Burial - Untrue (2007)

Kleine toelichting waarom deze op 1 staat ten gunste van Person Pitch: Untrue sleept me door een tijd waarin ik besef dat ik geen vriendin meer heb. Untrue klinkt zo pijnlijk mooi.

"We could be friends, away from my heart"

Dit bericht begint steeds leuker te worden.

Klopt, ik maak zelf ook muziek maar Burial heeft nog steeds mijn gevoelens beter kunnen verwoorden in muziek dan ik tot nu gedaan heb (op een paar nummers van mijzelf wellicht na).
Mis je iemand of is er een andere leegte in je en je zet deze muziek op (terwijl je alleen op je donkere kamertje in je net iets te koude bedje ligt) dan ga je gegarandeerd huilen.

Waarvoor hulde .

Maar wat gebeurd er met Untrue als je volgende maand de liefde van je leven ontmoet ?

Ik snap er niets van, maar ik doe het wel: 5*

Geweldige muziek voor voor en tijdens het slapen

Gruwelijke sound, maar vooralsnog heeft het mij niet gedurende het hele album in zijn greep kunnen houden.

Dit is absoluut één van mijn faves van de afgelopen 5 jaar; als iemand er post, moet ik altijd even gluren.

Dit stond er eind dec 2010 bij dit album:


een reactie op onderstaande post uit 2007:


Nou sta ik ook bekend als een OW'er (ouwe waver) heb aardig wat OLM in huis en daarom vind ik dat Colin Blunstone djarend maar eens moet toezingen: "How wrong can one man ever be".

Als ik mijn best doe om het te begrijpen denk ik: djarend is platenverkoperd en zit - professioneel gezien- qua denkmodus eerder te denken in quantiteit dan in quantiteit. However, Burial heeft nog steeds impact en ik zie reikhalzend uit naar nieuw materiaal. En daar is niets untrue's (gelogen) aan.

Burial laat een fraai, duister geluid horen, vervreemdend....maar echt grijpen doet het me niet.

Soms ben ik het niet eens met je smaak CD, maar in dit geval wil ik met instemming toch de zwatelende Mjuman op Blackfilm wijzen, een veel beter artiest dan dit relatief overschatte Burial.

Ik vind dit album van Burial zeker niet slecht hoor. De sfeer is intrigerend. Maar teveel van hetzelfde en het haalt het, wat mij betreft, idd niet bij Blackfilm. Zijn debuut vind ik nog steeds zeer indrukwekkend. En ook zijn laatste project met Bernocchi is fraai.

Zo nu hebben we weer genoeg reclame gemaakt..

Weer uit eten geweest, Bor en laat met nadrinken - of wat anders te vieren? Als ik wist dat je mee aan 't lezen, was ik minder bloemrijk geweest. As it stands, pluk 'em en zet 'em maar op je hoed (of in het knoopsgat van je leren jas).

"Blackfilm", zei je - zullen we zeker aan een toets onderwerpen Tips welkom!

En verder: "overschat " voor een album dat 3,5 jaar oud is, ik nog steeds met genoegen en beleving draai, 9 pagina''s berichten - 'k zou zo zeggen dat staat nogal in schril contrast met de nwste Radiohead: ca weken "uit"en nu al 55 p. met zwatels, >500 stemmen en een gemiddelde van 3,74 - dat vind ik overschat en hype

Blackfilm vond ik in het begin ook mooi, maar dat ging me toch erg snel vervelen. Ik zie de vergelijking met Burial ook niet zo eigenlijk. Al is het altijd het proberen waard natuurlijk.

De vergelijking zit hem in de duistere sfeer. Althans voor mij.

Duister is een woord dat ik niet zou gebruiken, eerder filmisch en voor mij net zo filmisch als dit album, al zij wel gezegd dat ik dan denk aan de eerdere Polanski's, Bergman, Robbe-Grillet (L' année derniere a Marienbad). Voor mij niet duister, maar wel psychologiserend en raadselachtig.

Burial: grote stadsneurose, ik wil wat, maar ik weet niet waar en met wie en wat is nog open en hoever reikt mijn geld en kom ik dan de juiste mensen tegen - of ook weer niet. Dat gevoel. Bor zal dat wel weer gezwatel vinden, maar neurose drijft een mens.

Diamanda Galas dat is duister.

Toch is 'Untrue' voor mij een plaat die ik pas opzet als de zon de dag verlaten heeft. Een nachtplaat. Hetzelfde geldt voor het werk van Blackfilm. Ik vind me verder wel in de typeringen "psychologiserend" en "raadselachtig". En dat geldt ook voor Blackfilm. Eveneens filmisch. Een 'film noir' wel te verstaan.

Overigens draai ik dit album niet te vaak. Dat overmatige "geklik" in de percussie irriteert me op een zeker moment. Maar dat zal wel een stijlkenmerk van dubstep zijn (??).

Dat geklik is iets uit de 2-step, een van de genres waar dubstep op voortborduurt. Je hoort het wel vaker terug in dubstep, maar het is geen stijlkenmerk (want 2562, Shackleton, Martyn, etc. gebruiken het niet).

Ik vind Untrue eigenlijk helemaal niet filmisch. Het roept bij mij een heel specifieke sfeer op. Het is wel een nachtplaat, alhoewel ik hem ook in de winter veel gedraaid heb (overdag). Dan werkt ie wel goed, al word ik er altijd wel een beetje droevig van. Blackfilm klinkt wel duister, maar weet me niet raken. De eerste luisterbeurt was daar meteen de beste.

