Turnstile - Never Enough (2025)

Time & Space blijft hun beste plaat IMO. Dus voor degene die dit ergens toch wel goed vinden maar iets te gelikt, check die plaat zeker eens!

Een van de betere platen dit jaar. Een leuke crossover: de zanger heeft inderdaad soms wat weg van Sting, maar af en toe hoor ik het intense van RATM, een vleugje Black Sabbath (Slowdive) of leuke outtro's a la Sonic Youth.

Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Door die gladde productie voelt dit album soms gewoon als pop. "Forget BRAT, dit is de zomer van Turnstile" las ik ergens en daar zit wat in. Het is allemaal erg toegankelijk, makkelijk te verteren. Zal ongetwijfeld een nieuwe generatie aanspreken, en dat is best tof.

Maar... het glijdt er bij mij iets te soepel in denk ik. Ik mis het rauwe randje dat het spannend zou maken. Daardoor verveelt het me ook vrij snel.

Dit was exact mijn eerste indruk, het is soms net The Outfield met een stevigere drummer. Heb 'm nog niet zo vaak geluisterd dus wie weet valt de euro nog, maar voorlopig grijp ik toch liever terug naar Glow On, daar was de Turnstile-mix van stijlen naar mijn smaak beter in balans.

mkrake Nieuwe generatie? Dank je wel! (Ik ben 57)

Lekker man. Geniet ervan!

Ik had eigenlijk geen enkele interesse in dit album, maar nu word ik toch wel nieuwsgierig

Jammer voor Brady Ebert, een van de founding fathers van de intussen succesband Turnstile, na hun GLOW ON uit 2021 hield hij het voor bekeken, waarna met de glimlach tourgitariste Meg Mills het vijftal mocht vervoegen en de continuïteit verzekerde. Na hun opzienbarend, voor verschillende singles Grammy-genomineerd lefalbum konden onze springers uit Baltimore gewoon op hun élan door. Ze blijken nu zelfs in staat dit met nog even wilde haren te overtreffen.

Toch begonnen ze hun publieke jaar hun sociale inborst getrouw in thuisstad Baltimore met, net vóór de release van het nieuwe album, een drukke live-performance helemaal ten voordele van de lokale daklozen.

Het geluid van dit nieuwe NEVER ENOUGH hebben ze nog grensverleggend grootser gemaakt. Inderdaad, want er is verduiveld goed nagedacht over hun uiteindelijk hardcore-regels verbrekend concept. Alhoewel in het verlengde van GLOW ON is dit bijna een escape geworden, waarmee nogal wat hardcorepuristen nu dus moeite kunnen hebben. But who cares.

Met al die blitse elektronica erin klinkt er vooral veel meer ruimtelijke ambient doorheen het album. Alsof ze tussen de songs telkens even een verplicht anticiperende golf van melancholische reflection time willen laten doorstromen om zo de punches van hun hardcore des te harder te doen aankomen. NEVER ENOUGH lijkt op die manier op een vanuit de kosmos gestuurde hardcoreplaat of eentje omgeven door oneindig water.

Neem nu gewoon die dreigend wijd aftikkende intro van BIRDS met Daniel Fang's geweldige percussie. Beginnen doen ze daar met iets wat zelfs bij Pink Floyd helemaal niet had misstaan. Een pak belendende flarden sfeer en emotie telkens juist tot op het moment dat weer een heavy eruptie zich begint te roeren. Om die zich dan ook iedere keer weer woest divend het hardcorewater in te zien storten.

Zoiets krijg je al vanaf de sterk openende titelsong. Terwijl die ondanks al zijn punkenergie op zich ook net zo goed als één lange aanloop mag doorgaan naar song twee, het op oldskool wijze ademloos jumpende SOLE.

Maar tegelijk krijg je ook bevallige songs als I CARE waarin Turnstile heerlijk rondflaneert als waren ze een regelrecht onderdeel van The Police, met de gecultiveerde stem van frontman Brendan Yates als nieuwste poprocker Sting voortdurend in de hoogste regionen. Vanuit hetzelfde keelgat komt evenwel wat verder ook de ruigere mega-poppunk van TIME IS HAPPENING.

Een plaat dus boordevol verrassingen. Het geheel atypische DREAMING begint zelfs plechtig met de blazers van BADBADNOTGOOD en die gaan Turnstile's geselende hardcore met een plejade van fladderende trompetgeluidjes mooi omkaderen.

Dan weer duikt de knoestige nu-metal van DULL op, om op te rocken als de beesten. Alhoewel, ook hier in de geest van het NEVER ENOUGH-concept gehuld in een harnas van onwennige elektrische knispering.
Of in SUNSHOWER gaan de duivelse drumpolka's vloeiend over in die etherisch mooie fluitsolo van Shabaka Hutchings van Sons of Kemet. In één ruk verglijdt ook die dan naadloos in LOOK OUT FOR ME. Dat start op als Frankie Goes To Hollywood in zijn beste dagen. Turnstile zal in de bijna zeven volgende weelderige minuten vol breed gearrangeerde elektronica, triphop en samples uit The Wire, hoe dan ook, ook hier, de headbangers vriendelijk bedienen.

