The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold as Love (1967)

Mijn ontdekking van Jimi Hendrix is met dank aan Prince. In de tijd dat de laatste een wereldster werd gebeurde het met grote regelmaat dat de naam Jimi Hendrix ook genoemd werd. Niet zo heel vreemd: beiden uitzonderlijk getalenteerd, beiden een licht donkere huidskleur en beiden goede gitaristen. In die tijd werd de naam Hendrix er dus vaak bij gehaald omdat Prince daar een hoop inspiratie uit zou putten. Of dat waar is zal wel heel erg in het midden liggen (ik heb Prince de naam Hendrix nooit horen noemen en wel die van James Brown of Joni Mitchell bijvoorbeeld), feit is dat ik in aanraking kwam met een man die mijn kijk op muziek drastisch wist te veranderen.
Ik begon maar eens met een verzamelaar die in die tijd redelijk populair was: The Singles Album.
En dat beviel zo goed dat het nodig was om Are You Experienced aan te schaffen en wow dat was een ervaring van heb ik jou daar (maar dat zal ik t.z.t. bij dat album nog wel eens plaatsen), daarna volgde Electric Ladyland, en weer sloeg ik stijl achterover. En toen ontbrak nog 1 regulier studio-album namelijk deze.
En al snel werd dit op de een of andere manier mijn lievelingetje. Niet zozeer omdat het ook daadwerkelijk mijn grote favoriet is, maar ik denk meer omdat dit album altijd een beetje het kleine broertje is van die andere twee. Een keuze voor de 'underdog' dus.
Het is ook een album dat zo heerlijk allerlei kanten opstuift.

Neem EXP, met zo'n intro krijg je toch al hoge verwachtingen. Waar is deze man in hemelsnaam mee bezig?? En dat bedenk je je al helemaal als hij doodleuk het bluesy loopje van Up from the Skies inzet. Wat klinkt die gitaar hier toch geweldig. Zo droog, zo ongelooflijk pakkend. Het nonchalante druipt er van af, maar vergis je niet: dit is vakwerk van de bovenste plank.
Het enige minpuntje vind ik het wat abrupte einde: we draaien de boel maar weg want we weten er geen einde aan te breien.
Spanish Castle Magic is natuurlijk een retestrakke klassieker. Puike rock zoals rock hoort te zijn. Ook hier valt me weer op hoe losjes alles klinkt. Het schijnt ook dat dit album redelijk snel is gemaakt zonder al te veel poespas in de vorm van overdubbs e.d. en dat is er ook aan af te horen: het klinkt allemaal heel natuurlijk en ongedwongen. Dit nummer is daar dus een sterk voorbeeld van.
En dan dat waanzinnige intro van Wait Until Tomorrow, hier lik je je vingers toch bij af zo fijn. En dat gaat eigenlijk voor het hele nummer op. Nu noem ik natuurlijk vaak het gitaarwerk van Hendrix, maar laten we zeker ook de begeleiding van The Experience niet vergeten.
Ain't No Telling heeft een funky klinkende gitaar. Hier valt me vooral het drumwerk op.
Hierna een hoogtepuntje in de vorm van Little Wing. Hier laat Hendrix horen dat hij een absolute gitaargod is. Het heeft alles op dat gebied weten te verenigen in 2,24 minuten. En wat een mooie solo bevat dit nummer toch. Schitterend werk.
If 6 Was 9 is het volgende enorme hoogtepunt. Behoorlijk avontuurlijk en lekker rauw. Voor mij is dit een enorme klassieker alhoewel hij zelden als zodanig gepresenteerd werd op b.v. best-of albums (waar dit nummer dan genegeerd werd). Alleen voor dit nummer al is de aanschaf van dit album de moeite meer dan waard.
Zo worden ze zelden nog gemaakt helaas.
Het spannende introotje ten spijt is You Got Me Floatin' toch weer wat meer rechttoe rechtaan. Wel spettert en bruist dit nummer behoorlijk en geeft het een enorme kick. Hier horen we de funky kant weer wat meer.
Castles Made Of Sand is ook weer zo'n persoonlijke favoriet. Goede lyrics en simpelweg een superieure ballad (of beter: mid-tempo song). Hier toont Hendrix zich oppermachtig.
She's So Fine is de bijdrage van Noel Reading. Het heeft me nooit gestoord, sterker: ik vind dit gewoon een heel goed nummer dat ik erg graag hard mee zing. Het is wat meer pop en klinkt ook wat gedateerder (typische jaren '60 pop), maar dat boeit mij dus niet.
One Rainy Wish is een heerlijke psychedelische trip. Prachtige patronen dwarrelen vrolijk door elkaar heen en tillen dit nummer op naar een hoger plan. Zo mooi, zo mooi.
Dan klinkt Little Miss Lover gelijk weer een stuk rauwer. Maar wat is dit toch weer verdomde funky. Ik snap dat de Red Hot Chili Peppers grote fans van de man zijn. Alsof hij het zo uit zijn mouw weet te schudden.
Afsluiter Bold As Love is misschien wel mijn favoriete Hendrix nummer ever. Het is de power die het uitstraalt, de trots, en wat een emotie herbergt dit nummer.
Een opbouw die je al doet vermoeden dat dit nummer alleen maar beter en beter gaat worden en je een muzikaal orgasme gaat bezorgen waar je u tegen zegt. En dat gaat dus ook gebeuren. De solo die na een kleine 2 minuten van start gaat geeft de richting al aan. De aanloop is genomen, de versnelling gaat hoger en dan rond 2.45 de drums die aangeven dat het staat te gebeuren................... en ja hoor, het knalt er uit met een spetterende solo.
Hoe vaak ik dit al niet kei- en keihard via koptelefoon heb gedraaid durf ik niet eens meer in te schatten. Ontelbaar moet het zijn. Wat een bravoure, wat een lef, jammer dat het niet langer duurt.
Maakt allemaal niet uit: de man heeft zoveel moois uitgebracht dat als dat eenmaal weer gedraaid is het niet vervelend is dit album nog eens op te zetten.

