Grand Slam - Slam Anthems (2023)

6cd-box van Grand Slam, de groep die Phil Lynott begon ná het einde van Thin Lizzy in 1983.

Na zijn dood in januari 1986 werd het aanvankelijk vooral stil wat betreft werk dat nog op de planken lag. Pas in 1991 was er een eerste teken dankzij de verzamelaar Dedication met het titelnummer als nieuwe track, ingespeeld door Scott Gorham maar stammend uit de dagen met Grand Slam. Tien jaar later volgde de verzamelbox Vagabonds Kings Warriors Angels en in 2020 de box Rock Legends.
En dan zijn er speciale edities van albums van Thin Lizzy met extra's, zoals in januari 2023 de uitgebreide box van Live and Dangerous met daarop alle concerten waaruit de dubbelelpee destijds werd samengesteld.

Toen werd het tijd voor Grand Slam. Wat ik heb gemist is dat in juni 2023 deze verzamelbox verscheen, totdat ik hem op streaming ontdekte en op zoek ging naar de geluidsdrager. Een deel hiervan kwam bovendien uit op vinyl onder de titel Slam Anthems ...Renovations. Hierboven bij de tracklist zijn dat de tracks zonder sterretje.
Ik heb de cd-box, waarbij ook een boekje vol achtergrondinformatie zit over Grand Slam en ander solowerk van Lynott. In feite begon de aanloop naar Grand Slam al in 1978, toen Lynott de sessies voor Black Rose eveneens gebruikte voor solowerk; waar de musici dachten mee te werken aan de volgende Lizzy, belandde sommig werk op Solo in Soho.

Op cd1 staan geremixte demo-opnamen van Grand Slam onder de titel Renovations: 2022 Remixes. Die originele demo's staan op cd6 onder de titel Demos 1983 / 1984 en dan valt het enorme kwaliteitsverschil op wat betreft productie. Wat mij betreft had cd6 zelfs niet gehoeven. Renovations klinkt dus goed, al is hoorbaar dat dit niet een reguliere studioproductie betreft. Met name het drumgeluid heeft een livegevoel, wat uiteraard helemaal niet erg is.
Ik heb de andere boxen van de groep staan en toch kwam ik nieuw werk tegen. Bekend zijn echter Dedication, Military Man (anders dan de versie van Gary Moore met Lynott), Sisters of Mercy, een rockende versie van Nineteen (later door Lynott met producer Paul Hardcastle uitgebracht) en Sarah van Black Rose. Hier dus in de jasjes van Lynott solo en Grand Slam en die doen niet onder voor de versies die voordien verschenen.

Cd2 heet Orebro 1983 en bevat aan de setlist te zien dezelfde opnamen als Phil Lynott - Live in Sweden 1983 uit 2002. Hij deed deze tour kort na het einde van Lizzy met dan nog gitarist John Sykes en drummer Brian Downey in de gelederen, plus toetsenist Mark Stanway en gitarist Doish Nagle.
Sykes en Downey vertrokken, de groep werd Grand Slam gedoopt en op de navolgende drie live-cd's zijn de twee vervangen door respectievelijk Laurence Archer en Robbie Brennan. Die drie concerten stammen alle uit 1984 en bevatten logischerwijs de nodige overlap. Cd 4 (London 1984) bevat daarbij een karige vijf nummers en is qua tracklist eigenlijk overbodig.

Onverwachte pareltjes in die livesets: Solo in Soho, nooit eerder door Lynott op de planken gebracht; Dear Miss Lonely Hearts van datzelfde solodebuut; de terugkeer van Whisky in the Jar, zij het in een ander arrangement; en ook Lizzy's Cold Sweat werd gespeeld. Bij de demo-cd valt vooral cover Whiter Shade of Pale / Like a Rolling Stone op, plus enkele nummers die niet de remix haalden.

Aanbevolen voor de fanatiekere liefhebbers van Phil Lynott en Thin Lizzy. Let op, niet overal even duur - ik was te snel met aanschaffen en betaalde veel meer dan nodig. Maar nummers als Crime Rate en Harlem zijn nieuwe juweeltjes in mijn verzameling.
Bovendien ontdekte ik dat Grand Slam in 2019 terugkeerde met oud werk in nieuwe jasjes én dit jaar een album met nieuw materiaal uitbracht. Huh? Op naar Hit the Ground.