The Moody Blues - A Question of Balance (1970)

Toen ik deze week 'Relics' van Pink Floyd aan t luisteren was, zei mn pa erg enthousiast: "heeey! the Moody Blues!" Aangezien ik Relics geweldig vind denk ik dat ik the Moody Blues maar weer eens onder mn bed vandaan moet halen... Dat heb ik al gedaan met t album 'Days of Future Passed' ( ), maar dit album zal binnenkort ook weer eens in mn kamertje te horen zijn... Wat ik er dan van vind...?

De John Lodge-bijdragen vind ik hier niet goed. Over het geheel is dit album ook wat minder constant in kwaliteit, afgezet althans tegen hun albums in hun sterkste periode 1967-1972.
Maar daarom nog altijd wel prettige luisterervaring hoor. Melancholy Man is prachtig.

Geen slecht album, maar ik moet zeggen dat (met uitzondering van 'Question' en 'And the tide rushes in') de beste nummers toch op de tweede plaatkant (tracks 6 t/m 10) te vinden zijn.
De versie van 'Question' is iets anders dan de single-versie.
'Minstrel's song' en 'Melancholy man' zijn werkelijk prachtige songs.

2½* is misschien wat streng, maar ik vond TMB eigenlijk per album een stukje minder boeiend worden. Hier klinkt het wel aardig, maar het gaat allemaal wel erg het ene oor in en het andere weer uit... op Question na dan.

Deze plaat wordt aardig hoog gewaardeerd en vindt het toch een van de minderen uit het vroege tijdperk.

Begin en eind zijn sterk rest ondermaats.

zeer goed album met ' melancholy man ' als één van mijn favoriete nummers aller tijden , het is of je door de aarde zakt , zo melancholisch

het echte gevoel van melancholie kan niet beter op muziek weergegeven worden , al komt ' the blue nile ' soms zeer dicht

1 van de compactere albums van The Moody Blues.
Composorisch lijken de heren gegroeid en is het allemaal meer songmatiger geworden.
Het is dan ook meer een echt liedjes album geworden,zonder allerlei spacetrucjes en meer korte fragmentjes tussen de liedjes in.
Justin Hayward is wat mij betreft de grote man op dit album.
Toch al een componist met gevoel voor catchy songs.
Question,It's Up To You en Dawning Is The Day zijn van hoge kwaliteit.
Verder is Melancholy Man van Mike Pinder een hele mooie song.
Dit is een album die ik regelmatig draai.

Zelf vind ik dat een sterk album van Moody Blues. Wellicht wat conventioneler dan hun jaren '60-werk, maar de sfeer en emotie zijn er niet minder op geworden.
Naar hun grote hit "Question" vind ik vooral "Melancholy Man" een parel van een song.
The Moody Blues stopten in 1972 om 1978 te herstarten, maar hun latere werk vind ik beduidend minder.

Ik heb hier de sacd van en dan staan er 2 nieuwe of nooit uitgebrachte nummers bij op en een aantal langere versies van sommige nummers.

na enkele recente beluisteringen moet me van het hart dat buiten melancholy man en questions de rest van dit album behoorlijk gedateerd is ( als je het vergelijkt met bvb the beatles , toch ook 40 jaar oud !!!

Laatst hoorde ik op de radio het liedje 'Toveren' van Herman van Veen en het eerste dat ik dacht was 'Herman heeft dit album dus ook in zijn platenkast staan'.

Ja beaster het is wel heel duidelijk een plaat uit 1970 , dat ben ik zeker met je eens , maar als totaalplaatje vind ik het geen straf om dit album uit te zitten . De kwaliteit van de liedjes zijn behoorlijk hoog en dan maakt het mij niet zo veel uit hoe oud het wel niet is .