Mooi artwork trouwens. Zet een krachtig beeld neer. Past precies bij de sfeer van de muziek.

Filmisch - als in een soundtrack voor een film; check de regisseurs die ik heb genoemd, verdisconteer de neurose, sit down and unwind. Wanneer gaat een mens zitten om af te draaien? Juist ja vaak na het einde der dagelijkse beslommeringen. Alhoewel een weekend-ochtend, alleen in da house, kan ook - nodigt het uit tot reflectie.

Maar goed I'm not the usual type of conehead, Grooverider en Martyn zijn voor mij ook ideale soundtracks om complexe vraagstukken qua werk te doordenken. En Boratto en Booka Shade zijn dan weer voor als er wat op papier moet komen.

Geklik = vervreemdings/authenticiteitseffect; James Blake gebruikt het ook veelvuldig - vroeger kon je bij montage (=knip in een magneetband) echt een soort van klik horen; bij super professioneel spul niet (Revox, Tandberg etc - ooit bij NOB gehoord hoe ze in een opname van een hoorspel een slis-s wegknipten door de tape te markeren).

Blackfilm: nog steeds te checken. Maar goed, smaak is perzoonlijk

Er bestaat geen betere soundtrack voor de laatste nacht ttrein naar huis dan Burial - Untrue. Wat een plaat blijft dit...

Twee nieuwe tracks, hier te beluisteren. Klinkt veelbelovend.

Of gewoon hier te bespreken

Ah, fijn, niet gezien.

Mijn eerste echte kennismaking met de dubstep scene.
Onmiddelijk werd het al duidelijk dat dit geen representatieve plaat is voor het genre.

Iets als dit heb ik nog nooit gehoord. Zeer vreemde, donkere sfeer.
Untrue beluister ik alleen 's nachts. Half wakker/ half slapend brengt deze plaat me in een soort van trance. Het lijkt alsof ik rondloop in een verlaten grootstad die ooit het centrum van de industriële wereld was. Het regent. Hier en daar nog flitsende lichten van neonborden, maar verder geen licht te zien. Groen van bomen en planten ontbreekt ook. Mensen zijn er niet meer. De gesampelde vocals geven me het gevoel dat ze er toch ooit zijn geweest. Het enige nummer waar iets van licht schijnt doorheen te komen is Shell of Light. Daar blijft het dan ook bij. Het einde van dat nummer doet me denken aan How to Dress Well, die ook een sfeer van eenzaamheid en vervreemding bij me te weeg brengt. Vrolijk word je hier niet van.

Ik heb het nogal moeilijk om deze plaat te beoordelen.
Nergens mee te vergelijken.
Wat positief is.

Wat een ongeloofelijk mooie en passende sfeerschets, Dikkop! Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet dit album, maar Street Halo op had staan bij het lezen van je bericht, maar ook daarvoor verwoorden je woorden precies het gevoel dat ik er bij kreeg!

Ik kom ook net pas kijken bij dit genre, al is het voor mij onduidelijk wat dat nu precies is. Aan de andere kant, door muziek in een hokje te stoppen wordt het er niet beter van. Mijn eerste kennismaking was met Street Halo, om precies te zijn gisteren. Misschien dat ik te snel van stapel liep, maar ik probeerde Untrue er maar meteen achteraan te luisteren, en ik moet zeggen dat dit me toch wat lastiger viel en valt. Voor mijn idee is dit album minder toegankelijk, maar waarschijnlijk zal dit wel anders zijn wanneer je in de andere volgorde kennismaakt met Burial. Ik ga het nog even de tijd geven die het zo op de eerste luisterbeurten afgaande, zeker verdient. En ik hoop dat ik dit ook zal gaan waarderen, wat ik al wel een klein beetje doe, maar ik hoop dat ik dat een klein beetje veel zal gaan doen!

Danku Shiral !
Ik heb ook het gevoel dat Street Halo iets toegankelijker is. De nummers hebben wat meer dance achtige beats dan deze op Untrue. Gewoon wat tijd geven zoals je zei zal mss helpen om hem wat meer te waarderen.

Grappig dat sommige mensen zeggen dat ze hier niet vrolijk van worden. Ik word er ook niet vrolijk van, maar ik vind het wel een van de meest troostende, hoopvolle albums die ik ooit heb gehoord. Inmiddels heb ik al met zo veel vrienden bijzondere momenten gedeeld toen we samen naar dit album luisterden.Dit is niet zomaar muziek, dit is muziek die je stil kan maken, laat dromen. Het is spirituele muziek, in de zin van Bach of Mozart spirituele muziek is. (en ik bedoel niet religieus, dat is wat anders) Untrue is na 4 jaar nog steeds ongrijpbaar en telkens als ik het op mn ipod luister terwijl ik alleen door het landschap dwaal of door de stad bij nacht op afgelegen plekken, denk ik telkens: Deze jongen denkt zoals ik denk. Dit zijn gevoelens die ik als kind al kende, en ik ben er van overtuigd dat Burial (ik noem hem maar gewoon bij zn artiestennaam) als kind ook sterk beinvloed is door sferen en het landschap om hem heen.

Het belangrijkste album van de afgelopen 10 jaren.

Inmiddels al een keer of vier beluisterd, en ik vind er niet zoveel aan, eerlijk gezegd.. Terwijl de nieuwe EP me toch vrijwel meteen beviel. Ik kan het wel al beter appreciëren dan tijdens de eerste luisterbeurt, dat is een feit.

Bij mij moest hij ook enorm groeien. Dus misschien nog wat meer tijd gunnen