Deze plaat ligt op een stapeltje klassieke rockplaten waar ik nooit eerder voor ben gaan zitten, en de eerste keer dat ik hem draaide dacht ik vooral, Jimi, Jimi, Jimi, wat ben je toch een weirdo.

Maar:

Op datzelfde stapeltje liggen ook platen van The Rolling Stones en Led Zeppelin, en in vergelijking daarmee moet ik toegeven dat Axis: Bold As Love veruit de plaat is waarop ik het makkelijkst verliefd ben geworden.

Interessant aan deze plaat is dat ze Jimi Hendrix nog steeds probeerden te dwingen in een pop/rock-hoekje te passen (nummers van drie minuten of minder, etc.), en dat hij zich daar steeds minder van begon aan te trekken. Die balans levert een mooie spanning op, die deze plaat zowel compact en poppy maakt, als weids en avontuurlijk.

Mijn favoriete nummer tot dusver is Castles Made Of Sand, maar deze plaat en ik hebben nog een lange weg af te leggen samen.

Verder heeft Mume-gebruiker aERodynamIC in de afgelopen dagen een recensie bij een album geplaatst, waarin hij zei dat alles wat hij over die plaat zou willen zeggen al in mijn recensie was gezegd.
Ik was daar erg door gevleid, en in dit geval is het omgekeerde toevallig van toepassing, dus laat het gezegd zijn: een paar pagina's terug staat een recensie van aERodynamIC die wel zo'n beetje alles zegt wat ik over deze plaat zou willen zeggen.
Ik wil het alleen nog even hartgrondig eens zijn met de opmerking van aERo dan het niet alleen Hendrix is die puik werk levert op deze plaat, maar ook de ritmesectie van The Experience (vooral Mitchell!)