Zag hem liggen voor 8,95 euro bij de platenboer, De digital remastered versie nog wel. Met een song van Mike Pinder die het origineel niet gehaald heeft, En enkele (overigens nauweljks van het origineel te onderscheiden) versies van songs die er wel op stonden. Op zolder ligt dit album nog als plaat. Meer als 25 jaar geleden tweede hands gekocht. Nu, net als toen, ben ik aangenaam verrast door de kwaliteit . Allereerst omdat er door alle bandleden excelent songsmateriaal wordt aangeleverd. Die vervolgens in altijd spannende en bijzondere (eerste kennismaking met de moogsynthesizer, de prachtige melletronklank) orchestraties zijn gegoten. Het mierzoete zoals bij " Nights in White Satin" wordt net vermeden. En het (geremastered) geluid is geweldig goed. Het is te horen dat de MB bijna 40 jaar (!!) geleden konden beschikken over de beste studiofaciliteiten. Op deze plaat klopt alles. In die zin kan de titel positief bevestigd worden.
Het klink mij ook niet gedateerd in de oren. Maar dat komt misschien ook wel omdat het orchestreren van popsongs weer hip is. Luister maar naar Vampire Weekend, Coldplay of The Last Shadow Puppets. Maar vooral bij het laatste album van Elbow, daar hoor ik de Moodys soms even langs komen. Dus iedereen die hier van houdt, luister gerust ook eens naar de Moody Blues.

De SACD gister ontvangen... wow!

Quote: In March 2006, the first five of the band's 'Core 7' albums (the seven albums from Days of Future Passed to Seventh Sojourn) were re-released in Super Audio CD format with Deluxe Editions, featuring bonus songs and some rare previously unreleased tracks by the group. In April 2007, the last two of these classic albums were re-released by Universal/Threshold. These deluxe editions were unique for an art rock group like the Moodies in that one of their members, Justin Hayward, was the one hired to do the work, instead of a professional masters technician. Hayward stated that he listened to virgin vinyl copies of these albums and used them as reference points for the new compact discs.

Mooi he, heb ze alle 7

Nee, nog niet allemaal; naast deze alleen "Days of Future Past'' (nog niet beluisterd), 'On a Threshold of a Dream' en 'Seventh Sojourn''. "In the Search of, etc.' bleek de geramasterde te zijn, ipv de SACD.
Onlangs binnen "Blue Jays'-remastered, klinkt ook niet slecht!

Eens met Bikkel en LucM, maar ondanks dat de nummers meer op zichzelf staan en wat conventioneler zijn geworden hoor ik toch die typische Moody Blues sfeer gedurende het hele album.

Erg leuk vind ik het op muziek zetten van het verhaal van de schildpad en de haas, en ook 'It's Up To You' en 'Melancholy Man' zijn hoogtepunten.

Na de eerste luisterbeurt ben ik niet zo enthousiast, het album viel me wel tegen.
Voorlopig een 3.0*, maar dat kan nog veranderen na een tweede keer luisteren!

Hele mooie verzamelaar !

The Moody Blues - This Is the Moody Blues (1974)

Hoor ik hier niet het eerste matige liedje? Het is wel een album - zelfs nog meer dan In Search of the Lost Chord - dat ik zowat in ieder zichzelf respecterend huishouden tegenkwam en ik weet hoe dit kon gebeuren. Ik zat plotseling tussen de al wat oudere jongeren die natuurlijk geen singles - ze hadden immers hun eerste baantje plus een eigen appartement - maar langspelers voor die ene 'beroemde' single kochten!

Gelukkig staat er nog genoeg fraais op!

Question ben ik altijd geneigd om over te slaan (waarschijnlijk te vaak op de radio gehoord en op den duur een beetje beu geworden - neem althans aan dat je dat nummer bedoelt), maar als ik dan How Is It (We Are Here) weer hoor krijg het intieme gevoel weer terug dat voor mij bij de Moody Blues hoort en hervind ik mijn evenwicht weer . Kwam net terug van een fietstochtje en kon de herfst in het bos al aardig ruiken, dus binnenkort dit album maar weer eens opnieuw beluisteren.

Question is echt een protestliedje wat goed pastte in die periode.
Feitelijk wat afwijkend van hun andere songmateriaal.
Ondertussen ook wat te vaak langs horen komen, maar dat geldt ook voor Nights In White Satin.
Maar Question skip ik nooit. Eigenlijk vind ik het nog best een goed liedje. Goed in balans.

