Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model (1978)

Pinkpop 1979. Terwijl Pinkpop 2010 nog aan de gang is heb ik een mooie herinnering aan de editie van 31 jaar geleden.

Na een hete dag met gloednieuwe bands als The Police en Dire Straits was het tijd voor een derde kort geleden ontdekte new-wave act uit Engeland; Elvis Costello and the Attractions.

De aanvankelijk hoge temperatuur van die warme tweede pinksterdag begon opeens flink af te koelen en het licht werd een beetje vaal doordat wolken met een vies randje voor de zon schoven.
Elvis begon te spelen. Ik meen na het tweede nummer al barstte het onweer los. Meteen braken de wolken open en de menigte stond in een stortbui die ook het voorste deel van het podium bereikte precies waar Elvis zijn microfoon stond
Een knalharde donderslag deed hem even schrikken, maar hij ging verder, in zijn intussen druipnatte rose pak. Geen moment moet het in hem zijn opgekomen om te stoppen. Misschien zelfs niet bewust van het gevaar van een electrische shock met al die kletsnatte bedrading.
Vervolgens zette hij Watching the detectives in. En wat waren wij blij dat we dat hadden meegemaakt, daar beneden, soppend in onze t-shirts.

Wie het nog eens wil zien zie:

YouTube - Elvis Costello - Live and interview (Pinkpop 1979)

YouTube - Elvis Costello - Watching the Detectives live 1979

Het vreemde is dat op de tweede film Watching the detectives begint met een enorme donderslag, terwijl in het eerste filmpje de donderslag in het nummer ervoor plaats vindt.
Heeft iemand bij het tweede filmpje voor de dramatiek de donderslag verplaatst naar de intro van Watching.....?

Ook ik was zeiknat maar herinner me niet meer of er wellicht meerdere donderslagen waren.
Maar bedankt voor het weer ophalen van de herinnering.

Bestaat er betere pop dan Hand in hand? Wat mij betreft echt niet. Regelrecht geweldig (en typisch costello): het contrast tussen de catchy muziek en de scherpe tekst.

Ook The beat en I don't want to go to Chelsea zijn van hetzelfde ongenaakbare niveau.

Betere ? Nu minstens even goed mijn favoriet van dit album.
Lipstick Vogue.

Ik heb destijds Elvis ook in het roze gezien op Pink Pop (wat een aflevering was dat!!!).
Ik heb hierover destijds ergens bij Dire Straits gepost.

Er zijn van die artiesten die leuke nummers schrijven maar je nooit bij de strot weten te grijpen. Elvis Costello is voor mij zo'n voorbeeld. Ik hoor 12 prima nummers met aanstekelijke melodieën maar wordt nergens écht geraakt. Misschien vind ik zijn stemgeluid gewoon niet super. The Beat en Pump It Up zijn mijn favorieten op dit vermakelijke album.

........tja dit soort ras muzikanten en songschrijvers ...... .......waar....wie...wanneer?

( I don't want to go to) Chelsea;

Photographs of fancy tricks
To get your kicks at sixty-six
He thinks of all the lips that he licks
And all the girls that he's going to fix
She gave a little flirt, gave herself a little cuddle
But there's no place here for the mini-skirt waddle
Capital punishment, she's last year's model
They call her Natasha when she looks like Elsie
I don't want to go to Chelsea

Oh no, it does not move me
Even though I've seen the movie
I don't want to check your pulse
I don't want nobody else
I don't want to go to Chelsea

Everybody's got new orders
Be a nice girl and kiss the warders
Now the teacher is away
All the kids begin to play

Men come screaming, dressed in white coats
Shake you very gently by the throat
One's named Gus, one's named Alfie
I don't want to go to Chelsea

Oh no, it does not move me
Even though I've seen the movie
I don't want to check your pulse
I don't want nobody else
I don't want to go to Chelsea

Gek eigenlijk dat ik me nooit eerder echt in Elvis Costello heb verdiept, wat een topplaat is dit! Single 'Pump It Up' kende ik al langer - met dank aan VH1 of VH1 Classic voor het vertonen van de video - maar het hele album begon ik mei dit jaar pas te draaien. Wat een fris geluid.

Feilloos. 5*

Sommige platen moet ik blijkbaar vaker luisteren om tot een weloverwogen oordeel te komen.
En dit is daar een voorbeeld van: inmiddels zo'n 20-25 x gedraaid maar het blijft fantastisch. Sterker nog, hij wordt alleen maar beter.

Waar is de tijd gebleven dat er dergelijke toppers rondliepen die niet eens bekend waren bij het grote publiek? Perfecte melodieën, aanstekelijke zang en doordachte songteksten. Ik geef de volle mep en ga zijn andere platen eens beter beluisteren. 5*

Lipstick Vogue behoort tot de beste nummers die ik ken.
Ik was meteen fan toen ik (I Don't Want to Go to) Chelsea hoorde.
Het is catchy muziek maar Costello kiest nooit de makkelijkste weg en wil altijd origineel zijn.
Dat lukt op deze plaat uitstekend !
Geen zwakke momenten.
Je hoort de oprechtheid van de muziek en de teksten uit de speakers knallen.
Dit is voor mij de meest consistente Costello plaat maar daarmee wil ik het andere werk zeker niet tekort doen.
Onderbelicht maar zeker niet onbelangrijk:
Ik vind het artwork van de LP hoezen van Costello uit deze periode ook altijd intrigerend.
Ik dacht altijd dat ik het in de hoek van Hipgnosis (Pink Floyd hoezen) moest zoeken maar nu blijkt het Barney Bubbles te zijn. Nooit geweten.
Zo ook hier.
Binnenhoes 1
Binnenhoes 2
Prachtige foto's voor de binnenhoes van This Year's Model.

Heb van dit album deze week eindelijk de originele LP bemachtigd. De binnenhoes is erg fraai inderdaad. Krijg hier nog steeds niet genoeg van.

Ook ik was bij het legendarische Pinkpop-concert in 1979 en kan me dat onweer ook nog goed herinneren.
Deze LP had ik echter al vantevoren. Gekocht omdat hij in de Muziek Expres 5 sterren had gekregen.
Een album dat na al die jaren nog steeds overeind staat.
Een echt new-wave album van Costello,
Knappe songs, strakke ritmes, jagend toetsenwerk, goede drummer en Costello die zijn teksten eroverheen sneert.
Costello heeft een love it or hate it stem. Ik behoor meestal tot de eerste categorie.

I Don't Want To Go To Chelsea haalde hier de tipparade nog.
En is een van mijn favoriete nummers op deze plaat naast de ballad Little Triggers, het aanstekelijke This Year's Girl, het nog aanstekelijkere Lip Service en Lipstick Vogue.
Maar ook de rest van de nummers is OK.
Is het trouwens iemand ooit opgevallen dat het intro van You Belong To Me wel erg veel lijkt op dat van The Last Time van The Rolling Stones...
Heb deze nog steeds op vinyl, met die mooie hoes.
Op mijn LP (op Radar) staat trouwens Watching The Detectives (tipparadenotering) er ook nog op.
4-sterrenplaat.

Bij bijna elke song heb ik het gevoel heerlijk met vlakke hand op mijn bek te worden geslagen.....daarna klaarwakker met fijn gloeiende wangen. Nog een keer....? Graag.

Costello ging gewoon nog even door waar 'ie met 'My Aim Is True' begonnen was, maar nu begeleid door The Attractions. Puntige, messcherpe songs met ritme, met een vibe en hier en daar een sneer (waar zijn stem zich zo goed voor leent). Zette zich met die twee eerste albums stevig op de kaart als een meesterlijke songsmid.

Al jaren in de kast, nu weer eens opgezet, maar ik kan er nog steeds weinig mee.
Chelsea is een geweldige song maar voor de rest heb ik steeds het gevoel dat ik het ergens anders al eerder en beter heb gehoord, bij die andere angry young engelsman Joe Jackson.

Ook begin ik me na een tijdje te ergeren aan de stem van Costello, het is alsof hij een stemmetje opzet. Een stem die trouwens af en toe verdraaid veel op Lenny Kravitz lijkt (!)

Nee, helaas kan ik me niet aansluiten bij al die lovende reacties hierboven.

3,5*

Ik draaide deze plaat helemaal grijs damaals maar moet toegeven dattie de tand des tijds niet echt goed doorstaan heeft.

Joe Jackson kwam natuurlijk pas kijken toen TYM al uit was, ik herinner me dat er bij Concerto in Amsterdam een briefje op de hoes van Look Sharp hing met de tekst in de trant van "voor Elvis Costello liefhebbers". Dat gezegd hebbende moet ik ook konstateren dat ik LPs als Look Sharp en I'm The Man nog regelmatig draai terwijl ik met niet meer kan heugen wanneer ik TYM voor het laatst op had ...............

vandaag nog eens de lp beluisterd, geweldig geweldig. op mijn LP staat overigens op kant 1 als 7e nummer Watching The Detectives, wat ik overigens een van de betere nummers vind.

Wat betreft de cover:

Grappig verhaal. Leuk ook dat het karton van de hoes opzettelijk 'verkeerd' is afgesneden zodat je aan de zijkant die blokjes ziet om de kleuren te controleren bij het afdrukken. En de titel van het album verandert in 'His Year's Model'.

Let ook eens op de originele Engelse uitgave van de single Accidents Will Happen met een hoesje dat binnenstebuiten geplakt is! Of een sticker bij vroege uitgaves van dit album waar de single 'Stranger In The House' bij zat: 'Free Album With This Single!' Ja, humor heeft Elvis wel!

Dit dus album nummer 2 in mijn Costello-quest.
Met The Attractions aan boord klinkt dit album iets 'professioneler' (niet dat dit iets afdoet aan het debuut overigens) en ook nu klinken de nummers ongelofelijk catchy en gedreven. Ook weer een ijzersterke plaat waar niets aan mankeert. Pure vakmanschap en dat is geen lege euforie-praat!

Briljante plaat dit!!!

Droomboluszegt: Toen ik deze pas weer eens draaide viel het mij juist erg mee hoe actueel hij nog klonk. Ik zie de punkattitude van de Costello van toen wel een beetje als doelbewuste strategie om aan te sluiten bij de toen heersende tijdsgeest. Net zo makkelijk had hij zich een beatjasje aangemeten als hij in 1962 had gedebuteerd. Maar hij is dan ook wel een meester op het gebied van songwriting & performing want hij doet dat alleszins geloofwaardig. En zijn Attractions praktiseren hier ook exact de goede agressieve (maar alleszins vakkundige) benadering van het liedjesmateriaal.

De muziek van Elvis Costello lag in eerste instantie sowieso niet zo in mijn straatje en doet dat tegenwoordig iets meer. Mijn kennis beperkte zich bovendien tot My Aim Is True (en wat losse nummers) en dat was kennelijk ook een wat valse start.

Derhalve dank aan motel matches die voor de MML van dit jaar Lipstick Vogue nomineerde. Lijsttechnisch was het vast kansloos, maar het heeft in elk geval mijn aandacht naar dit album getrokken. Eerste luisterbeurt beviel goed; deze kan prima naast pakweg de cd's van Joe Jackson, The Jam en The Stranglers staan.

Toen Joe Jackson's Look Sharp net uit was zat er bij Concerto in Amstedam een briefje op geplakt met de tekst: Voor liefhebbers van Elvis Costello

Wat een plaat. Hoor hier Joe Jackson en Xtc in.. Was al lang op zoek naar wat materiaal van Costello. Juvenlis stuurde wat suggesties. In ieder geval ga ik nog op zoek naar meer van deze Costello.

Ik kan hier echt niets mee. Geen fijne stem; voortdurend zelfde toonhoogte en een beetje geforceerd stoer. De gitaarlijnen doen me niks. Melodie is er niet echt. Gewoon niet mijn kopje thee denk ik.

Ik vind de eerste drie albums My aim is true, This year's model en Armed forces het beste. Op die albums staan veel compacte, pittige nummers. Costello heeft nog veel andere albums opgenomen maar die kunnen me niet allemaal zo bekoren.

[quote]D'Ouwe Nelis schreef:


Ik vind de eerste drie albums My aim is true, This year's model en Armed forces het beste. Op die albums staan veel compacte, pittige nummers. Costello heeft nog veel andere albums opgenomen maar die kunnen me meestal niet zo bekoren.

Een supergoede plaat. Ik vind dit de beste plaat van Elvis Costello.

Absoluut meesterwerk!