Ook is er het SEEIN' STARS dat warempel aftrapt met een funky beat uit het vaatje van David Bowie. Met een onmiskenbare hoofdrol voor de ijl smachtende Yates, al wordt die tegenwoordig met plezier geruggesteund door gerenommeerde backers als Hayley Williams van Paramore en Dev Heynes van Blood Orange.

Ja, het is niet evident de positie waar dat intussen door de wol geverfde Turnstile vijftien jaar na hun oprichting uiteindelijk staat. Maar met de ernst waarmee hun NEVER ENOUGH is gemaakt moest het toch op die ultieme grote ontbolstering uitkomen. Hun sound lijkt eindelijk in een geheel eigen, definitieve plooi te zijn gevallen en ze lijken er, gegeven de plaatsen die ze al krijgen op de affiches, ook helemaal bovengronds mee te staan. Waar de roem van de duizenden lonkt. Met andere woorden hier een met de jaren geperfectioneerd collectief, omdat het aan de weg van hun eigenheid bleef doortimmeren, een vriendengroep die intussen emotioneel alleen maar is gegroeid, professionals vandaag die helemaal blaken van zelfvertrouwen en ambitie.

Ondanks al die aangename ritmes, tempowisselingen, vervaarlijk overstuurde riffs en luidkeels geschreeuwde refreinen voor de furieuze moshpits en crowdsurfers gaat het huidige Turnstile er toch compromisloos mee zijn eigen weg en, het moet gezegd, ze rijden het parcours foutloos.

NEVER ENOUGH is een massieve plaat die je best in één rush consumeert. Met al die songs die vloeien, wentelen en draaien in hun totaalexplosie van stijlen. Vijftig tinten Turnstile, een cross-over van toetsen van, naast ambient, pop, funk, soul, dance, rock en metal. En dan in zijn geheel toch nog evenwichtig en samenhangend overeind blijven staan als de nieuwe vaandeldragers van frisse en melodische hardcore. Turnstile, groep bovendien niet in het minst samengehouden door het branie en de sterke performances van meester-zanger Brendan Yates, die zowel vocaal als in zijn in volume dik aangegroeide keyboardpartijen zijn stempel drukt.

Zet je dus maar schrap voor NEVER ENOUGH, een masterpiece, de soundtrack van je zomer. Of omgekeerd, voor het zomertje helemaal van Turnstile.

Line-up:
- Brendan Yates, zang, percussie, keyboards
- Pat McCrory, leadgitaar, ritmegitaar, zang
- Meg Mills, slaggitaar, zang
- Franz Lyons, bas, percussie, zang
- Daniel Fang, drums, programmering, percussie

Fascinerend om te lezen hoe deze plaat bij enkele luisteraars al een haast klassieke status krijgt aangemeten. Hoewel Never Enough zeker niet slecht is trek ik enkele pop- en ambientachtige passages op dit album helemaal niet zo goed.
De potpourri aan stijlen en toevoegingen werkt in mijn ogen soms aardig, maar veel vaker haalt het de vaart eruit of levert het een vreemde luisterervaring op.
Doe mij dan maar de voorganger, die stak coherenter in elkaar en bleef de energie van het album redelijk intact.

Nooit gedacht maar dit is voor mij tot nu toe het beste album van 2025. Dit past normaal niet echt in mijn straatje. Ik luister vooral naar Indie Rock, folk, singer songwriter dingen... Maar wat deze plaat zo uniek maakt is dat ze heel toegankelijk is voor elke muziek liefhebber. Het zijn infeite mooie melodieuze songs met af en toe plaats voor wat dromerigheid. Het beste voorbeeld daarvan is LOOK OUT FOR ME. Het begint tamelijk dreigend met een zin die op alle festivals zal meegebruld worden...' Now my heart is hanging by a tread' om dan uit te monden in een fantastisch outro ambient stukje.

In feite hoor ik verder nog Rage Against The Machine meets Foals meets M83.

Het titelnummer NEVER ENOUGH vond ik eerst wat matig maar nu is het toch wel één van mijn favorieten. Ook DULL, I CARE, LIGHT DESIGN, SUNSHOWER...kortom er staat op deze plaat geen skip song

Ik krijg NEVER ENOUGH van Turnstile

Onder de indruk van Turnstile. Chapeau ! Wat een plaat !

Tja, weer die typisch Amerikaaanse punk rock.
Green Day, Offspring (excuse moi, schatten) tja en zo veel meer van dit soort bandjes.
Een aalgladde productie en sound, die stevig klinkt, maar al snel gaat vervelen en die, gelijk hun vele voorgangers, zal verdwijnen is een stoffige platenverzameling om daar eens in de zoveel jaar bij toeval weer eens uit te komen. Zo, mijn zuur mag vanaf nu weer vervangen worden door jullie zoet.
Succes en geniet er van.

Dankje hartelijk. Geen aanval verder hoor maar gelukkig wordt het nooit zo glad en zoet als jouw nummer 1 top 10 notering voor Taylor Swift en de ruime voldoende voor Dua Lipa

Enige Outfield die ik ken is een jaren 80 AOR bandje. Uit de UK.

Wat een schijven staan op deze plaat. En ik ken nog maar uitsluitend singletjes. Deze band had zo gescoord op Werchter komende week maar ze doen de ab vanavond.

Look Out For Me is fantastisch.

Je bekijkt het heel oppervlakkig. De basis is punkrock. Maar een Look Out For Me klinkt heerlijk ruimtelijk en ligt dicht tegen Tame Impala.

Aan het luisteren naar het album omdat je hier gewoon niet naast kan kijken op dit eigenste moment..

De energie die hier vrijkomt is werkelijk geweldig en niet enkel door te beuken. Dit wordt een zuivere rock classic. En dat mocht wel nog eens.

Het ontroert me dat dit soort muziek nog eens doorbreekt. Waarom? Hoef ik niet uit te leggen.

Grappig om hier de genrediscussies en referenties aan andere bands en eerder werk te lezen. Ik heb de band pas voor het eerst gehoord via de single Look Out For Me - topnummer overigens - en luister nu voor het eerst het album. De muziek houdt m.i. het midden tussen Tame Impala met Tom Morello op gitaar en een minder infantiele Blink-182. Overigens vind ik wel dat de band een karakteristiek geluid heeft, mede door de stem van de zanger. Mij bevalt het iig wel, zal de voorganger ook eens beluisteren.

Voor de geïnteresseerden. 10 November komen ze naar de Afas Live.

Het is al een paar keer opgemerkt, maar dit album doet me sterk aan Blink-182 denken, en daar was ik tijdens mijn middelbare school behoorlijk fan van. De gelijkenis komt met name door de zang; de instrumentatie is over het algemeen een stuk steviger en meer gevarieerd dan bij Blink. Tot nu toe is dit wel het meest interessante album dat ik heb gehoord dit jaar. Deze is het wel waard om nog vaker te luisteren.

Mensen die het op plaat niet hard genoeg vinden: ga, en meng u onder het publiek.

Ik kende de band niet, maar Seein stars krijg veel aandacht.

De associatie met Sting heb ik niet zozeer... moest eerder aan killing joke denken.

Het album vind ik erg verrassend. Moet er nog meer induiken, maar ik heb wat gemist de laatste jaren

Seeing Stars kwam vanochtend zowaar langs op Radio 2. Wist niet wat ik hoorde.

Niet voor het eerst hoor . Staat ook al in de Verrukkelijke 15.

Helaas al uitverkocht zie ik. Dit is toch wel 1 van de leukste en meest energieke bands van de laatste jaren. Ik zal nooit vergeten hoe ik enkele jaren geleden deze video van een live optreden uit Baltimore zag. Hoe het publiek vanaf de eerste seconde helemaal uit hun dak gaan...echt weergaloos en kippenvel.

Voor de drummers onder ons is er overigens ook nog een geweldige drum cam video waarin alle aandacht en 95% van het geluid is gefocust op het slagwerk.

Sowieso lijkt er een heuse opleving gaande in de punk/hardcore scène de laatste jaren. Of ik heb het wat minder goed gevolgd, dat kan natuurlijk ook. Maar er duiken leuke bands op in recente tijden. Een andere persoonlijke favoriet van ondergetekende is het album Living Proof van Drain.

Volle 5 sterren voor mij,

Heb de plaat op zware rotatie keihard aanstaan hier. De heerlijke 80s sound, gemengd met Rock en punk is een fijne combinatie,

Dat punk stukje trek ik op deze plaat heel goed (ben geen liefhebber) maar op de voorgaand albums, die ik dus nu ook beluisterd heb) trek ik dat weer niet. Dat komt omdat het hier niet overheerst, en daar wel.

Daarom begrijp ik ook wel dat de liefhebbers van het 1e uur dit een te softe plaat kunnen vinden.

Ik ga er lekker op in ieder geval!

Tot nu toe beste plaat van dit jaar wat mij betreft.

https://m.youtube.com/watch?v=ylL-SSRDyJc

Mooi optreden dit. Tijdens Birds crowdsurfen at Tiny Desk.

Te veel hit and miss om echt van het album te kunnen genieten. Ook tijdens de nummers worden goede, zwakke en saaie momenten afgewisseld. De hybride sound werkt soms wel, soms niet. Look Out For Me is het enige nummer dat voor mij van begin tot eind werkt.

Ik vond die vorige plaat ook al helemaal niets, en dit wordt 'm weer niet. Overgeproduceerde platgeslagen muziek zonder gevoel IMO.

Never Enough heeft mij ook niet over de hele lengte weten te overtuigen.
Het plaatje doet nu af en toe dienst bij het hardlopen, daar werkt de energie die de plaat uitstraalt wonderwel.
Een vaste plek veroveren in mijn hersenpannetje is dit schijfje niet gegeven.

Iemand hier naar de show in Afas live geweest? Hoe was het