Verder kan ik doorverwijzen naar aERo's stuk, en mijn eigen recensie een keertje relatief kort houden.

In vergelijking met "Are You Experienced?" heeft Hendrix wat mij betreft zeker progressie gemaakt op "Axis: Bold as Love". Allereerst klinkt zijn stem een stuk beter en ligt de zang prettiger in het gehoor. Daarnaast zijn de composities echt liedjes en niet alleen maar een vehikel voor zijn gitaarspel. Dat gitaarspel is overigens wederom fantastisch, maar is mijn inziens nu veel functioneler en meer in dienst van het liedje. De riffs, licks en solo's zijn veel genuanceerder en daardoor spat de klasse er nog meer van af. Soms gaat Hendrix zich nog even te buiten aan nutteloos gefreak (op "If 6 was 9", prachtig intro, maar het ontaard in verdwaalde gitaargeluiden). Ook de opener "EXP" is wat mij betreft volkomen overbodig, maar deze kleine misstappen zijn hem vergeven. Hendrix is een unieke gitarist en dat is duidelijk op deze tweede plaat, en een mooie opmaat naar zijn echte meesterwerk "Electric Ladyland".

Het verbaast mij altijd dat dit Axis Bold As Love net zo hoog scoort als Are You Experienced & Electric Ladyland. Dat zijn echt absolute topplaten, met veel ijzersterke songs en solo's. Hier is dat een stuk minder. Eigenlijk staan er vier nummers op van het topniveau van die platen. Dat zijn (natuurlijk) Little Wing, Spanish Castle Magic, Castles Made Of Sand & Bold As Love. Wait Until Tomorrow is ook niet onaardig. Maar de rest ligt toch onder het gebruikelijke niveau van the Jimi Hendrix Experience. Geef mij maar de eerste plaat uit 1967 en die erna uit 1968.

Wederom een geweldig album van deze band waarin Hendrix (duidelijk) centraal staat. Ik zag laatst het eerste deel van de BBC documentaire "Seven Ages of Rock" waarin best veel aandacht gegeven werd aan Hendrix en zijn werk. Daardoor kreeg ik weer helemaal zin in het beluisteren van zijn muziek en besloot ik verder te gaan waar ik gebleven was.
Dat bracht mij bij dit album en ik moet zeggen dat het wederom genieten is. Er worden inderdaad erg veel nummers weggedraaid, waardoor je soms het idee krijgt dat een nummer nog niet helemaal af was. Maar goed, verder is het alleen maar genieten. Hendrix' karakteristieke gitaarwerk is om van te smullen en ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook erg kan genieten van zijn stemgeluid. Een rustige stem die bijna als een soort verhalenverteller door het repertoire van dit album gaat. Voor mij is momenteel "If 6 Was 9" de favoriet. Heerlijke drum/trommelwerk in deze track en ik vind de opbouw gewoon geweldig. Het is bijna een jazzsessie, maar dan overduidelijk wat meer de rockkant op door het gitaarwerk en het soldeerwerk. Heerlijk om naar te luisteren.
Binnenkort maar eens wat meer van de man gaan beluisteren, want dit smaakt naar meer!

Waar ik Are You Experienced en Electric Ladyland goed ken, is Axis Bold As Love altijd wat gebleven qua waardering. Weinig gedraaid dus en dat komt vooral omdat het op het eerste oog niet zo sprankelt als de andere twee. De echt grote hits zul je hier niet vinden. Ik snap daarom wel waarom een aantal mensen deze wat overgewaardeerd vinden en eerlijk gezegd neig ik zelf ook naar dat kamp. Toch is Axis eigenlijk een heel leuk album met een handvol pareltjes. Het is overigens wel jammer dat het soleergeweld achterwege blijft op deze vooral songgerichte liedjes. Er staat in elk geval nog wel wat onvervalste psychedelica op met o.a. Little Wing en One Rainy Wish. If 6 Was 9 is ook een ronduit prachtige track. Ja, het maakt minder indruk dan de andere twee populaire albums, maar dat is eerder omdat die tamelijk geniaal zijn. Axis Bold As Love is gewoon heel goed. Ik vraag me wel af wat een liedje als She's So Fine hier doet. Noel Redding is geen slechte zanger, maar hij onderbreekt de sfeer. De gebeurt op Electric Ladyland ook al.

