Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Rising Force (1984)

Natuurlijk kan dat.

Bill doden in Kill Bill van Tarantino kan ook in 60 seconden waargemaakt worden.

Yep, inhoudsloze rotzooi, maar zo meesterlijk gebracht, dat kitch toch weer kunst word.... En zo is de (Rising Force) cirkel dan weer rond.



Blijft één van mijn favoriete solo's aller tijden! (Had van mij nog wel wat langer mogen duren ook )

Ik herinner mij dat ik dit album zo'n 10, 12 jaar geleden echt helemaal geweldig vond.
Recentelijk dit album van het web opgeduikeld, maar even uitvinden of mijn mening van toen ook bijgesteld moet worden.

Eigenlijk moet de artiestennaam hier Yngwie Malmsteen's Rising Force zijn. Zo ook bij de opvolger Marching Out, het vierde album Odyssey en nog verschillende albums van veel later. Ik heb wat correcties doorgestuurd.

De hernieuwde kennismaking is niet een onverdeeld succes geworden.
Om met iets positiefs te beginnen: Yngwie Malmsteen weet hoe hij een potje gitaar moet spelen. Heel snel, maar ook wat trager en sfeervoller. Als hij er ook mooie liedjes om zijn solo's heen had geschreven, dan had deze cd me heel erg gelukkig gemaakt.
Helaas mankeert het juist aan dat laatste. Teveel nummers op dit album missen een opbouw. Bijvoorbeeld het openingsnummer: als Yngwie eenmaal invalt, houdt hij ook nooit weer op met soleren en dan is opeens het nummer afgelopen.
Gelukkig zijn er ook gebalanceerder nummers op dit album te vinden: Icarus Dream Suite Opus 4, of Far Beyond the Sun. En hoewel de teksten verre van briljant zijn, vind ik Jeff Scott Soto toch een waardevolle toevoeging, zijn zang zorgt voor wat afwisseling.

Tot slot viel me op dat de begeleiding niet heel spetterend is. Soms had ik het gevoel dat Yngwie wat heeft zitten spelen over een voorgeprogrammeerde backingtrack met bas en drum.

Kortom, 5* voor 's mans virtuositeit, maar aftrek vanwege zijn onvermogen echte nummers te schrijven.

3.5*

Yngwie Malmsteen's eerste solo album. Als eerste wil ik wat zeggen over degene die zegt dat Malmsteen geen nummers kan schrijven. Dat kan hij wel, zijn teksten zijn inderdaad niet altijd even diepzinnig, maar er zit zeker wel opbouw in de nummers. Bijvoorbeeld Black Star; dat is niet een lange solo. Er zitten verschillende thema's in die terugkomen. Het wordt met gitaar gespeeld, en dus kun je als je niet goed luistert het allemaal interpreteren als een lange solo. Maar er zit een duidelijke opbouw in het nummer: een akoustische intro - opbouw naar thema 1 - thema 1 - thema 2 - thema 1 - thema 2 - solo - thema's nogmaals herhalen - eindsolo.
Ooit gehoord van instrumentale gitaarnummers?? Blijkbaar niet.

Maar even verder over het album. Ik vind het geweldig. Geweldig gitaarspel van hoog niveau. Mijn favoriete nummers zijn Black Star, Far Beyond The Sun, Now your ships are burned en Little Savage. Ik vind zelf dat het nummer Evil Eye enkele leuke thema's heeft, maar hierbij vind ik de opbouw niet goed en er zitten ook een hoop matige thema's bij. Dit nummer vind ik dan ook een goed voorbeeld van een nummer met een slechte opbouw. Voor de rest vind ik alle nummers goed. De teksten zijn inderdaad niet echt goed, maar dat bederft mijn luisterplezier niet. Er zijn ook maar 2 nummers met teksten.

Dit album lag al meerdere keren naar me te lonken telkens ik mijn favoriete tweedehands platenwinkel bezocht. Ondanks mijn lelijke woorden hier eerder over Malmsteen en deze compositie ben ik nu toch maar overstag gegaan. Wellicht door een verkeerd onthouden zinnetje:

Here's the time for a buy and don't ask me why 'cause I do-o-o-on't kno-o-ow.

