Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Rising Force (1984)

Ik vind de negatieve kritieken op dit album toch een beetje overtrokken. Ik ben het helemaal eens dat Malmsteen na dit album niet veel spectaculairs meer op zijn naam heeft staan, en dat hij, zoniet als gitarist, dan toch zeker als composer, een beetje overroepen was. Maar dat is natuurlijk het gevolg van dit album, dat toen toch insloeg als een bom, met iets dat nooit eerder gehoord was. Natuurlijk waren er andere supersnelle solisten, natuurlijk waren er anderen die reeds klassieke invloeden in hun speelstijl, of in rock muziek verwerkten. Maar niets klinkt, of klonk als dit album, ook niet Malmsteen's eigen latere werk (de opvloger misschien nog een beetje). Ik ben het ook niet eens met de "notenpoeper" kritiek. Naast een uniek geluid hoor ik hier gitaarsolo's en muziek waar veel gevoel, schoonheid en emotie in schuilhouden. Toch eens een beetje beter beluisteren zou ik zeggen. Dit album staat nog als een huis, en is zeker een echte klassieker in het metal/hard rock repertoire.

Probleem van Malmsteen is wat mij betreft het gebrek aan feedback. Volgens mij ontslaat hij iedereen direct die ook maar iets zegt over dat dit of dat beter moet. Dat kan betekenen dat het aan het songmateriaal nog wel eens schort. Dat neemt voor mij niet weg dat ik de meeste Malmsteenplaten goed kan hebben. Ik geniet wel van het over de top hardrock/metal gevoel wat de platen uitstralen. Eveneens kan ik behoorlijk genieten van het uit duizenden herkenbare gitaarspel van de maestro. Net zoals Cabeza aangeeft zit daar waarachtig een hoop moois in. Het gitaarspel staat natuurlijk op alle Malmsteenplaten centraal. Op dit debuut wordt met name op de instrumentale tracks de show gestolen. De duels tussen Malmsteen en Johansson zijn om van te smullen. Ook de eerste(?) wapenfeiten van een jonge Jeff Scott Soto zijn de moeite van het noemen waard.

Tja Cabeza, smaken en meningen verschillen nu eenmaal. Dan maar de conclusie trekken dat de anderen het beter zouden moeten beluisteren vind ik wat overtrokken.

Ik hoor hier op dit album niks nieuws wat bijvoorbeeld Led Zeppelin en Deep Purple niet eerder en honderd keer beter hebben gedaan. Alleen verwerkten zij die kunde en kunstjes in een klassieker van een song. Wat Malmsteen heeft gemaakt is een zwak aftreksel van de klassiekers. Uit het ene kunstje dat hij kan heeft hij een heel album getrokken vol irritant over het paard getild geneuzel.

Toen ik dit zoveel jaren terug voor het eerst hoorde was ik wel onder de indruk. En het heeft mij lange tijd gevoelsmatig weten te raken. Nu vind ik het een hoop ongelofelijk pretentieuze shit. Waardeloos op compositorisch vlak en emotioneel zo vlak als de Kempen in dit zo vaak door grijze wolken overtrokken apenland.

... toch heb ik in Led Zepplin of Deep Purple nog nooit een noot horen klinken die mij aan dit album doet denken, of vice versa....

Beter luisteren zou ik zeggen.

Waar zal ik beginnen...??

Ik vind de klank van dit album uniek, en nog niet eens ergens in de buurt van het werk van Led en Deep liggen. Trouwens, ook qua stijl hoor ik weinig overeenkomsten. Naast wat klassieke invloeden blijven bij Led en Deep toch vooral de blues invloeden overheersen, wel het laatste waar ik bij dit Malmsteen album aan denk...

