Q65 - Revolution (1966)

Heerlijk album van deze (nogal onderschatte) Haagse band. De eerste 2 nummers zijn mijn favoriete nummers van dit album.

4*

IJzersterk album.
Deze Haagse band was helemaal niet zo onderschat.
Ze scoorden in die tijd hit na hit en dit album verkocht als een tiet!

Revolution wordt over het algemeen beschouwd, zoniet als eerste ,dan wel als een van de allereerste echte klassieke Nederpop lp's.
Misschien leuk om te vertellen is dat je in de periode ' 66 - '69 , overal op muren , banken e.d. de naam Q65 ( meestal in combinatie met C+B) kon zien. Hun optredens waren zeer vermaard.
Ze gingen ook als eerste beatgroep -met een bootje(!)- naar Engeland. Het leverde hun een gigantische publiciteit op. Revolution is geen , zoals toen gebruikelijk in Nederland , een verzameling van singles , maar een echt popalbum.

In de tijd van Cream werd er in Engeland ook vaak 'Clapton is God' op de muren gekalkt.
Ik heb ook eens gelezen dat deze lp in 1966 voor fl. 9,90 verkocht werd in plaats van fl.17,50.
The Outsiders leverden een jaar later pas hun meesterwerk af.

Klopt ! Revolution, Desolation van C+B en Save Our Souls van de Rob Hoeke R&B Group zaten in de eerste lichting goedkope LPs

Revolution blijft een vaderlandse klassieker en was voor ons Amsterdammers het bewijs dat ze in Den Haag ook soms nog wel eens wisten wat goeje muziek was ........

Gisteren dit plaatje gescoord in een tweedehandswinkeltje in Utrecht, op de MuMe Meeting, voor luttele 6.5 n€uro's.

In de auto op de terugweg naar Mechelen/Lokeren opgezet en echt ontzettend genoten, c-moon vond het niet zo sterk, ik wel!

Alvast nu reeds **** met kans op nog verhoging, na intensere en meerdere luisterbeurten;

Na Cuby+ Blizzards ontdekt deze Vlaming een tweede klassieke Nederlandse band, waarvoor hulde!

......"The life I live"......

........"Spoonful".......

lekker hard draaien, ogen dicht en je bent weer helemaal terug in de sixties.

heerlijke ruige, puntige blues-rock met een lekkere melodieuze ondertoon.
een nederpop-band van internationale allure en echt gelijkwaardig aan bands als Animals, Pretty Things en Yardbirds.
Hadden meer wereldwijde aandacht verdiend...

Ook een van de eerste bands in Nederland die een nummer van dertien minuten opnamen ("Bring It On Home").

De originele LP had 12 nummers (en niet 10 zoals hierboven met de sterretjes wordt gesuggereerd).

Het hierboven gebruikte cd-hoesje met de opdruk "6 bonus tracks" is van de cd-uitgave uit 1988.
Stonden 18 nummers op (en niet slechts 16 zoals op de huidig verkrijgbare uitgave uit 2002, met de hierboven beschreven set-list).

Die 1988 uitgave had de originele 12, en dan

13. World of birds
14. I dispise you
15. Ann
16. You're the victor
17. From above
18. Where is the key

Dit waren een paar bonustracks van de elpee ,,Revival" en de single "Ann" (een B-kantje...)

De 1988 uitgave was dus eigenlijk ook een "best of"...

Een van mijn allereerste LP's, tweedehands van een kennis gekocht. Ik meen voor hfl. 5 !
In 1988 werd hun single "The life I live" door OOR verkozen tot beste Nederpopsingle aller tijden...............
Kijk, dan gaat het ergens over !

Helemaal mee eens. Opvallend vind ik dat de Kjoe's eigen songs vaak beter klinken dat de covers. Mr Pitiful en Get Out Of My Life Woman zijn de zwakste nummers en voor het arrangement van Bring It On Home is er IMO net even te lang naar Going Home van de Stones geluisterd ..... Blijft het feit dat Revolution gewoon de beste 60s Nederbeat plaat is .....

Een mijlpaal in de nederlandse muziekhistorie deze plaat; buiten kijf. Ik luister eigenlijk heel weinig nederlandse band die actief waren in de 60's (behalve cuby) maar deze plaat heeft mijn interesse voor die scene toch weer wat aangewakkerd. Misschien tijd om ook eens de outsiders een kans te geven.