Ik doelde niet op Question, ondanks dat dit nummer destijds bijna 'kapot' werd gedraaid. Maar uiteindelijk valt het met dat matige wel mee, hoor. Het blijven mooie Moody Blues liedjes met enkele uitschieters ver naar boven. Dat dan weer wel.

Ik moet eerlijk bekennen dat het ruiger bedoelde en meer live georiënteerde geluid van dit album me nooit zo was opgevallen totdat ik daarover las in de interviews in het boekje bij de CD-versie uit 1997. En dat zal toch ook wel komen doordat de klassieke ingrediënten van de Moody Blues-sound (Mike Pinders mellotron, Justin Haywards akoestische gitaar, de samenzang) hier ook weer zo sterk aanwezig zijn, waardoor die sound naar mijn gevoel niet zo veel verschilt van die op de voorgaande albums. Wat me wèl opviel was het feit dat de composities zelf pakkender en vooral puntiger waren, zodat het album directer is en harder aankomt dan bijvoorbeeld de twee voorgangers. Bovendien voelt ook deze plaat sterk als een eenheid aan, reden waarom dit een tijdlang mijn favoriete Moodies-plaat is geweest. Dat dat nu niet meer zo is komt door het enigszins melige Minstrel's song (dat koor!) en de afsluitende suite van de twee laatste nummers – ja, Melancholy man is mooi, maar het peurt dan ook álle mogelijke melancholie uit het arrangement, met dat eenzame mellotron en die windeffecten en die tinkelende sterren, en dan moet ik weer denken aan dat wijze citaat van Fedde, een gebruiker die hier helaas niet meer actief is: "Kitsch en Kunst zijn bij The Moody Blues beide in goede handen en zijn helaas vaak niet los verkrijgbaar." En de overdaad aan melancholie van Melancholy man en de daaropvolgende pseudo-Bijbelse taal van The balance schuren wat mij betreft toch wel gevaarlijk dicht tegen die kitsch aan.
        Gelukkig staat er zoals gezegd nog meer dan genoeg moois op deze plaat: Question ben ik zelf nog steeds niet zat, op How is it hoor ik weer die heerlijke mellotron, And the tide rushes in heeft een leuke tekst, en die verschillende gitaren (steel? slide?) maken van It's up to you een zeer aanstekelijk nummer. Favorieten zijn wat mij betreft het geweldige Tortoise and the hare met die leuke tekstuele invalshoek en dat merkwaardige percussie-effect, en Justin Haywards sublieme Dawning is the day met dat precieze drumwerk van Graeme Edge.
        Bij het opnieuw draaien en daardoor ook wel een beetje herontdekken van de platen van deze band zijn me eigenlijk twee dingen in het oog gesprongen, en dit album is as good a place as any om die even te noemen – misschien herkennen andere gebruikers hier iets in.
        De nummers van de Moody Blues zijn sowieso al zeer melodieus, maar het bijzondere vind ik dat ze vaak ook nog eens uitblinken in "middle eights" die bijna nóg intenser en pakkender zijn dan de rest van het nummer. Met een "middle eight" (of "bridge") bedoel ik een stukje dat in een standaard-songstructuur (bijvoorbeeld couplet 1, refrein, couplet 2, refrein, middle 8, couplet 3, refrein) een soort brug van variatie slaat tussen (zeg maar) de eerste en de tweede helft van een nummer, op een plek waar je ook een solo zou kunnen krijgen. Een middle 8 is dus niet een refrein ("Then the tide rushes in...") of één enkele refreinregel ("It's all right", uit Tortoise and the hare), maar echt een bruggetje, een tussenstukje met een aparte melodie die meestal maar één (maar een enkele maal ook wel twee) keer voorkomt. En A question of balance bárst werkelijk van de sterke middle-eights – als ik een opsomming geef hoef je (hopelijk) niet eens de titel te weten om de melodie al meteen mee te kunnen zingen: "Her love is like a fire burning inside", "Your friend is heavy but he was ready", "If they knew that we have got nothing to lose..." en het absolute hoogtepunt, het hartbrekende "Baby there's no price upon your head..." met die fluit en dat orgel, onvoorstelbaar mooi.
        (Een kleine quiz: wie herkent deze middle-eights op eerdere Moody Blues-platen? "Do you understand that all over this land there's a feeling", "I'm looking at myself, reflections of my mind", "Building castles in the air, whistling to the wind", "Tell us what you've seen in far-away forgotten lands", "They don't know what they're playing, they've no way of knowing what the game is...", "If you think it's a joke, that's all right, do what you want to do", "But if you want to play, stay right back on earth...")
        En verder hoor ik hier (volgens mij) voor het eerst iets wat op de komende albums steeds vaker zal voorkomen. Het lijkt wel alsof Justin Hayward soms vindt dat de sfeer bij de rustige nummers een beetje inkakt of dat de compositie te soft is, en wat hij dan doet is een fuzzpedaal aansluiten en een knetterende gitaarsolo spelen die het hele nummer op scherp zet en als het ware een welkom contrast vormt met de zachte begeleiding van de andere instrumenten. Ik ken de platen van de Moody Blues uit deze periode al zó lang en zó goed dat die kunstgreep me eigenlijk niet eens meer opvalt, maar als ik er met frisse oren naar ga luisteren denk ik soms echt: nounou, Justin is weer scheutig met de pepermolen. Op dít album hoor je het vooral in het instrumentale gedeelte na het tweede refrein van How is it (we are here) (hoewel de gitaar daar nog redelijk áchter de mellotron in de mix zit), maar op de komende platen gaan die fuzzgitaar-solo's een steeds prominentere rol spelen, zoals te horen op Our guessing game en You can never go home (op Every good boy deserves favour), New horizons, Land of make-believe en Isn't life strange (het extreemste contrast omdat de rest van dat nummer zo slaperig is) (op Seventh sojourn), Remember me (my friend), My brother en Blue guitar (op Blue jays, en op dat laatste nummer denk ik altijd dat die gitaarsolo van Eric Stewart afkomstig is, maar volgens Wikipedia is dat Lol Creme of Hayward zelf), en One lonely room (op Songwriter). Aangenaam gevolg: zo blijven deze "zachte" platen toch altijd een hard randje houden.
        Zo, ik moest het even kwijt. On-topic: wederom een geweldige plaat van de Moody Blues, maar met een zó melodramatisch slot dat dat toch een klein beetje afbreuk aan het geheel doet.