Te beginnen bij hun hele oeuvre. Maar Rainbow mag bijvoorbeeld ook. De solo's, de klassieke bombast, het was echt niet nieuw in mijn oren. Maar zoals ik al schreef, wat Malmsteen er mee deed was dat ene kunstje eindeloos uitspinnen. Hoe vaker ik het nu beluister, hoe slechter ik het ga vinden. Het moet zowat de meest pretentieuze muziek zijn die ik ken. Onze gitarenbepotelaar dweept hier met de klassieke grandeur van de echte grootmeesters maar komt niet verder dan een platvloerse verkrachting. Echt geen enkel, maar dan ook geen enkel vernuft in de composities, die eigenlijk niet eens die naam waard zijn.

There's a hole in the sky and don't ask me why 'cause I do-o-o-on't kno-o-ow.

Dat je 't hem niet moet vragen want dat ie het niet weet, dat komt natuurlijk omdat het gebakken lucht is.

Maar genoeg over dit onding. Er is teveel moois aan muziek te vinden om hier langer bij stil te blijven staan.

welles! ...nietes! ...welles! ...nietes! ....

... en veel gebakken lucht in je argumentatie, maar het leest wel leuk weg

Ik gaf geen argumenten maar mijn mening. Die kan ik desnoods wel onderbouwen met argumenten door bijvoorbeeld te wijzen op het gebrek aan of al te simplistische opbouw van harmonie. Of dat er nergens een contrapunt te bespeuren valt. Inhoudloze virtuositeit over een slap achtergrondje heen. Meer is het niet en dat is redelijk objectief aantoonbaar.

Maar waartegen zou ik trouwens moeten argumenteren. Dat dit insloeg als een bom omdat het nooit eerder gehoord was? Waar en bij wie sloeg het in als een bom? Bij een grote groep serieuze muzikanten, componisten en/of muziekkenners, -critici? Of bij enkele tieners met (nog) amper enige luisterervaring.

Uit wiki:

Rising Force won the Guitar Player Magazine's award for Best Rock Album and was also nominated for a Grammy for 'Best Rock Instrumental', achieving #60 on the Billboard album chart

Malmsteen's "Neo-classical" style of metal became widely popular among guitarists during the mid 1980s, with contemporaries such as Jason Becker,Stratovarius, Paul Gilbert, Marty Friedman, Tony MacAlpine and Vinnie Moore becoming prominent. MacAlpine came to the neoclassical/shred field by applying his classical piano training to his guitar playing and Moore arrived at a similar style because he shared Malmsteen's major influences. In late 1988, Malmsteen's signature Fender Stratocaster guitar was released, making him and Eric Clapton the first artists to be honored by Fender.

Uit allmusic:

Rising Force was a revelation upon its release in 1984; Eddie Van Halen had introduced dazzling speed to the realm of rock guitar technique, and the compositions of Randy Rhoads had begun to fuse heavy metal with neo-classical influences, but no one before Yngwie Malmsteen was able to combine those elements with such blinding virtuosity. Malmsteen's innovative guitar style made Rising Force a mandatory primer for '80s metal guitarists, with its classical chord progressions and Malmsteen's use of harmonic minor scales, a wide vibrato imitative of classical violinists, and impossibly fast picking techniques, including the sweep-picked arpeggio (sort of a cross between strumming a chord and picking each note individually). Malmsteen's obsessions with Bach, Beethoven, and Paganini are used in the service of a dark, stately, gothic atmosphere and sent guitar students scurrying to learn their works as well as Malmsteen's own. The true inauguration of the age of the guitar shredder.

Yngwie Malmsteen is arguably the most technically accomplished hard rock guitarist to emerge during the '80s. Combining a dazzling technique honed over years of obsessive practice with a love for such classical composers as Bach, Beethoven, and Paganini, Malmsteen's distinctively Baroque, gothic compositional style and lightning-fast arpeggiated solos rewrote the book on heavy metal guitar. His largely instrumental debut album, Rising Force, immediately upped the ante for aspiring hard rock guitarists and provided the major catalyst for the '80s guitar phenomenon known as "shredding"

en zie ook hier



Tsja...

Een orakel uit wiki en een reclamepraatje van allmusic.