Tussenstand:
1. Are You Experienced
2. Axis: Bold As Love

Toch een tandje minder dan het debuut. Het album is verre van slecht en heeft met Little Wing een absolute uitschieter, maar de sound is verder wat ingetogener en ik mis toch wat spetterend gitaarwerk dat ik op het vorige album wel hoorde. If 6 Was 9 vind ik persoonlijk een track die echt helemaal nergens naartoe gaat en You Got Me Floatin' vind ik vooral chaotisch. She's So Fine vind ik dan weer wel een fijne afwisseling door de opzwepende compositie en Redding's zang. Verder is er niet heel veel dat er voor me uitspringt, waardoor Axis: Bold As Love geen blijver voor me is.

Tussenstand:
1. Are You Experienced
2. Axis: Bold As Love

Schreef ik bij (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) van Lynyrd Skynyrd dat het zo'n groep is die ik via Guitar Hero heb leren kennen, dan geldt dat even goed voor The Jimi Hendrix Experience. Ik kende Jimi Hendrix op zich al wel daarvoor (wie kent niet de beelden van de brandende gitaar) maar het was de eerste keer dat ik naar zijn groepswerk op zoek ging. Spanish Castle Magic was het nummer op Guitar Hero en Axis: Bold as Love was dan ook het eerste album dat ik kocht. Genieten van begin tot einde en hoewel dit algemeen net wat lager wordt beoordeeld dan Are You Experienced of Electric Ladyland, vind ik Axis er met kop en schouders bovenuit steken. EXP is een gimmick maar wel een leuke en wat valt er nog te zeggen over de schoonheid van Little Wing? Als ik dan toch een minder nummer moet aanduiden, dan is dat If 6 Was 9 dat vooral wat oeverloos aanvoelt. Verder ook gewoon een leuke mix van stijlen, inclusief een nummer dat door bassist Noel Redding wordt gezongen, en met Bold as Love speelt Hendrix en co op het einde werkelijk alles aan diggelen. Altijd fijn wanneer het voelt alsof je echt wordt vooruit geduwd door de muziek. Tot slot toch ook nog even een vermelding voor het grappige Wait Until Tomorrow maar eigenlijk zijn hier bitter weinig minpunten op te ontdekken.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #209

Ik vroeg me af waarom ik me nooit meer in Jimi Hendrix verdiept had. Nu spreekt zijn muziek me niet direct enorm aan, maar zit het ook allerminst in mijn allergiezone, en gezien zijn status is het dan ook onlogisch dat ik nooit een volledig album van hem beluisterd had. De reden is dat altijd als ik mensen over Jimi Hendrix hoor praten, ze benadrukken wat een (technisch) geweldige gitarist het is. Kan Jimi ook niets aan doen, maar dan haak ik dus af - alsof we te maken hebben met een artiest die het van zijn skills moet hebben in plaats van zijn goede songwriting. Na de eerste beluistering van deze Axis was wel direct duidelijk dat je Jimi daarmee tekort doet. En ook op verschillende latere momenten grijp ik makkelijk terug naar dit toegankelijke album. Jimi’s gitaarspel is allerminst een trukendoos en op de meeste momenten zelfs verrassend functioneel, sprekend en avontuurlijk.