Erg goed album, ik moet er toch eens naar op zoek gaan. Eén van de betere bands van eigen bodem. Staat het nummer Ann trouwens nergens op een studio album?

Geweldige plaat. Vooral kant 1 blijft super.

"Down in the Bottom"... merkwaardige titel...

Toffe plaat verders!

Dat is de versie die ik ook heb. Alle Kjoe die een mensch zich kan wensen!

Ik heb die eerst aangeschaft, maar ik ben later overgestapt op de dubbel-CD The Complete Collection 1966-1969 met al hun Decca-werkjes.
Revival bestond voor de helft uit nieuwe songs, de andere helft waren single en e.p.-tracks die niet op Revolution stonden. Wel aardig voor degenen die al die singles en e.p.tjes gemist hadden.
Ik mis in mijn verzameling nog een CD met al hun Negram-label werkjes.

Bevindt zich reeds jarenlang in mijn kluisje, ik heb het over een tweedehands afgeragd mono-exemplaar met de hoes vol schroei en theevlekken.
Wordt gekoesterd als een van Mijn Mooiste Meest Memorabele Memorabilia.
Alleen voor de nostalgie natuurlijk, de muziek laat het bedroevende muzikale peil horen van de achter britse feiten lopende Nederbeat. Luister maar eens naar hun 'behandeling' van Allen Toussaints 'Get Out My Life, Woman', veel gecoverd door veel bands, maar nooit zo heerlijk onbeholpen als onze "Kjoe".
Maar dat maakt het juist zo leuk !!!!.....toch?

Ik wil dit toch even nuanceren. Zondagochtendmooischrijverij.
Ten eerste waren die jongens van de Kjoe hartstikke aardig.
Een van mijn vrienden, (we wilden, zoals iedere gezonde Hollandse jongen toen, een bandje beginnen), die in de pauze zo'n Q-er aansprak, ze gaven een 'konsert' in de Hildebrandzaal, (Q('65)uiz: wie kent dat nog?) werd uiterst vriendelijk te woord gestaan en van harte in dat streven aangemoedigd. Wat 'n rielekste ruigpoot !
Revolution had niks te maken met een muzikale revolutie, of wat voor revolte dan ook, het ging om de chaos die met revolutie gepaard gaat. De chaos van het Stonesconcert in de Kurzaal van Scheveningen galmt in hoes, titel en muziek door, de nasmeulende puinhopen werden onder bepaalde groepen jongeren bewonderd en bewierookt .
En dat waren Kjoefans. Want Q'65 belichaamde van alle Nederbeatgroepen dat gevoel het meest. Die houding was belangrijker dan de muziek.

Goudeerlijk geproduceerde debuutplaat van Q65 . Waarschijnlijk het rauwste Nederrock bandje uit die periode .
Het is op een charmante manier krakkemikkig maar ook behoorlijk passievol . Deze jongens meenden wel wat ze deden en dat is te horen ook .
The Life I Live is moeiteloos een klassieker van de eerste orde .
Een onvergetelijk nummer die de nodige ballen heeft en portie blues in zich heeft .
De rest op deze plaat is ook goed te doen . Jammer eigenlijk dat er aardig wat covers op staan , maar welke band deed dat eigenlijk niet toendertijd .
Revolution blijft een onvergetelijke plaat .

En vergeet niet dat in de jaren 60 albums nog lang niet zo belangrijk waren voor Nederlandse bands. Door middel van een single kwam men vaak in de picture. En om geld te verdienen werd er behalve die single dan vaak gauw een aantal nummers opgenomen die tezamen een plaat vulden.

En idd Bikkel2 : welke band nam geen covers op in de beginperiode van hun carriere ? Kijk eens naar het 1e album van de Rolling Stones bijvoorbeeld.



, zelfs de heren popjournalisten waren het hierover in 1988 eens. Lees maar terug wat ik op 15 september 2008 schreef bij deze LP.

Ja inderdaad . The Beatles en The Stones waren in '' 66'' ook maar net zonder covers verder gegaan op hun albums .

Ik heb eigenijk nooit lp's gehad van Q65, maar Q65 en the Outsiders waren bij uitstek de voorlopers van de nederpop en de gagagerock. Singletjes zoals The Life I Live, You're The Victor, World Of Birds en de song Ann doen mij denken aan mijn prille jeugd. Het waren geen van alle "wonderen"op hun instrumenten maar het feit dat als je die songs na meer dan 40 jaar weer eens hoort, je toch weer een beetje uit je dak gaat, zegt natuurlijk veel. Ik ben gelijk eens naar wikipedia gesurft en daar staan mooi verhalen en info over de band. Er zijn er al 3 overleden dus helaas zal van een soort van reunie nooit meer sprake zijn. Jammer!!!!!

Onlangs heruitgebracht door Universal, deze versie kent 12 tracks.
Toch geen overbodige aanschaf, klinkt prima. Uitstekend "opgepoetst", luister maar eens naar het trapharmonium in de extra track "Sour Wine".

Uhhhhh, Sour Wine en Bring It On Home staan gewoon op het orginele album. Sinds wanneer bestaat er een 10 track versie zonder die nummers ?

Is dat zo? Hier staan ze als bonustracks vermeld. Kan natuurlijk een foutje van de toevoeger zijn...

Nee, staat niet op een regulier album. Wel te vinden op 2 verzamelaars van De Kjoe.



Waarschijnlijk een of andere CD-re-release ?? Ik zal een correctie indienen voor track 11 en 12; Sour Wine en Bring It On Home, want die staan inderdaad op de originele LP, en zijn absoluut géén bonusnummers.

Ik heb deze aangeschaft, omdat het 1e nummer gebruikt word als leader bij een politieserie op zondagavond op ned.3. Ik vond dat wel een lekker nummer, kende het natuurlijk ook wel en kwam tot de verbijsterende ontdekking dat ik deze plaat nog helemaal niet in de collectie had zitten.
Dat hebben we vandaag dan goed gemaakt. Ik zit er nu naar te luisteren en hij bevalt uitstekend. Heerlijke garagerock uit Nederland.

Eindelijk, ik heb 'm. Jaren geleden was ie in huis, maar van m'n broer. Dus, waarom zou ik 'm ook kopen? Eén van mijn eerste singletjes was 'I despise You' waarvan het B-kantje 'Ann' een veel groter succes is gebleken. Het plaatje heb ik, kut die ik ben, ooit geruild. Voor wat? Ik zou het echt niet meer weten. Beide nummers nu gelukkig toegevoegd als bonustrack aan Revolution. Verder ooit een best of van de Kjoe gehad, op vinyl maar - nog steeds balen - kwijt geraakt in het plaatselijke jongerencentrum. Nog wel in de platenkast: Rainman, een soloplaat van gitarist Frank Nuyens. Zag onlangs deze eersteling van de Hagenezen weer een keer liggen en vond dat ie niet langer kon ontbreken. En wat is het eigenlijk een ijzersterke plaat! Afgezien van het steenkolenengels van wijlen Willem Bieler is het een geweldige afwisselende en voor die tijd volwassen klinkende langspeler. Een heuse Nederpopklassieker. Rauw en schurend, maar ook subtiel, met soms flinterdunne zang en prachtige melodieën. De smoelschuiver blaast je van je stoel, de gitaren raggen op z'n sixties en even later tokkelt er een bouzouki voorbij of hoor je een blokfluit, zonder dat je er ook maar één foute gedachte bij krijgt. Deze instrumenten staan meer bekend om hun lulligheid maar kunnen duidelijk anders gebruikt worden. Verder: een betere slideguitar dan in Spoonful heb ik bij Nederlandse producties niet gehoord. Wat was en is dit nog steeds goed!

Komt net op de radio Spoonful voorbij, maar dan in de originele uitvoering van Howlin' Wolf.
Het is dus gecoverd door Q65...., nooit geweten!

Bijna elke bluesmuzikant heeft 'Spoonful' gespeeld, en terecht! Het nummer is overigens (min of meer) geschreven door Willie Dixon, maar als eerste opgenomen door Howlin' Wolf.

Psies. In de 60s speelden alle kofferbandjes Gloria en alle bluesbandjes Spoonful ..... en er werden gewelige uitvoeringen van gemaakt door Cream en onze eigenste Livin' Blues.