Beide argumentatieloos wat mijn aangehaalde (vraag)stelling betreft.

De grote groep serieuze muzikanten, componisten, muziekkenners en/of -critici, waar is hun erkenning?

... geschreven door pubers waarschijnlijk, ook de Grammy's worden uitgedeeld door tieners die niets met de muziekbusiness te maken hebben, net zoals de redactie van Guitar Player Magazine uitsluitend door snotneuzen wordt bevolkt....

Even serieus nu, over smaken valt te twisten. Als dit album niet in je smaak valt, daar kan ik best inkomen. Maar feiten zijn feiten. Als dit album onopgemerkt was voorbijgegaan, zou het zeker niet in aanmerking gekomen zijn voor een Grammy, zou dit album niet verkozen geweest zijn in Guitar Player Magazine, en zou een casi instrumenteel, hard-rock georiënteerd album nooit zo'n hoge verkoopscijfers gehaald hebben.
Akkoord dat hij daarna de verwachtingen van velen niet heeft ingelost, en mede door zijn ego een geliefd en makkelijk object is geworden om op te kakken, maar dat neemt niet weg dat dit album, mede door de aangehaalde feiten, een klassieker is binnen het gerne.

Daarvoor zal hij eerst moeten stikken in zijn eigen kots, een kogel door zijn hoofd moeten knallen, een overdosis pillen slikken, neerstorten met een vliegtuig of op een andere onnatuurlijke manier de kist ingaan... Dan kan je ze weer niet tellen, de aasgieren die om een graantje publiciteit mee te pikken, hun bewondering om hun held en inspiratiebron op alle kanalen van de daken moeten komen schreeuwen....
Het zou de eerste keer niet zijn.

de plaat sloeg in als ene bom vanwege het feit dat hier een gitarist op te horen was die reetesnel kon spelen, wat in die tijd als ene flinke prestatie gezien werd, in een combi van metal/klassiek , een nieuw jasje

al snel bleek dat dat het zon' beetje was wat Malmsteen uniek maakte

neemt niet weg dat deze plaat lekker wegluistert,en daar gaat het uiteindelijk om, domme teksten of niet, daar kun je deep purple of led zep ok best van betichten

btw, vind ik een plaat als marching out compositorisch en muzikaal gezien veel meer waarde hebben , daarop heeft malmsteen geprobeerd werkelijk fatsoenlijk opgebouwde nummers ten gehore te brengen en is zijn spel niet immer dominant

maar het blijft ene gitarist en ene gitaristenplaat heeft als uitgangspunt nu eenmaal de gitaar, en daar moet je van houden

Wat ik ook nergens tegenspreek.

Het sloeg dus in als een bommetje binnen een bepaald strominkje (namelijk de Neo-classical metal) binnen een klein deeltje (namelijk heavy metal) van de muziekwereld.

Om een en ander in perspectief te plaatsen.

Heb ik ooit iets anders beweerd dan? IK heb er hier geen iconen als Led Zeppelin en Deep Purple met de haren bijgesleurd.



Het blijft wel een feit dat dit album, de speltechniek van Malmsteen, en ook het geluid uniek waren.
een PUNT zet ik er bij deze achter.

Het is dus een echte klassieker (binnen het genre) maar niet in vergelijking met de (echte echte) klassiekers (binnen hetzelfde genre)?

De vergelijking met Zep mis ik een beetje maar Yngwie's liefde voor Blackmore heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. Het is echter geen klakkeloos kopiëren wat hij doet. Malmsteen heeft een onmiskenbare eigen geluid en stijl. Ik heb hard gezocht maar het equivalent van Far Beyond The Sun heb ik op geen enkele Blackmore release gevonden dus ik hou mij aanbevolen. Rising Force blijft itt het Blackmore oeuvre in de eerste plaats een gitaaralbum. Malmsteens spel klinkt hier nog lekker rauw en glamrockerig. De composities zijn ook gewoon behang voor de gitaarsolo's van Yngve. Toch heb ik het idee dat Yngve hier nog een beetje in dienst van de melodie speelt.
Ik kan niets zeggen over de impact destijds. Maar zo verrekte veel snelle gitaristen waren er nog niet en de meesten speelden jaren 70 stijl hardrock en Malmsteen nam je mee de 80's in.

Het basisthema van Far Beyond the Sun lijkt wel heel erg verdacht een slap aftreksel te zijn van de vijfde van Beethoven. Waar de inspiratie voor Icarus' Dream Suite Opus 4 (die titel ) vandaan komt is inmiddels ook bekend. En speelde Malmsteen nu eigenlijk sneller dan de gemiddelde jazzgitarist of Eddie van Halen, een van zijn voorbeelden? Die ene korte solo van hem in Beat It van Michael Jackson bevat evenveel snelheid en meer expressie dan Malmsteen hier over een heel album uitsmeert. Of neem nu Prince, die schat ik ook veel hoger in als gitarist, terwijl dat superieure gitaarspel bij hem enkel ten dienste staat van de compositie van een song.

Op Rising Force is dat geheel anders en dat maakt het zo'n potsierlijk album in mijn ogen. De maniakale jonge Yngwie oefende zichzelf helemaal gek en in zijn narcisme en tomeloze zelfoverschatting produceert hij hier niets meer dan een erg pretentieus en infantiel gedrocht. Het kokketeren met klassiek maakt in ieder geval dat ik zijn muziek ook aan die standaard afmeet en dan mist het een gedegen opbouw en emotionele diepgang. Maar goed, langs de andere kant is het 'maar' een rockplaat en toegegeven, een dat ik ooit erg goed heb gevonden. Malmsteen maakte zichzelf een ster die kort opflitste in het metal- en gitaarwereldje en daar bewondering opriep, maar daarna bijna even snel weer uitdoofde.

@ Kronos:
Sorry, maar ik kan me maar niet van de indruk ontdoen dat je beoordeling van dit album niet van enige vooroordelen gevrijwaard blijft, en dat je feiten blijft minimaliseren of ontkennen. Ik ga hier niet meer teveel woorden aan vuil maken, maar doe gewoon een beetje onderzoek. Het is en blijft een feit dat de stijl van Malmsteen uniek was, en al is de Wikipedia zeker niet God, (de nederlandstalige versie nog verder van), zelfs in het door jouw geplaatste linkje word het verband gelegd met de gerne benaming Neo-classical metal en Malmsteen. Maar als je je wat meer verdiept in het thema, dan is er toch een groot verschil tussen Ritchie Blackmore (in het betreffende artikel vernoemd als de grondlegger van het gerne, vanwege de klassieke invloeden van zijn composities in zijn gitaarspel), en Yngwie Malmsteen, die zoals hij zelf zegt mede is beinvloed door Blackmore. Maar Blackmore combineert in zijn solo's vooral bluesladders, stukjes uit de mineur toonladder en ideeen uit de Europese klassieke muziek, terwijl Malmsteen uitdrukkelijk de blues ladders ontweek "omdat iedereen die al gebruikt". In de stijl van Malmsteen ligt de nadruk op de harmonische en natuurlijke mineurladders. Dit samen met de andere invloeden en aspecten die hij introduceerde in zijn spel, maakt Malmsteen algemeen herkend als de ontwerper van het gerne. Blackmore gaf hem het voorzetje, Malmsteen maakte de goal. (In deze context dan toch). Het is mede door de speeltechnische moeilijkheid en het vereiste eindeloze oefenen dat het gerne langzaam is doodgebloed (of nooit echt is doorgebroken). De Neo-classical metal die nu word gebracht is meer in groepsverband, daar waar het bij het onstaan solo gericht was. Vandaar dat de songs in dienst van de solo's staan, of beter, de solo's zijn de songs natuurlijk. (Vandaar dat ik persoonlijk dit ook zijn beste album vind.)
Dat je dat niet lust, is persoonlijke smaak. Dat je niet naar de muziek kunt luisteren zonder vergelijkingen te maken met de "klassieke componisten en hun meesterwerken", een persoonlijke geestestoestand. Dat je dit album niet erkend als een klassieker binnen het hard-rock/metal gerne, een pionier van een nieuw subgerne, maar ook op gitaartechnisch gebied, is een ontkenning van de feiten.

@Cabeza,

Bovenstaande was mijn reactie op dat het als een bom zou zijn ingeslaan. Daarmee kreeg ik de indruk dat jij bepaalde feitjes nogal opblaast en dan wil ik dat graag in perspectief plaatsen. Bij mijn weten is er geen grote groep serieuze muzikanten, componisten en/of muziekkenners bij wie dit album opschudding veroorzaakte. Inmiddels mag dan duidelijk zijn dat het niet alleen de aandacht wekte van enkele tieners met (nog) amper enige luisterervaring maar de bewijzen van herkenning alom in de muziekwereld blijven uit.

Als een muziekgenre uitsterft, dan is dat zeker niet omdat het te veel oefening vraagt om het te spelen. Even naar jazz en klassiek luisteren maakt dat duidelijk. Zo ongelofelijk moeilijk is wat Malmsteen deed nu ook weer niet. Maar als een genre stomvervelend is en inhoudelijk als een lege doos, dan is het natuurlijk geen lang leven beschoren. Dat lijkt mij als verklaring toch logischer. Een mooi verhaal schrijf je, dat wel. Maar overtuigen doet het mij niet. Ik denk dat het stemgemiddelde en het aantal stemmen hier op MuMe de waarde van dit album (of het gebrek eraan) goed weergeeft.

Je vindt er kort gezegd geen reet aan. Malmsteen speelt nooit in dienst van het nummer. Dat kun je stuitend vinden. Ik vind het prima. Dat stukjes en ideeën samenraapsels zijn uit de klassieke wereld kun je stuitend vinden. Ik draai het om. Mede hierdoor heb ik juist kennis leren maken met klassieke muziek. En hoe graag ik ook naar een symfonie van wie dan ook mag luisteren, ik hoor er nooit een elektrische glamrockerige gitaar doorheen. Dus in die zin heeft Malmsteen meerwaarde voor mij. Verder is Malmsteen in vergelijking met Blackmore, Steve Vai of welke jazzmuzikant dan ook altijd de mindere. Malmsteen steelt de show met snelheid en zijn fameuze sweep-arpeggio's. Ook dat is voor mij een reden dat dit meerwaarde heeft. Soms wordt ik gewoon niet goed van al dat functionele gedoe in een nummer. In de jaren 90 is de gitaarsolo bijna verbannen geweest. Dan ben ik blij dat er nog een handvol zelfingenomen figuren als Yngwie rondloopt. Wat nou functioneel naakt? Af en toe mag het best keiharde (gitaar)porno zijn.

Hoe dat dan? Vergelijk je de muziek van Malmsteen nu met een klassieke symfonie maar dan met een elektrische glamrockerige gitaar er doorheen?


Het gaat niet zozeer over functionaliteit, maar inhoud. En zelfs dat hoeft er voor mij niet zoveel te zijn. Maar als er wel gedweept wordt met de klassieken en het inhoudelijk niets voorstelt, dan wordt het pretentieus. En daar knap ik op af.


Van mij mag dat ook, maar ik hoef het niet te horen. Ik hou namelijk niet van porno. Een zotte Zweed die zichzelf bewonderend voor de spiegel staat af te rukken, nee bedankt.

Beste Kronos,

A: Ik gebruik de woorden 'samenraapsels en ideeën" Geen directe vergelijking dus. Als je dat uit zou leggen als: luister naar Beethoven en daarmee is Malmsteen overbodig, zeg ik nee want Beethoven had geen gitaar.

B: Functionaliteit als inhoud interpreteer ik door jouw verhaal als hetzelfde. Maar zo je wilt dat het gescheiden beschouwd moet worden, is daar in Malmsteens geval in beide gevallen geen sprake van. Ik vind dat prima.

C: Hangt samen met B. Maar jouw beeld over een masturberende dikke Zweed voor een spiegel zegt meer iets over jouw perverse geest dan de mijne.

Jij bent al de tweede hier bij dit album die iets over mijn geest denkt te kunnen zeggen. Nu ga ik toch maar echt naar echt goeie muziek luisteren in plaats van hier verder te zeveren.

Nog veel oorgastisch fendergenot gewenst aan de liefhebbers.

waar het om gaat is dat de een dit dik ok vind en de ander nie

kun je nog 2 paginas proberen elkaar te overtuigen, lukken zal het niet, de volharding van beide kampen is overigens bewonderenswaardig

zelf zit ik ergens tussenin, veel inhoudt heeft de muziek van malmsteen nooit gehad, maar dat boeit niet, je luistert nogmaals, omdat je het lekker vind, en nu en dan heb ik zin in een plaat als deze, om die vervolgens voor een tijdje in de kast te zetten

btw, makkelijk is het zeker niet om op deze manier gitaar te spelen

Spijker op de kop, Joy. Ondanks de weinige gelaagdheid toch enorm genietbaar af en toe. En ik kan het ook niet nadoen.

Dat is juist Joy. Maar daar zijn we het ook vanaf het begin over eens geweest. De discussie ging eerder over hoe groot de impact van dit album was. Maar dat is dus ook weer relatief. In die tijd was het best een bijzonder album voor vele mensen. Laat ik het daar op houden.

De kritiek dat het gitaarspel van Malmsteen inhoudelijk niet veel voorstelt, lijkt me een zeer persoonlijke struikelblok. Virtuoos gefreak, pretentieus, emotioneel zo leeg als een lege doos... dat heb ik ook wel eens eerder gehoord van mensen die jazz muziek niet kunnen pruimen. Voor elke mood een soundtrack lijkt mij.
Vooral als je jaren zeventig hard-rock kunt appreciëren is het vreemd dat je hier problemen mee zou hebben. Geef toe, vooral live kunnen deze bands er ook een stukje virtuoos gefreak tussen gooien, dat emotioneel niet veel tot het nummer of de muziek bijdraagt (ik denk nu bv. spontaan aan "the Mule" op Made in Japan). Minutenlange gitaarsolo's over een repetatieve achtergrond (quote Kronos: Inhoudloze virtuositeit over een slap achtergrondje heen) is trouwens een van de stijlkenmerken van de hardrock uit die tijd. Of draagt bijvoorbeeld de minutenlange gitaarsolo van Michael Schenker in Rock Bottom Phenomenon (1974) zoveel bij tot de emotionele kracht van de song? De gitaarduels bij Wishbone Ash, de improvisatie's van Ritchie Blackmore, Angus Young en Jimmy Page, dat is dikwijls gewoon kicken op virtuoos gefreak. De muziek van die tijd stond daar bol van, en de meeste hard-rock/metal bands heden ten dage zijn nog steeds niet vies van een beetje muzikale porno.
Amen. (Toch weer woorden aan vuilgemaakt )

Ik zal het weer proper maken.


Om er maar eens eentje uit te pikken; ja. Het nummer valt bijna even stil als Phil Mogg where do we go from here zingt en dan begint een hele goeie solo, vol bluesgevoel, geniaal opgebouwd en voortgestuwd door een krachtige baslijn die op precies de juiste moment anticipeert op de gitaar en even later van patroon verandert ondersteund door een versnelde drumpartij waardoor men in die enkele minuten van bijna stilstand tot een geweldige eindsprint komt. De solo is er voor de song en de song is er voor de solo. Dat is nog eens muziek.

Lijkt me niks dat je ook niet in 60 seconden kunt waarmaken...