Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Rising Force (1984)

Klasse debuut waarop duidelijk te horen is hoe begaafd Malmsteen wel niet is. Black Star en Far Beyond The Sun zijn gewoon echte klassiekers, en ook de rest is meer dan behoorlijk. Eigenlijk zijn alleen de twee nummers met Jeff Scott Soto een klein beetje tegenvallers, aangezien zijn bijdrage niet echt iets toevoegt aan deze songs of het album in zijn geheel.

klassieker, maar wat jammer dat na 3 platen malmsteen zichzelf ging herhalen

goeie gitarist, maar beperkte speelstijl want always klassieke metal

desaliettemin draai ik dit nog regelmatig en het is toch zon 20 jaar geleden dat ik dit leerde kennen

Heerlijke cd dit. Had in 1987 de LP hiervan van een vriendin van me gauw op een cassette bandje gezet. Ja je moet wat als je net 20 bent.



Lekker toch? Aan het plaatje te zien, zittende op zijn automobiel is zijn bankrekening trouwens geheel onbeperkt in speelstijl zal ik maar zeggen.

Geweldig album, zalige melodieën en toffe solo's (hoewel een nummer op deze plaat bijna uitsluitend solo's bevat) De melodietjes zitten echt in mijn hoofd gekluisterd! Geweldige gitarist, en dit debuut is zeker zijn beste album!

4.0

wat een geweldige plaat is dit toch

in die tijd echt vooruitstrevend en erg origineel

malmsteen propt 150 miljoen noten in iedere beschikbare seconde een dat mag de pret zeker niet drukken

composities die van begin tot end vlammen , ware klassieker dit

gelukkig had malmsteen meer noten op zijn zang en wist de formule toch een viertal platen behoorlijk te boeien , daarna werd het allemaal wat minder, de stijl raakte uitgemolken

desalnietemin een fantastische gitarist en die zijn sporen meer dan verdient heeft, ook al issie inmiddels allang voorbijgestreefd door lieden die het beter kunnen, zonder malmsteen waren die lieden er niet geweest

klein minpuntje wat stupiede teksten

theres a hole in the sky, dont ask me why cause i dont know

meest stupide tekst aller tijden maar het zij hem vergeven

dikke 5

Joy, ken je de eerste twee platen van Alcatrazz (ook met Yngwie):
Alcatrazz - No Parole from Rock 'n' Roll (1983)
Alcatrazz - Live Sentence (1984)
ook genieten!
Hij speelt ook op: Steeler - Steeler (1983)

yep, idem, maar prefereer de rising force periode

Composities die natuurlijk niet allemaal geheel van eigen hand zijn maar waarvoor Iŋveɪ leentje buur bij de echte klassieker heeft gespeeld.

Erg origineel vind ik het allemaal niet, maar wel leuk destijds.

Met name Pagannini of zoiets (twijfel over de schrijfwijze), zou een violist zijn geweest... Voor mij is dit album één van de toonaangevende albums waarop het fenomeen van de axe-shredder zich manifesteert (super snelle solo's met miljarden noten per seconde).

Paganini, vioolvirtuoos en ook een redelijk componist, is Malmsteen's grootste inspiratiebron geweest dacht ik. Er staat ook iets van Albinoni op het album. Om maar te zeggen dat het niet zo moeilijk is tijdloze melodieën na te spelen. Er zelf eentje schrijven is wat anders.

Toen ik alle 150 miljoen noten in iedere beschikbare seconde uit mijn hoofd kende heb ik het album verkocht omdat voor mij toen bleek dat het eigenlijk allemaal nergens over ging. Een gat in de lucht heeft ook geen inhoud.

Daar valt inderdaad wel iets over te zeggen, over zijn invloeden zullen wij maar zwijgen, want dan vrees ik een kettingreactie over welke muziek welke andere muziek heeft beïnvloed en dat hoort wellicht thuis in een andere topic als die bestaat. Hier vind ik het wel reuze meevallen omdat zijn ego toen nog kleiner was dan zijn buik. Dit album koester ik voornamelijk omdat hij toen wel één van die reeds eerder genoemde axe-shredders was. Zijn solo's zijn altijd snel (zucht) en melodieus (kreet) en live (want ooit gezien in Gent) kon hij dit zeker naspelen, maar met een goede zanger en iemand boven hem die hem kan "korthouden" (Westvlaams voor onder controle houden) maakt hij prima platen. Wat bvb iemand als Michael Schenker in mijn ogen beter maakt, is het feit dat Michael Schenker nooit de song uit het oog verliest en voor Yngwie is de song dikwijls het vehikel voor zijn solo's. Anyway, no bones broken.