Mooi verhaal weer BoyOnHeavenHill.
Fedde is er overigens weer. Is nu Wandelaar.

Mooie Moody Blues deze inderdaad. Eigenlijk alle albums uit de periode 67/72 zijn de moeite waard.
Deze is wat compacter. De meer thematische albums van er voor zijn wat fragmentarischer van aard en lopen vrij vlot in elkaar over.
Deze lijkt in vorm wat op Seventh Sojourn. Een moeizaam tot stand gekomen (voorlopig) laatste plaat.
De heren hadden het wel even gehad.

De voorgaande Moody Blues albums scoorden heel hoog in de 100 Greatest Albums van het betreffende jaar. In de lijst van 1970 scoort dit album een te bescheiden 82e plaats. En 102 in de Best Ever Albums over dat jaar valt me ook wat tegen.
Wat mij betreft scoort dit album 4,5*. And the Tide Rushes In en Dawning is the Day zijn mijn favorieten op dit album. Question is zo grijs gedraaid dat ik het soms skip.
Het is met dit album net als met de voorgangers. Ik draai het relatief vaak. De muziek past bij veel stemmingen en juist dat maakt het zo sterk. Ze staan niet voor niets in mijn top 10 van beste artiesten.

Denk ik een soort collector's item te hebben gescoord; de lp vouwt dicht als een enveloppe, schijnt dit gewoon de reguliere versie zijn.

Mijn tweedehandsje heeft ook gelukkig een lyricsheet en een cadeautje: twee krantenpagina's (Oor) uit 1973 met een flink item over the Moodies, en op de andere kant een advertentie voor de nieuwe plaat van Ekseption (Trinity) en een stuk over Boudewijn de Groot. Stream dat maar eens.

Plaat blijft ijzersterk en nu ben ik compleet (geloof ik).