In de herfst van ’76 leende ik van mijn ouders een transistorradiootje, waarmee ik naar Hilversum 3 luisterde. Daarbij was ik vooral gericht op de hitlijsten, met als favoriet de TROS Europarade met Ferry Maat. Toch pikte ik vanzelf meer op. Zo hoorde ik over punk/new wave, termen die toen nog door elkaar werden gebruikt. In Londen explodeerde kennelijk woeste muziek van lelijke jongens die woorden riepen die ik van mijn moeder niet mocht zeggen. Spannend!

Naderhand leerde ik dat de Britse pers hijgerig fel was over punk/wave, pro of juist anti. Hier bleef het zo goed als stil. Op radio hoorde je de muziek een enkele keer bij VARA en KRO (vooral bij dr. Van Punkenstein oftewel Vincent van Engelen). De VPRO-vrijdagavond beluisterde ik niet, omdat ik dan lang mocht opblijven en beneden tv keek…
De koplopers van de Britse en Amerikaanse punk (Sex Pistols, The Damned en Ramones) haalden hier niet eens onze twee (!) tipparades. Uitzonderingen in de vaderlandse hitlijsten van ’77: David Bowie die zichzelf in Berlijn opnieuw uitvond en vanaf april met Sound and Vision scoorde, The Stranglers vanaf september met Something Better Change en Iggy Pop vanaf november met Lust for Life. Ik nam ze op met de voor mijn verjaardag gekregen radio-cassettespeler.

In ’78 was de minder heftige new wave een eigen genre geworden en meer hits volgden. Ook in Nederland. Wat te denken van de Belg Plastic Bertrand met #1-punkhit Ça Plane pour Moi? Of Ian Dury & The Blockheads? Blondie scoorde dat jaar zelfs vier hits, waarbij #1 Denis.
Ik genoot, geholpen door “dj-autoriteiten” die me wegwijs maakten. Bij de VARA was dat Willem van Beusekom. Hij liet vanaf eind april ’78 in zijn dinsdagmiddagse LP Top 20 liedjes van This Year’s Model van Elvis Costello horen, nieuw binnen op #19. De singles daarvan werden gedraaid, in april (I Don’t Want To Go To) Chelsea, in mei Pump It Up. Althans, zo herinner ik me dat, want van beide liedjes weet ik dat ik ze uit mijn oerradiodagen ken. Ze haalden niet de drie (!!) hitparades die we vanaf juni ‘78 hadden: die van NOS, TROS en Veronica.
Dat NCRV’s veteraan Skip Voogd zo positief hierover schreef is veelzeggend (zie mijn post bij My Aim Is True). Opnieuw stel ik de vraag: wat trok hem aan in Costello?

Was Costello’s debuut een overgangsplaat tussen de “oude” pubrock en “nieuwe” wave, op dit album wordt hij voor het eerst begeleid door The Attractions en klinkt wave op alle liedjes. Net als op het debuut staan op elke plaatkant zes composities, hier met een dienende en toch opvallende rol voor de dunne orgelsound van Steve Nieve (wij noemden hem toen nog Steve Naive). Centraal staan echter de stem en gitaarliedjes van Costello. De sfeer is energiek en creatief, de ritmesectie Bruce en Peter Thomas zorgt namelijk voor extra dynamiek, waardoor ik deze plaat beter vind dan het debuut. Het album kent twee rustpuntjes: Little Triggers en afsluiter Night Rally.

Ik vind het moeilijk om buiten de singles meer uitschieters te vinden; tegelijkertijd staat er geen zwakke song op. Bij …Chelsea klinkt de sterke invloed van ska/reggae. Vreemd dat Costello er hier geen hit mee scoorde, reeds vanaf ’79 braken bij ons namelijk The Police en Britse ska door met een soortgelijke klanken.
Op latere cd-versies en streaming tref je bonustracks uit datzelfde 1978 aan. Ze zijn in dezelfde stijl en allemaal sterk, zoals stand-alone single Radio Radio. Tevens geschikt voor (NCRV-)radio. Schiet me opeens te binnen: misschien kende ik de singles van dit album wel van de TROS Europarade?!

Tenslotte een nerdfeitje. Als liefhebber van het werk van Phil Lynott wist ik dat deze met Costello op één podium had gestaan. Nu maar eens uitgezocht: dat blijkt april ’78 te zijn geweest, een maand nadat dit album uitkwam. Bij die show ontbrak Bruce Thomas, die in Costello’s vaste producer Nick Lowe een vervanger had. Op Mystery Dance echter, van het vorige album, nam Lynott de honneurs waar.