Om het nog sterker te stellen: het is de geluidswereld, de brede waaier aan klankkleuren en miniatuurstructuurtjes die Jimi smeedt die voor mij dit album draagt. En dat begint al in opener 'Exp', waarin we gelijk uit de normale wereld getrokken worden en onze rechtlijnige verwachtingspatronen mogen loslaten. Ook in ‘Up From the Skies’ ligt het gitaargeluid me goed - het klinkt alsof we getuige zijn van de kromming van de ruimtetijd. Door de hele plaat liggen de stukken me het meest waar een hele nieuwe wereld gesmeed wordt, hoewel de lijn tussen exploratieve kosmische verkenning en achterhaald spacekasteel hippiegeneuzel nogal dun is. Vooral met zijn zang komt Jimi voor mij regelmatig aan de verkeerde kant, met tracks als ‘Spanish Castle Magic’ die me instrumentaal best liggen maar waar ik de zang nogal aanstellerig en wel erg tijdsgebonden vind. Meer aandoenlijk dan interessant. Aan de goede kant van de lijn liggen het groezelige en nonchalante 'Wait Until Tomorrow' en ‘Ain’t No Telling’, dat laat zien hoe je in minder dan 2 minuten een heel compleet en puntig lied kunt smeden. De gitaar wordt daarbij doorlopend heel creatief gebruikt voor een gitaargeorienteerd album, en dat in ’67 – wat zijn er in later tijden toch veel stappen terug zijn gezet in (delen van) de rockcanon.

Axis: Bold as Love ligt me goed als makkelijk en divers album, waarop het instrumentale werk heel rijk is en je in nog geen 40 minuten een ontzettend brede en toch consistente waaier aan gitaargeluidspaletjes voorgeschoteld krijgt. Omdat ik Hendrix’ zang soms wat te aanstellerig en gedateerd vind (zo ook op de instrumentaal juist interessante tracks ‘If 6 Was 9’ en ‘Castles Made of Sand’), het me emotioneel niet beroert en er voor mij weinig uitspringt (ook ‘Little Wing’, in tegenstelling tot to te zien veel anderen, niet) zie ik dit geen grote favoriet worden, maar evengoed een heel genietbaar album.

Ruime 3.5*

Mijn favoriete Hendrix-plaat: minder spierballen dan op het debuut, maar veel ontspannener en daardoor aansprekender, en met zóveel plezier en afwisseling en muzikale rijkdom dat die paar mindere tracks op kant 2 helemaal meegaan in de flow van het geheel en mij nauwelijks nog opvallen (laat staan storen). Pop, rock, psychedelica en af en toe jazz (Up from the skies) en funk (dat soepele gitaartje in Wait until tomorrow) worden naadloos verweven in een ijzersterk geheel, en het harde maar warme en inventieve drumwerk van Mitch Mitchell doet de rest.
        Mijn enige probleem met dit album is dat ik na al die jaren nog steeds niet kan kiezen of nou Little wing of Bold as love mijn all-time-favoriete Hendrix-nummer is. Ander hoogtepunt: Ain't no telling, nog geen twee minuten lang maar al na 30 seconden afwijkend van het rechte pad met een brug die me bijna duizelig achterlaat om dan na een volle minuut weer bij het reguliere couplet uit te komen. En een extra eervolle vermelding voor Up from the skies : als Bruce Springsteen op Thunder Road zingt dat "I got this guitar and I learned how to make it talk", dan hoor ik daarbij altijd Hendrix' wah-wah-solo vanaf de laatste "I want to hear and see everything".
        Kortom, wat ik over Everybody knows this is nowhere schreef geldt in dezelfde mate voor Axis: bold as love : "Dit is één van die platen die me doen afvragen waarom een top-10 maar tien titels mag bevatten, want sinds jaar en dag pendelt Everybody knows this is nowhere zo ergens tussen de plaatsen 11 en 15 heen en weer terwijl ik ondertussen steeds het idee heb dat hij eigenlijk daarbóven thuishoort."

