Golden Earring - Bloody Buccaneers (1991)

Een beetje de comeback van de Golden Earring. Prima cd!

Ik zie dat ik hier ooit een 3,5 sterren aan gegeven heb. Was ik zeker in een zuinige bui. Want deze plaat is minstens 4 sterren waard. Ik ben het eens met Ad. Dit is een prima CD. Geldt trouwens ook voor de opvolger Face It. Waar blijven de positieve kritieken?

Nou, vooruit Janz, laten we eens positief zijn............
Dit album is weer rock zoals we de muziek van de Earring eens gekend hebben. 'Eindelijk', reageerde ik verblijd toen ik dit album net had gekocht. Hier staan weer 'met beton gefundeerde' songs op, een paar echte ballads (de Earring is daar (bovenal in de 'seventies') nooit zo gul mee geweest ) en lekker pittig gitaarwerk. Zeer lekker album.

Voor mij toch een halfbakken album, ondanks de positivo's hier.

Ik weet het niet, maar het niveau van Moontan of Contraband halen

ze volgens mij toch niet op dit album.

Going To the Run, Joe en Temporary Madness zijn hier mijn favorieten

maar kan dit album moeilijk in één ruk uitluisteren !

3 sterren, ik kom niet hoger, sorry ! ***

het is het enige album van the Golden Earing dat ik ken (ik luister doorgaans alleen metal) en ik heb het leren kennen door mijn vriendin en ik moet zeggen: geweldige plaat!!

we hebben hem 2 zomers geleden steeds gedraaid in de auto naar Frankrijk en als ik de cd hoor, zit ik met mijn bolletje altijd meteen lekker in het zonnetje in Frankrijk in de bergen, in de Gorge du Verdon (ofzo)

Redelijke plaat met het fantastische 'Going to the run'.

6 berichten slechts bij `n Earring album uit 1991 , zegt wel iets over de smaak van muziek op MM .
Golden earring is een band die bijzonder wordt ondergewaardeerd.
Dit album rockt er weer lekker als vanouds op los .
Mijn favo`s zijn ; Joe - Making Love To Yourself - One Shot Away From Paradise - Pouring My Heart Out Again - en het magistrale Going To The Run .
Muziek op zijn best van 1 van de beste bands ter wereld .
4 dikke sterren .

Heerlijke plaat van toch wel een van mijn favoriete bands, met als favorieten Going to the Run, Joe en Temporary Madness. One Shot Away From Paradise en Pourin' My Heart Out Again vindt ik beter op de Naked Truth!

Zelf zet ik dit album niet zo heel vaak op, want mijn pa die draait zijn Earring platen zo vaak in de auto, dat ik ze onderhand ken dromen


4 sterretjes voor dit album, de hoes is ook briljant trouwens.

Na een aantal beduidend mindere albums krabbelt The Earing langzaam maar zeker weer uit een dal.
Dit is een ouderwets stevig groepsalbum waar de overmatige electronica gelukkig tot het verleden behoort.
De groep moet doen wat zij het beste kan, zonder al te veel toeters en bellen een gezond stukkie Rock op de mat liggen.
Going To The Run is de sterke single, mooi des Earings neergezet met een boeiend verloop.
Joe, In A Bad Mood , Temporary Madness en Pourin' My Heart Out Again(typisch Kooijmans) zijn voorbeeldige nummers.
Een nieuwe herstart en gelukkig braken er weer zonnige tijden door voor de groep.

Dit was inderdaad weer een beetje een opleving voor de band.

Mooie single met Goin To the Run.
Al ben ik dat nummer ondertussen wel meer dan zat :s

Ben het wel met Bikkel en Kingsnake eens; weer eens een behoorlijke rockplaat.

Tja, vroeger 1 van mijn favourieten, wordt steeds minder... voor mijn gevoel. Going to the run vind ik echt een slecht zeurnummer, afschaffen. Maar goed, met die mening sta ik bijna alleen vrees ik. Geldt ook voor Pourin.. bah.

Hoogtepunten: Joe, One Shot, In a bad Mood en When Love turns to pain.

Al even ongeïnspireerd als zijn voorganer, enkele songs te na gesproken zoals het sterke Joe en de aanvaardbare songs 7 en 2. Rest flauwe meuk.

zwakke earring , in de jaren 70 maakten ze prachtige lp's , deze was en is overbodig , één van hun zwaksten !

Op het muzikale vlak ben ik het heel vaak, bijna altijd eigenlijk, eens met Father McKenzie maar nu verschillen wij toch eens van mening. Hun gouden periode hebben ze natuurlijk dan allang achter de rug maar op deze plaat uit de jaren negentig is heel veel energie, speelplezier en goede muziek te horen. Af en toe stevige rock, in het openingsnummer Making Love To Yourself gaat het meteen al flink los op gitaar en drums, maar meestal met een pop-randje waar niks mis mee is.

Alleen de laatste drie nummers zijn wat minder, hoewel ik When Love Turns To Pain dan wel weer mooi gezongen vind door George Kooymans.

Al met al voor mij een Earring CD die is nog steeds graag opzet en van A tot Z te genieten valt en dat kan ik zelfs niet van enkele jaren 70 cd's van ze zeggen.

Belangrijk album in de loopbaan van Golden Earring.
Onder andere Going To The Run en One Shot Away From Paradise waren prima songs om unplugged te spelen.
Na dit album kwam mede daar The Naked Truth uit voort, waarmee ze weer een groot nieuw theater publiek tot zich winnen, en oude fans hun weer gingen volgen.

Schitterend album!! Hoewel ik de albums hiervoor ook niet super slecht vind, is dit album wel weer meer richting de rock. En dat zie ik graag!
Eigenlijk vind ik alleen When love turns to pain wat minder. De rest is heerlijk!!

Wat een heerlijke earing plaat Eindelijk weer. Na 12 jaar duisternis eindeljk weer een echte superplaat!

Klinkt goed, lekker vol, wat zwaar, gitaar knalt er weer uit, optimistisch en het rockt weer lekker.

Ze hebben zich weer hervonden, geen disco experimenten, geen geforceerd proberen de amerikaanse markt te veroveren, gewoon lekker spelen.

Enorm energiek goeie plaat

Prima plaat inderdaad , lekker gitaristisch en stevig . Ik vind niet alles even sterk , maar The Earring is duidelijk op de weg terug . Met Face It als stralend hoogtepunt . Een jammerlijk wat onderschatte Earringplaat is dat .

Ja, Face It is echt een pareltje. Soort half accoustische sound,.
Ze waren echt goed geinspireerd in die tijd

vind ik zelf één van de best earring albums de groep klinkt hier als vanouds heerlijk album en sterke nummers !

dit vind ik toch wel het beste Earring album
geen 1 slecht nummer muzikaal is hij ook goed
going to the run blijft altijd mijn favoriet

Zal wel aan mij liggen


4 sterren

Dit was de beste laatste cd van de Earring deze cd is gewoon lekker rocken, met een hele goede ballad going to the run, wat hier na is gekomen is jammer maar stukken minder...

De laatste plaat van de Golden Earring vind ik ook erg goed, misschien nog wel beter dan deze.

Laatste tijd weer eens een aantal malen gedraaid, en hij blijkt me nu beter te bevallen dan ik altijd in mijn herinnering had.
Eigenlijk gewoon een ijzersterk album van de Earring.
De electronica die Keeper Of The Flame zo overheerste, is zo goed als verdwenen en het rockt gewoon weer als de neten.
En waar het er wat rustiger aan toe gaat, doet het dat dan ook op een mooie meeslepende manier.

Going To The Run is natuurlijk de ijzersterke hit (nummer 3 in voorjaar 1991).
De kleinere hit was Temporary Madness, wat ik een heel aardig nummer vind, maar geen topper.
Helemaal top is wel de opener Making Love To Yourself, met weer lekker piele piele gitaarwerk van George.
Dat geldt ook voor Joe een goede meeslepende rocker.
2 rustige prijsnummmers: One Shot Away From Paradise (geweldig) en het gevoelige When Love Turns To Pain.
Ook Pourin' My Heart Out Again is gewoon goed te noemen.
In A Bad Mood en Planet Blue zijn degelijke albumnummers.
Alleen het titelnummer is wat van een minder kaliber.
Maar door de bank genomen, een prima, ouderwets rockend album van de Earring

Ben dus met terugwerkende kracht opnieuw weer blij met dit album.
Ik hoor hier eigenlijk ook een beetje de sfeer van de laatste Tits 'n' Ass in terug.
En 4 sterren dus.

Deze heb ik nu ook een tijdje in huis en heb hem nu 10 keer beluisterd, maar is een super goed plaatje.

Hoogtepunten zijn goinig to the run, joe, one shot away in paradise en when love turns the pain.

De rest van de nummers zijn trouwens ook geweldig.

Vanwege het rock karakter bevalt deze mij beter dan hun magnum opus moontan.

Dit vond ik na wat mindere albums zowaar weer een topproduct van de Haagse Gentlemen

@Ricardo, het album bevalt je beter als Moontan vanwege het rockkarakter, terwijl je juist de zachtere nummers noemt als hoogtepunten. Uiteraard is smaak verschillend maar juist je argumentatie is dan een tikje opvallend.

Begrijp me goed, uiteraard kan dit album je beter bevallen dan Moontan. maar juist dat album bevat geen softe songs als Going to the run of Pouring my heart out again. Vrijwel alle 6 songs op dat album zijn rocksongs, zelfs het lazy Suzy Lunacy. Mischien dat juist de lange instrumentale stukken op dat album voor jou de rockvaart eruit halen.
Wel was het b-kantje van Radar Love destijds de prachtige Kooymansballad 'the song is over'maar haalde dit ook niet het album trouwens. Dat je dan BB prefereert boven Moontan vanwege het rockende gehalte terwijl dit album bijna voor de helft uit ballads bestaat, lijkt dus wat tegenstrijdig.

Als je BB juist lekker rockend vind, en dit is zeker een album waarop de band weer een wat steviger geluid laat horen na de jaren 80 albums, zou ik juist nummers als Making Love en Bad Mood en Joe kunnen voorstellen als favorieten. Planet Blue en het titelnummer zelf rocken ook wel maar vind ikzelf nog iets te plastic klinken. De rif in plant blue haalt het toch niet bij de rif in Candy going bad. Het titelnummer vind ikzelf zelfs een tikje te cheesy, Temporary Madness heeft wel een lekker opzwepende drive. Dat nummers werd helaas maar zeer kort live gespeeld, zonde eigenlijk. Overigens is Temporary Madness ook de naam van een Earring coverbandje, waarbij de basgitarist erg goed naar Rinus zijn befaamde dubbelneck heeft gekeken ( oftewel nagebouwd)
Persoonlijk vind ik het balladgehalte ( 4 van de 10 songs) toch net te groot. Wat dat betreft hadden de B-kantjes Time Warp, Steamroller en MAdam Zouzou zeker niet misstaan op dit album ten faveure van bv pouring my heart out again. Dat de sound wat zwaarder klinkt, dat ben ik wel met je eens, andere tijd/studio/producers/invloeden etc. Heerlijk droog basgeluid, Cesar beukt behoorlijk op zijn toenmalige rood/goudkleurige kit en Kooymans laat een iets steviger geluid horen als op bv Keeper of the Flame of News.

Laat ik het dan anders zeggen, vind deze korter en krachtiger klinken dan Moontan die ik epischer vind dan deze. Dit is een album met een opzwepend karakter die ik zelfs tijdens het hardlopen kan beluisteren. Ik vind trouwens joe verruit het beste nummer met die heerlijke drums en het opzwepende karakter van het nummer.