White Lies - Night Light (2025)

De 2e single valt wat tegen

Nochthans wel een interessante single.
Ze draaien toch nog mee na al die jaren.

Vind het maar slappe hap na een aantal voltreffers de laatste jaren.

Ook de 3e single doet me weinig

Klinkt niet best nee tot nu toe. Hopelijk op het volledige album wel wat beters

Hun vorige vond ik misschien wel hun beste. Nothing on me vond ik nothing aan, maar als opener zou het best kunnen gaan werken. In the Middle vind ik werkelijk geweldig, dus als het tussenliggende materiaal die kwaliteit weet aan te tikken ben ik op voorhand dik tevreden.

Van de band van de albums to lose my life en big tv die ik echt fantastisch vind is maar weinig over. En toch is dit album wel een meevaller in vergelijking met het vorige album. De nummers zijn iets beter, maar ze kunnen natuurlijk vele malen beter. Toch ga ik ze live zien waarbij ik hoop dat ze veel van hun eerste 4 albums gaan spelen!

Wow, ik vind 'm verrassend goed, wat een fijne plaat zeg. Niet iedereen kan een stijlwisseling waarderen, ze laten met dit album wel zien dat ze lef hebben. Dat vond ik destijds ook met Rituals, welke ik nog vaak op zet. Bij mij valt deze nieuwe worp uitstekend. Enige nadeel is dat "nothing on me" zo kort is.

Wat een interessante plaat. Muzikaal en inhoudelijk gezien is het misschien wel hun beste. Maar dat wil niet zeggen dat het voor mijn smaak de leukste is. Ik heb het gevoel dat de nummers zich minder snel prijsgeven en vaker gedraaid dienen te worden. Gedurfd en knap, bij vlagen zeer genietbaar, maar ik vond de vorige plaat op dit moment leuker.

Eerste indruk was niet best, maar bij elke luisterbeurt groeit dit album. Alleen 'Everything will be OK' had vervangen mogen worden door een meer spannende compositie.

Valt een beetje tegen. Wel een hoogtepuntje aan het einde.

Het commentaar bij White Lies is weer overwegend negatief. Iets wat de band volgens mij al sinds het eerste album moet ondergaan, en zelfs daar herinner ik mij vooral de commentaren dat de zang en de thematiek te geforceerd was. Desondanks bestaat de band nog steeds, wat best knap is in het post-corona tijdperk. Kennelijk geeft dat aan dat de band zo slecht nog niet ontvangen wordt, al lijkt dat op deze site soms zo.

Night Light is voor mij gewoon weer een fijne toevoeging aan de White Lies discografie. Er staan een aantal lekkere meezingers op in de vorm van 'Keep Up', 'Juice', en 'Going Nowhere', maar zoals altijd zijn er ook nu weer uitgebouwdere tracks met wat meer avontuur erin, zoals 'All the Best' en afsluiter 'In the Middle'. De mix blijft fris voor mij en ik kijk ernaar uit om ze in februari live te zien.

Wel valt me op dat de zanger nogal schor klinkt de laatste tijd. Zou dit een stijlkeuze zijn of is dit gewoon een ouderdomsdingetje?

Zeker niet één van de betere albums van de band, met nogal ongeïnspireerd klinkend songmateriaal. Er zijn wel een paar aardige tracks, zoals de (te) korte uptempo opener Nothing On Me en het (te) lange afsluitende In The Middle, maar overwegend is het behelpen geblazen. Ook de zangpartijen zijn bepaald niet de beste die ik van de band heb gehoord. In Going Nowhere (toepasselijke titel) zijn de vocalen bijvoorbeeld erg flauw en slap.

Ik heb de band in Tivoli eens live gezien en het was een top optreden. Enjoy!

White Lies overblufte mij met het voortreffelijke vintage postpunk debuut To Lose My Life…, maar hoe lang kan je op deze gunfactor teren? Bij elke volgende release zette ik vervolgens de eersteling op, en werd ik met een frisheid geconfronteerd die ik later niet meer terug hoorde. Het lange visitekaartje Time to Give, van Five, liet mij opveren en groeide gestaag tot een persoonlijke favoriet uit. Tokyo van dezelfde plaat riep tevens hoge verwachtingen op. Zouden ze het dan toch nog kunnen? Helaas was Five verder minder memorabel dan gehoopt en ook As I Try Not To Fall Apart had zijn momenten, om vervolgens echter in de kast te verdwijnen.

Kritisch buig ik mij over Night Light en laat het rationele verstand spreken. Wat heeft White Lies in 2025 nog te bieden? De post-pandemie krautrock van Nothing on Me is een prima opener. White Lies bewandelt futuristische sterrenstelsels en koppelt deze aan hun vintage postpunkgeluid. Vaag, experimenteel en geheimzinnig. Het mist echter het puntige van de klassieker Death, opener van debuut To Lose My Life… een album dat je in zijn greep houdt. Night Light is echter geen eenheid, maar een mengelmoes aan stijlen.

All the Best is een rustig opbouwende popsong. De strijd met de duisternis is gestreden, we hebben bemiddeld en leggen ons bij het resultaat neer. Winst behalen is er niet meer bij. De soulvolle saxofoon staat hier voor die commerciële knieval voor het grote succes. De ommezwaai van donkere postpunk naar neon glitterpakkenwave. Daar raken ze mij kwijt en is die titel van toen, To Lose My Life…, van toepassing. Dit geeft het angstige ‘Don’t block my rhythm again’ in de song Keep Up betekenis. Het is een reminder dat de magie verdwenen is, en dat je deze niet kan faken.

De prachtige rockgitaar solo op Juice verwacht je eerder bij het jaren tachtig werk van Pink Floyd. Harry McVeigh is in de loop der tijd een betere gitarist geworden, zijn zwalkende zang ontwikkelt zich minder positief. Bij de tekstueel goedkoop scorende Everything Is OK elektrosoul mis ik aansluiting, samenhang. De connectie bestaat uit twee losse draden in het universum die elkaar niet vinden. Bassist Charles Cave redt het verder nietszeggende Going Nowhere. Een hoog Duran Duran gehalte dat uiteindelijk nergens tot bloei komt.

Night Light is een kaars die langzaam dooft. Het ritmische titelstuk is een poging om een verlate dansvloer te reanimeren. De lampen staan al gedempt in standje ‘laatste ronde’ afgesteld, de bar sluit bijna. Het veilige aan de krautrock van het aan Nothing on Me gelinkte, afsluitende In the Middle is de pijnlijke constatering dat deze eens zo grote belofte naar de middenmoot is afgezakt. Night Light bezit geen songs die zich met To Lose My Life… of zelfs Time To Give kunnen meten. De lat ligt nu een stuk lager.

White Lies - Night Light | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Groeiplaat!
Vond het eerst maar slappe hap. Maar zoals na veel White Lies albums (denk aan Friends) kunnen deze uiteindelijk uitgroeien tot favorieten.

Na vele luister beurten zijn er toch 3 toppertjes te ontdekken op dit album.
Juice - wat we doet terugdenken aan het eerdere 'hardere' werk.
All The Best - heerlijke mix van verschillende stijlen met een sterke laatste minuut.
Night Light - Rustig nummer wat na meerdere luisterbeurten steeds meer raakt

Dus mensen blijf luisteren!