Toen ik voor het eerst luisterde naar 'Axis: Bold As Love' van de Amerikaanse groep Jimi Hendrix Experience, uitgebracht in 1967, kon ik het niet direct goed vinden met het album. Pas de laatste paar jaar voelde ik een meer diepe connectie met de virtuositeit en experimentele geest van Hendrix. Elk nummer op het album biedt een bijzondere kijk in zijn artistieke brein, vermengd met psychedelische rock en subtiele invloeden van blues en soul. Hieronder deel ik mijn gedachten over elk nummer afzonderlijk.

Het album opent met 'EXP', een korte introductie vooral aanvoelt als een sonisch experiment dan als een traditioneel nummer. Het gebruik van stereo panning en feedback schept een desoriënterende auditieve ervaring die de luisteraar meteen onderdompelt in de wereld van Hendrix. Destijds revolutionair

Vervolgens stroomt het over in 'Up From the Skies', waarin een zachtere, meer beschouwende Hendrix te horen is. De funk en jazzinvloeden zijn onmiskenbaar en het nummer balanceert op de grens van een dromerige vraag naar de staat van de mensheid.

'Spanish Castle Magic’ laat Hendrix's gitaarspel en vocale prestaties in volle glorie zien, met levendige, kleurrijke teksten die zijn liefde voor risico en avontuur benadrukken. Het nummer heeft een stuwende kracht die je meeneemt op een reis door zijn gedachten.

'Wait Until Tomorrow' brengt een meer speelse kant van Hendrix naar voren. Het nummer is vrolijk en swingend, met een verhalende stijl die een glimlach op je gezicht tovert terwijl het verhaal van uitgestelde liefde wordt verteld.

'Ain’t No Telling', hoewel kort, is een explosie van energie. De snelle riff en dynamische vocalen tonen Hendrix's vermogen om binnen enkele seconden een volledige, krachtige boodschap over te brengen.

In 'Little Wing' wordt de luisteraar getrakteerd op een van Hendrix's meest geliefde en lyrische composities. Het subtiele gitaarspel is hypnotiserend en transporteert je naar een plek van mystieke sereniteit.

'If 6 Was 9' weerkaatst Hendrix’s rebellie tegen maatschappelijke normen met een houding die zowel uitdagend als filosofisch is. Het nummer fungeert als een anthem voor individuele vrijheid en zelfexpressie.

Vervolgens ‘You Got Me Floatin''een nummer waarin Hendrix zich van zijn funky zijde laat horen. Een nummer om swingend te ondergaan. De gitaar speelt een meer bescheiden maar wel belangrijke rol

'Castles Made of Sand' vertelt aangrijpende verhalen in drie kleine vignettes, elk met een eigen, diepzinnige les over de vergankelijkheid van het leven. De gitaarlijnen weven naadloos door de lyrische stof van het nummer.

'She’s So Fine' introduceert bassist Noel Redding met zijn eigen nummer, dat een lichtere, popachtige sfeer brengt. Zijn stem voegt een frisse toon toe aan het album.

'One Rainy Wish' is een droomachtige ballade, gedrenkt in de kleur van melancholie en romantiek. Hendrix’s gitaar is fluweelzacht tegen de achtergrond van zachte drums en bas.

'Little Miss Lover' brengt de funk met zijn scherpe, ritmische gitaarspel en speelse teksten. Het is een energieke boost die aantoont hoe veelzijdig Hendrix werkelijk was.

Tot slot sluit 'Bold As Love' het album af met een grandioze ode aan het emotionele spectrum. Hendrix's gitaarsolo's zijn zowel ruw als verfijnd, een perfecte samenvatting van de emotionele reis die het album biedt.

Elk nummer op 'Axis: Bold As Love' is een afzonderlijk kunstwerk dat samen een galerij van muzikale innovatie en expressie vormt. Hendrix bewijst keer op keer waarom hij een legende is in de muziekgeschiedenis, en dit album is een essentiële luisterervaring voor iedere muziekliefhebber

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl