellend dat de heren bezige baasjes zijn. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig.
Voorganger Meanwhile viel mij lichtelijk tegen, de opbouw van veel songs zorgden voor een repeterend karakter, elke track werd voorzien van geluidserupties, wat op den duur vermoeiend overkomt.
Met The Unseen is het afwachten wat de band ons gaan voorschotelen, vooruitgeschoven single; Interlaced is sfeervol en afwisselend, maar ik krijg niet het gevoel dat de heren hun muzikale reis verder uitdiepen en nieuwe grenzen aan het verkennen zijn.
Het toevoegen van een saxofoon arrangement halverwege de song vind ik dan wel weer fraai gedaan. We wachten rustig af tot 8 november.

Een jaar na de vorige de volgende al in aantocht. Het zijn inderdaad bezige baasjes. Hopelijk hebben ze een mooie revanche na het toch wel wat tegenvallende Meanwhile. Helaas bieden de twee singles voor mij nog geen soelaas daarin. Maar goed we wachten het wel af.

De titelsong vind ik maar een vreemd allegaartje aan ideeën. Interlaced vind ik dan weer wat sterker.
Afgaande op deze 2 songs lijkt het wel of de heren zich in een muzikale vicieuze cirkel begeven, de ontwikkeling ingezet ten tijde van Here Comes the Sun en verder uitgediept op Le Grand Voyage lijkt wel sinds voorganger Meanwhile te stokken.
Het recept is bijna elk nummer hetzelfde. Ik ben benieuwd naar de overige 5 tracks maar ik krijg het gevoel dat dit plaatje leftovers zijn, overgebleven ten tijde van de sessies van Meanwhile.

Dat zou jammer zijn, want ik zit nog steeds te wachten op een evenaring van Le Grand Voyage.
Pfff, wat is dat een goed album zeg. Meanwhile was best goed, maar het was niet wat ik ervan hoopte.

Magnetic is vrij gegeven als single. Een pracht van een song, toegankelijker en pakkender dan ooit tevoren. Zal de band mij dan toch nog gaan verrassen de 8e.....?

Interlaced is wel een van de beste songs van dit jaar, naar mijn bescheiden mening. De zanger heeft een geweldige stem en de sound van de band is erg fijn.

Ik las vd week juist een recensie waarin stond dat ze zich erg aan het herhalen zijn op deze nieuwe plaat. En dat vond ik zelf ook al wel een beetje de laatste plaat. Ben dus benieuwd.

De hoofdrol is wederom weggelegd voor zanger Yann Ligner. De saxofoon is een erg mooie toevoeging. Klone klinkt weer als een klok, maar er gaan bij mij geen belletjes rinkelen.
Een andere keer misschien?
Want voor nu ben ik toch meer in de stemming voor stampei oftewel spektakel.

Ze doen hun naam eer aan, zover de bandnaam ook betekent wat ik denk. Enfin, een herhaling van zetten, met minimale verschillen ten opzichte van vorige albums.

Een herhaling van zetten; Klone.

The Unseen doet mij in ieder geval een stuk meer dan het eerdere Meanwhile. De toevoegingen van melodische instrumenten zorgen ervoor dat er weer wat frisse wind in hun geluid hangt. Daardoor geven ze met Desire Line (lekker drumwerk ook) een heel ander gezicht aan deze, vooralsnog herkenbare, plaat.

Voor mij de eerste kennismaking met Klone. Prettige stem van de zanger en een fijn geluid. Ik moet wel zeggen dat het soms enigszins voortkabbelt. Er mag af en toe wat meer pit in. De saxofoon...ik weet het nog niet. Word er vaak wel blij van als er (verrassende) instrumenten worden toegevoegd aan rockplaten, maar deze moet ik wat vaker horen voor een goed oordeel. Ik ben nu wel erg benieuwd naar Le Grand Voyage. Zal die snel eens gaan luisteren.

Het laatste nummer vat het een beetje samen voor me. Ruim 12 minuten waarvan de laatste 6 totaal overbodig zijn. Het blijft een gave band met een uitstekende zanger maar dit is gewoon te voorspelbaar en een tikkeltje saai geworden.

Het kost soms tijd om een plaat op waarde te schatten. Het is mij vaak genoeg overkomen dat ik een album een magere waardering gaf, echter na verloop van tijd ontvouwde zich een schoonheid waardoor ik alsnog voor de bijl ging.
Met Klone is dat niet zo, Le Grand Voyage wist zich direct in mijn hoofd te nestelen, maar ook voorganger Here Comes The Sun bleek een prima indruk achter te laten.

Sindsdien volg ik de band met bovengemiddelde interesse, hoewel de voorlaatste plaat; Meanwhile nogal een vermoeiende indruk op mij maakte. In plaats van een stap voorwaarts in de muzikale ontwikkeling, was de balans tussen de serene stukken en geluidserupties in mijn ogen wat scheef.

Dan The Unseen; het moet gezegd, de heren grijpen qua insteek terug op Le Grand Voyage.
Veel atmosferische stukken, veelal een laag tempo en Ligner die nog steeds indruk maakt met zijn intense zangpartijen.

Het gevoel begint mij wel te bekruipen dat de band zich niet weet te ontworstelen aan het zelf gebouwde keurslijf/imago. The Unseen is een voortzetting van Le Grand Voyage, en dat werkt 2 kanten op.
Het niveau an sich is prima, als je deze band voor het eerst tot je neemt met The Unseen biedt het gebodene genoeg luisterplezier.

Als je al langer bekend bent met de platen van Klone, zit je wellicht te wachten op een nieuwe insteek, inventieve details of simpelweg een album dat een trigger teweeg brengt.
Iets dergelijks blijft mij alleen uit, The Unseen is veelal een herhaling van zetten.
Afsluiter Spring vormt een treffend voorbeeld van de positie waarin de band zich lijkt te begeven, een song met een wat mysterieuze opbouw, uitmondend in een uitbarsting, om er vervolgens nog zes minuten nikszeggende geluiden uit te persen.

The Unseen; hij zal voorlopig nog wel wat rondjes draaien, maar verrassen, nee dat doet de plaat te weinig.

Ik was benieuwd geworden naar de muziek omwille van de prachtige hoes, maar dit klinkt alsof Scott Weiland een postmetalband is begonnen aan het eerste nummer te horen. Dat had ik niet verwacht, omdat er hier 'metal' bij genreaanduiding staat. Niet slecht, maar ook niet echt helemaal m'n ding.

Er is echt niks mis met dit nieuwe album van Klone. Ik denk zelfs dat hij iets meer indruk bij me wist te maken dan Meanwhile, zijn voorganger. Maar Le Grand Voyage is toch echt nog steeds de koploper en dit niveau, dat grootse en meeslepende, dat weet The Unseen helaas ook niet te halen.

Ik ga hem wel nog vaker draaien. Ik heb wel de indruk dat de Engelse uitspraak van Yann Ligner wat verbeterd is.

Klone zag ik een keer op een festival en dat was toch zeker een leuk optreden. Meer dan op CD wisten ze de opbouw in hun nummers te accentueren en naar hoogtepunten toe te werken. Dat mis ik hier. Het kabbelt allemaal wat doelloos voort en neemt me nooit echt mee. Daarnaast staat de stem van de zanger wel heel erg centraal en vind hem niet meer dan gemiddeld zingen. Nee, Klone heeft mij nog steeds niet voor zich gewonnen.

Weer wat rustiger dan voorganger Meanwhile; gitaaarriffs zijn grotendeels afwezig en het songmateriaal kabbelt grotendeels maar een beetje door. Saai wordt het niet, daar heeft de band te veel kwaliteit voor in huis, maar echt opwindend wil het album niet worden. Zanger Yann Ligner kan ik ook niet altijd even goed hebben. De band heeft wat mij betreft het creatieve hoogtepunt bereikt met het heel wat meer stevige The Dreamer's Hideaway uit 2012.

Hoewel het album in 1 lijn ligt met Le Grand Voyage zijn het enkele details die The Unseen iets lichtvoetiger laten aanvoelen.
Dat heeft onder andere te maken met het kamerbrede en tevens zeer toegankelijke Magnetic, de heren kiezen er in dit nummer voor om recht op hun doel af te gaan, en die aanpak werkt wonderwel.
Daarnaast hoor je (wederom) een enkele keer een verdwaalde saxofoonsolo, een instrument dat de spanning op een fijne manier kan doorbreken.
Hoewel Spring natuurlijk veel te lang duurt, steekt deze song vernuftig in elkaar en zouden veel progrock liefhebbers zich geen buil aan deze track vallen.
Stiekem heeft The Unseen zich ongezien aan mij opgedrongen en dat is een fijne verrassing.