tuurlijk is het een truukje, en tuurlijk is het gebaseerd op het klassieke genre, who gives a fuck zouk zeggen, iedere muziek is wel ergens tot te herleiden of op gebaseerd

feit is dat malmsteen het als eerste in een rockjasje goot en daarmee de zo kenmerkende stijl ter gehore bracht

of het moeilijk is, al die noten te spelen zoals hij het doet, me dunkt ik kan het niet iig en je leert het niet in 1 dag

de formule is wel magertjes,en daarom vind ik ook dat na 4 platen de koek wel op was, sterker als deze werd het sowieso niet, al staan er her en der wel nummers op die het niveau van deze halen

qua ontwikkeling zit er weinig in malmsteens spel, dat is idd jammer, beetje het steve vai syndroom, waarvan ik ook nog steeds hoop dat ie ooit met een plaat komt die vernieuwend is, ben bang dat het bij hopen blijft

nochtans is dit voor mij een klassieker die ik nu en dan opzet en waar ik iedere keer toch weer van geniet (niet te vaak draaien houdt dat in stand;)

Heavy Metal goes Classic, dat was toch al eerder en beter gedaan.

vertel.. dan ga ik dat eens opzoeken, wie en wat

Het bekendste en oudste geval zal wellicht Deep Purple's Concerto for Group and Orchestra zijn uit 1969.

Randy Rhoads die een tijd bij Ozzy speelde en klassieke gitaar studeerde verwerkte daarvan ook al invloeden in zijn gitaarspel nog voor Yngwie dat deed.

Nog een muziekstuk met klassieke invloeden dat redelijk geslaagd is vind ik Elements (uit 1978) van Roger Glover.

Maar ook Jethro Tull bijvoorbeeld, al is dat wat minder heavy metal te noemen, is nooit vies geweest van wat klassieke stijl, niet altijd met even veel succes overigens.

ok, elementen gebruikten in het spel, prima

maar malmsteem maakte er dmv deze plaat in 1 klap zijn handelsmerk van en zijn verdere carriere wijkte nauwelijks af van het pad

Eerder vandaag herinnerde ik mij Tony MacAlpine weer eens. Ook zo'n klassiek geschoold gitarist (speelt ook piano) die daar het een en ander van weet te integreren in het metalgenre. Minder karakteristiek dan deze van Malmsteen, maar toch ook de moeite als je hier van houdt. Ken je iets van hem?

nog niet

moet dat?

trouwens, ik vind dat 1 miljoen noten in een minuut wel knap op zon houthakkersfender

steefke vai speelt bijv op een veel Gesophisticeerde ibanez

scheelt duizend en 1 nacht

Ja dat moet.

Nee, natuurlijk niet. Maar misschien is het wel wat voor jou.

kheb flex-able in de spelert dus voorlopig ff nie

Ook zo'n LP waarvan ik na het draaien van de A-kant hem meestal weer terugstopte in de hoes. Vind de B-kant duidelijk minder vond en daarbij vind ik 20 minuten instrumentaal wel genoeg.

kant b wat vaker draaien dan a, dan valt de rest ook wel

iets minder sterk dan kant a maar toch zeker hoogwaardig niveau

Word een probleem, heb al m'n vinyl de deur uitgedaan.

jammer, kheb um ook nie meer maar nog wel op cd

Ik heb 'm niet meer op LP en ook niet meer op CD.
MP3tje volstaat om zo nog eens af en toe te horen
dat dit niks meer voor mij is.

Notenpoepert Malmsteen. Speel maar gewoon heel veel als je het niet meer weet. Heb hier nooit wat aan gevonden. Wat op klassiek geinspireerd gereutel in een soort van rock/metal jasje. Jammer dat iemand zijn talent zo kan verspillen.

spelen konnie, maar de ontwikkeling, daar haperde het op

kon nog zon 2 relevante albums uitpersen maar daar bleef het dan bij

truukje doorzien, exit malmsteen

mooi om te zien zijn wel zijn lessons op joeptoep

Een invloedrijk album qua gitaarspel en daar moet het het wat mij betreft ook vooral van hebben; het bleek al gauw dat Malmsteen niet in de wieg was gelegd om sterke/pakkende songs te schrijven, i.t.t.andere grote invloedrijke (rock)gitaristen als bijv. Jimi Hendrix, Eddie Van Halen of Randy Rhoads. Daarom bewonder ik hen ook meer, hoe goed en bijzonder Malmsteens spel hier ook was.

Als je écht naar muziek luistert en er helemaal "in"gaat, zal je ervaren wat het talent van Yngwie is. Je kan niet vergelijken met een Steve Vai, want dat doen ze zelf ook niet. Wat erg mooi is, is dat deze twee gitaristen elkaar op waarde schatten en waarderen. Ik denk dat dat de critici de mond wel snoert. Persoonlijk vind ik de eerste eigen Yngwie CD een klassieker, wat destijds door critici ook bevonden werd. Voor mij was het een echte eye-opener en ben ik daardoor veel beter naar muziek gaan luisteren. Dat er inmiddels heel veel gitaristen op topsnelheid spelen zegt niets, want dat deden Yngwie's voorgangers ook al. En dan heb ik het niet alleen over rockgitaristen, maar luister maar eens naar jazz of klassiek gitaar.

dat ie het deed op zon houthakkersfender was bewonderenswaardig

nowadays is het een stuk eenvoudiger om reetesnel te spelen op een moderne gitaar

compositorisch bijft het echter zeer matig na deze