Wat kunnen we af en toe lachen om die MAlmsteen. Maar hij hield de gitaargemoederen aardig bezig. En leverde best wel een aantal toffe platen af. Marching Out is wel het neusje van de zalm uit de reeks, denk ik.
Niet alleen de maestro, ook Jeff Scott Soto steelt de show hier, vind ik.

Het leuke aan deze is toch wel dat het inhoudelijk zo veel verschilt met een gewoon hardrock album, wat met latere Malmsteen's minder het geval is.

Met die paar zangpartijen en de klassieke opzet doet het wat denken aan Deep Purple's Concert for Group and Orchestra.

Hier en daar waaiert het wat te ver uit maar al bij al blijven de composities overzichtelijk en onderling genoeg te onderscheiden.

Misschien ooit té vaak gedraaid, maar zonet kon ik er wel weer van genieten.

De instrumentale stukken vind ik behoorlijk sfeervol. Vooral het epische Icarus Dream Suite. Natuurlijk laat Yngwie heel duidelijk horen waar de mosterd vandaan komt, maar het heeft ook weer een lekker macho 80's hardrocksfeertje. Dat maakt het toch net even anders.
De gezongen stukken op Rising Force vind ik wat zwakker.

Hij had dat er eigenlijk ook wel heel duidelijk mogen bijschrijven in het geval van Icarus Dream Suite waarvan het begin gewoon een herwerkte Albinoni is.

Eigenlijk wel, maar dat komen we toch veel vaker in de metal tegen?

Toch wel erg toffe plaat. Malmsteen wisselt in zijn solo's af tussen rock en barok, hierdoor komt het voor mij zeker niet over gepingel. Ook vind ik zijn akoestische werk fenomenaal.

Verder is de zanger Jeff Scott Soto heel welkom, het geeft een extra dimensie aan de plaat en hij is toch niet teveel aanwezig; Malmsteen steelt nog altijd de show. Wat heeft die Scott Soto overigens een strot en dan doel ik met name op 'As Above, So Below'.

Originele plaat met veel gezichten dus, ook lekker veel tempowisselingen en een ideale lengte. Topper wat mij betreft.

Ik weet niet of je het zo bedoelde, maar dat is niet Malmsteen die we horen zingen, wel Jeff Scott Soto.

Nee, zo bedoelde ik het inderdaad niet. Ik wijzig dat even.

De eerste magische momenten van Malmsteen beleefde ik toen ik de demo's in handen kreeg die aan deze elpee vooraf gingen. Vooral het nummer Merlin's Castle was hemels met ongekend gitaarwerk. Althans, ik had zoiets nog niet eerder gehoord.
Laat nu net Merlin's Castle ontbreken op deze elpee. Mijn teleurstelling was enorm groot. Volgens mij staat het nummer in een andere vorm wel op een latere elpee.

Deze elpee kent genoeg gitaargenot, maar doet nu toch wel wat ouderwets aan. De instrumentale stukken vormen de hoogtepunten en gelukkig zijn dat er genoeg.
Ik draai de demo's nog regelmatig, in tegenstelling tot de elpees. Op de demo's hoor ik nog dat mysterieuze jonge ventje uit Zweden dat zo onbehoorlijk snel de fretten van zijn gitaarhals afkraste.

Over zijn gitaarwerk hoef ik niet veel aan toe te voegen of af te dingen...destijds een hele grote meneer in deze scene. Wat ik jammer vind is dat als een instrument zoals bij dit Rising Force grotendeels het geval is, op de voorgrond komt te staan, de rest heel werktuiglijk komt te klinken. Zodra er ook bij gezongen wordt, hoor ik de drums m.n en bas, tweede gitaar meer tot leven komen. Het hoeft ook niet weer zo te zijn dat alle instrumenten virtuoos bespeeld worden, maar wel graag met iets meer dynamiek en dat ontbreekt m.i. teveel op de instrumentele nummers.

Geinige hardrockplaat, waar allerlei technische hoogstandjes ten hore worden gebracht. Helaas vind ik het vaak wat nietszeggend. Wordt hier ook niet echt warm van.

Kon deze gitarist al door zijn bijdrage aan het Steeler album en enkele slecht klinkende demo`s die ik gekregen heb van de toenmalige Aardschok medewerkster Marijke Koggel ( zo heette ze geloof ik). Was toen behoorlijk onder de indruk van zijn gitaarspel en zag uit naar zijn eerste album. Het is een prima album geworden vol gitaargeweld met zo nu en dan een duidelijke klassieke stempel. Anno 2012 klinkt het allemaal wel wat oubollig maar dat amg de pret niet drukken.

