Tom Smith - There Is Nothing in the Dark That Isn't There in the Light (2025)

klinkt veelbelovend en beter dan the editors

Aan de hand van de uitgebrachte singles is dit al makkelijk een 4 sterren.
En nee we gaan geen vergelijk maken met dat andere bandje van hem. Voor mij zijn dit duidelijk twee verschillende takken van "sport"

Dit is echt mooi, wat een genot om tussen al het bagger deze parel te horen.

Kan niet wachten op het concert in Utrecht

12 april Nieuwe Kerk Groningen, mooie locatie!

Ik help het jou hopen, al vrees ik met grote vreze.
Ben daar verschillende keren geweest voor rapportuitreikingen van Praedinius voor m’n dochters. Niet te verstaan door alle galm

Moses Sumney en Lankum daar gezien, beide met prima geluid. Ze zullen denk ik ook ietsjes meer zorg besteden aan akoestiek dan bij rapportuitreikingen.

Eerste luisterbeurt , heerlijk voor nu 4 sterren

Wat een mooie albumtitel. Deze ga ik luisteren!

Om daarbij dan 3,5* te geven

Dat ga ik trouwens echt geven. Mijn verwachtingen nav Leave worden niet helemaal waargemaakt, het is mooi maar toch wel veel van (enigszins) het zelfde.

Zo, fijne plaat. Ik wist niet dat hij ook solo bezig was. Maar dit is wel een fijne plaat.

Na ruim twintig jaar als frontman van Editors en twee albums met Andy Burrows als Smith & Burrows, gaat Tom Smith nu solo. Geen postpunk of allerlei elektronische invloeden dit keer, maar een terugkeer naar de basis. Hij omschrijft het als een poging om zijn liedjes te laten klinken zoals hij ze thuis schrijft: aan de keukentafel met een kop thee en een open hart. En zonder al te veel poespas.
En dat is gelukt. There Is Nothing in the Dark That Isn't There in the Light is een mooie, ingetogen plaat geworden. Perfect voor de late uurtjes. Of voor zo’n grijze, sombere dag als vandaag.

Op de één of andere manier pakt het album me nog niet zoals vooraf gehoopt. Ik weet niet zo goed waaraan dit ligt. Ik ben wel een Editors liefhebber, maar de zang van Tom in combinatie met dit soort nummers liggen me misschien wat minder lekker of zo. Kan ook zijn dat het allemaal wat voortkabbelt en de emotionele snaar dan net niet geraakt wordt bij mij (wat op zich wel zou kunnen bij dit soort albums).

Misschien komt het nog... voor nu een veilige, wat kleurloze 3,5*.

Mmmhh, kleurloos is wel een juiste omschrijving. Meest spannende aan het album is de titel. De nummers zijn te eentonig, zeg maar saai.

Prima album bij het opzetten van de kerstboom vandaag..... Soms hoeft het ook niet meer te zijn dan dat....

...en dan geldt "Music is setting up your Christmas tree".

Goed samengevat..! En zometeen de kerstboom opzetten met dit album en dat album van Burrows en Smith…

Dat verklaart waarom dit een wat nikszeggende plaat is. Het klinkt weinig urgent.

Maar idd een prima album voor op de achtergrond voor als je de Libelle aan het lezen bent

Mooi dat de kerstboom weer staat! Dankzij Tom Smith.

. Aangepast te dikke vingers haha

Heerlijk album, fijn dat er nog artiesten zijn als Tom Smith. Mooie liedjes, en zijn stem klinkt zoals je hem graag hoort.

Heel fijn om te horen dat ook Tom dat laatste Editors album niet om aan te horen vond
en zn reputatie als geweldig zanger oppoetst, met een prima verzameling luister parels

Beetje flauw allemaal. Vooral Saturday vind ik heel saai. Krabbelt allemaal voorbij zonder dat ik me enthousiast word.

Editors levert in de eerste decennia van deze eeuw een drietal zeer interessante albums af. Sterker nog, zonder deze pioniers van de tweede postpunkgolf zou dat muzikale klimaat er totaal anders uitzien. Natuurlijk hoop je dat het vlammetje nooit volledig gedoofd is, en stiekem schrijf je over de latere platen net wat te positief. Het is een hard gelag als deze voormalige helden van alle kanten ingehaald worden. Is er in deze wereld nog een plek voor een romanticus als Tom Smith?

De kracht van Editors ligt hem in de som der delen. In eerste instantie zeer gitaargericht, hard, scherp en doeltreffend. Vervolgens de gedurfde en zeker geslaagde overgang naar een meer synthpop georiënteerde sound. Ze komen er goed mee weg, al luidt In This Light and on This Evening wel de teloorgang in. Met Blanck Mass als vers teamlid jagen ze op EBM weer naar het avontuur. Het blijft echter vooral een zoektocht.

Na de vruchtbare samenwerking met Andy Burrows probeert Tom Smith het nu alleen. Helemaal op zijn eigen benen staat hij echter niet, daarvoor is de rol van producer Iain Archer net te groot. De oorspronkelijke opzet was om de nummers met zijn maatje Andy Burrows in een geschikte pasvorm te gieten. Misschien had hij dat ook beter kunnen doen, There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light heeft een stroeve aanloop. Gedurende de plaat maakt Tom Smith wel wat goed. De eerste indruk maak je toch met de openingstracks en die zijn niet zo bijzonder.

Bij de Deep Dive soul groeit de tragiek boven zijn hoofd uit. Hij deelt publiekelijk de wanhoop en het verdriet waardoor het niet eigen aanvoelt. Een hart moet bloeden en je moet alleen die strijd aangaan. Tom Smith kiest nu voor de gemakkelijke weg en maakt er ons probleem van. En dan verpakt hij dat probleem ook nog eens in goedkoop cadeaupapier. Hij laat je een popsong in de uitverkoop consumeren, en daar zit ik niet bepaald op te wachten. Een band als Kane zou er wellicht voor tekenen, maar Editors is geen Kane. Hoe toepasselijk is het om There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light op de dag dat we Sinterklaas vieren uit te brengen. Ook die goede man is ondertussen over zijn hoogtepunt en houdbaarheidsdatum heen.

How Many Times is net zo radiovriendelijk. Heerlijk wegmijmeren bij oude successen, zonder hier een nieuw boeiend hoofdstuk aan toe te voegen. Muziek als pijnbestrijding om je van die lichte mannenkwaaltjes te genezen. Het is wachten tot Souls, daar doorbreekt Tom Smith de sleur. Een veelbelovende track die hij beter voor Editors had kunnen bewaren. Stel je hierbij de juist afgestelde gitaren en het stuwende drumwerk voor, dan klopt het helemaal. Ergens moet er nog een goede Editors plaat inzitten.

There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light is behoorlijk op de Amerikaanse markt gericht. Die trappen waarschijnlijk eerder in die verhalende stadse Northern Line setting. Beschouw de winter als een overbruggingsperiode, die gelukkig behoorlijk mild begint. In de zomer van 2026 gaat de zanger weer met zijn Editors collega’s op stap, en is men There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light allang vergeten. Tom Smith geeft aan dat hij met deze plaat nu de kleine zaaltjes afgaat om het product aan de man te brengen. There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light is niet voor het grote publiek. Als je dat accepteert, dan valt er nog genoeg te genieten.

Tom Smith - There Is Nothing in the Dark That Isn't There in the Light | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

't Is wel een érg kalme bedoeling, op het saaie af. Zijn mooie en krachtige stem valt toch beter samen met wat meer geluid.