Ik denk dat ik de exacte tegenpool van mijn muzieksmaak heb gevonden.

Uit pure interesse de eerste twee nummers van dit album geluisterd en ik ben oprecht verbaasd over het effect dat dit op me heeft - ik krijg er letterlijk nare rillingen van. Klinische opperkitsch die totaal geen aandacht besteedt aan zaken als melodievorming, sfeer of emotie. Als het maar snel gespeeld wordt.

Ben wel benieuwd hoe je bij Malmsteen terechtkomt, dan. Ik vind het neo-klassieke element wel sfeer geven en als het gaat om het holle begrip emotie, word ik wel geraakt door de virtuositeit.

Dit album bevat overigens wel meer dan alleen snel gitaarspel. Juist ook veel melodie. Of je daar wel of geen emotie en sfeer bij voelt is uiteraard een louter persoonlijke kwestie.

Maar deze muziek is geen veilige verantwoorde keuze. De goegemeente die niet verder kijkt dan de waan van de dag zou dit wel eens kitsch durven noemen en je verdenken van slechte smaak als je enige bewondering koestert voor deze Paganini van de elektrisch versterkte gitaar.

Afbreken is makkelijk. Het is geen Bach natuurlijk.

Tsja als ik opeens de bebop-jazz in ga duiken zal ik ook helemaal gestoord worden. Wie mij bombardeert met ambient electro kan ook een knal verwachten. Dat krijg je als je in het vreemde duikt. Bij gebrek aan herkenningspunten flipt ons brein dan. Geleidelijke stapjes, raad ik U aan.

Alsof Yngwie de snelste is next stop: Dragonforce zou ik zeggen.

Lekker snel gitaarwerk met klassieke invloeden. De instrumentale nummers zijn het best want de zang is weinig bijzonder.

Yngwie J. Malmsteen, tsja, ten heden dage staat de man bekend als een arrogante kwal met narcistische neigingen. Of hij ooit anders is geweest weet ik niet, maar toen hij opkwam met zijn debuutalbum had de man wel degelijk wat te vertellen aan de wereld. Op Rising Force doet hij daadwerkelijk iets dat op dat moment nergens anders te horen was. Zijn spel is scherp, de composities vers en interessant, en het gepiel van Malmsteen zelf uiterst smaakvol en goed gedoseerd. Hier nog vrij veel instrumentale songs, maar wel een aantal van de absolute klassiekers, zoals natuurlijk 'Black Star', 'Far Beyond the Sun', en 'Evil Eye', maar voor mij is ook 'Icarus Dream Suite' een waar hoogtepunt. De mengeling van barok en hard rock/metal smaakt hier absoluut nog naar meer. Zanger Jeff Scott Soto heeft hier slechts een kleine rol, en hoewel hij prima zijn werk doet, valt hij niet per sé op in positieve of negatieve zin. Het draait hier absoluut allemaal om Yngwie Malmsteen en zijn strakke gitaarspel.

Heerlijk. Het is herfst, eindelijk. Tijd om eens wat oude ceedees uit de kast te trekken. Ik weet het, een album als deze hoort eigenlijk op zwart vinyl en niet op de destijds vaak matige cd master. Maar toch, een eeuwigheid geleden toen de gitaarhelden nog in waren speelde Malmsteen op zijn gemak een plaatje vol. En zijn spel was afwijkend van alles en iedereen dus kom maar op met je baroklawaai, dan zet ik m nog heel even iets harder.

Goed idee, gigage, ik doe mee. #watdraaijenu?
Al vind ik niet dat het draaien van deze geweldige plaat seizoensgebonden zou moeten zijn.

Nou, dit album heeft ook wel wat oubolligs. Jaren '80 notenneukerij. Met wanstaltige knipoogjes naar klassieke muziek. Speelt Berdien Stenberg hier ook niet een riedeltje mee?
De man kan lekker spelen, daar niet van, maar dit is toch wel kitsch in het kwadraat.

Berdien, André Rieu en james Last zijn allemaal paraat op deze plaat