Ik was zo'n oudere jongere, zoals Alicia hierboven zo treffend omschreef. In 1970 was ik 14, en pas nét via een verpletterende Jimi Hendrix de fantastische wereld van de pop- en rockmuziek aan het ontdekken. Ik had zo'n 20 single-tjes van mijn zakgeld gekocht. Erg onder de indruk van Question kocht ik die single ook, maar het was ook gelijk mijn laatste. Singles kosten namelijk destijds meestal zo'n 4,50 en bevatten 2 nummers. Albums kosten over het algemeen 20 gulden, en sommige midprice-albums 15 gulden. Omdat ik vrij goed kon rekenen besloot ik om door te sparen en albums te kopen. Het debuut van de Jimi Hendrix Experience was ook gelijk mijn 'LP-debuut'. Sindsdien ben ik - tot op de dag van vandaag - een echte album-verslaafde. Geen singles, geen playlists, en zelden een verzamelaar.

Maar nu weer on topic: Question heb ik al die jaren nog gekoesterd. Nou ja, de albumversie dan en niet de gekortwiekte singleversie. Maar het grootste deel van het album vond ik prachtig en zo ben ik de andere albums ook gaan beluisteren en waarderen. De albums uit de periode 1967-1972 ontlopen elkaar niet veel in kwaliteit. En dat is niet veel bands gegeven.

Een album dat regelmatig door mij gestreamd wordt. Ook de verzamelaar This Is The Moody Blues passeert hier regelmatig. In mijn jeugdjaren had ik alleen This Is als dubbelaar in huis. Dat was toen voldoende. Pas later ben ik het hele repertoire van de Moody Blues gaan waarderen en aanschaffen. Heerlijk ontspannende progrock. Raakvlakken met klassiek door de strijkjes en mooie melodielijnen en prima zang. De glorietijd van de band heb ik ook niet bewust meegemaakt. De band is in 1964 gestart en dit is (al) het zevende album en toen moest ik nog 12 jaar worden.

The Moody Blues, een iconische Britse rockband, vormde zich in de vroege jaren '60. Met hun unieke mix van progressieve rock en symfonische invloeden wisten zij al snel een eigen geluid te creëren. Hun muziek wordt gekenmerkt door rijke, melodieuze arrangementen en diepzinnige teksten. De bandleden, waaronder Justin Hayward, John Lodge, en Mike Pinder, creëerden een unieke muzikale ervaring die fans over de hele wereld wist te betoveren.De band verwierf wereldwijde erkenning met hun baanbrekende album "Days of Future Passed," en zette deze trend voort met hun latere werk.

Het album "A Question of Balance" van The Moody Blues, uitgebracht in 1970, is een meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan. Dit album weerspiegelt de complexe maatschappelijke vraagstukken van zijn tijd en doet dit op een manier die zowel muzikaal als lyrisch indrukwekkend is. Toch blijven de melodieën en arrangementen uitnodigend en meeslepend, wat het album toegankelijk maakt voor een breed publiek.De combinatie van dromerige melodieën, meeslepende harmonieën, en filosofische teksten maken dit album een blijvende favoriet in mijn muziekcollectie.

De diversiteit in muzikale stijlen op dit album is opmerkelijk. Van de rockachtige intensiteit van "It's Up to You" tot de etherische schoonheid van "Melancholy Man," biedt het album een breed spectrum aan geluiden en emoties. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, maar samen vormen ze een coherent geheel dat de luisteraar meeneemt op een vloeiende muzikale reis.

De productie van het album is ook van topklasse. Elk instrument klinkt helder en goed uitgebalanceerd, wat bijdraagt aan de algehele luisterervaring. De vocalen zijn emotioneel geladen en perfect afgestemd op de muzikale begeleiding, waardoor de teksten nog meer impact hebben.

Het album opent met Question. Dit nummer, dat ik vroeger onophoudelijk draaide, blijft een krachtig stuk muziek. De combinatie van energieke gitaren en reflectieve teksten maakt het een tijdloze klassieker. Vervolgens How Is It (We Are Here). Dit fraai, ietwat dreigend klinkend nummer, schetst een somber beeld van de menselijke conditie. De zware instrumentatie en diepe zang voegen een laag van mysterie toe die het nummer bijzonder intrigerend maakt.

Het derde nummer is And the Tide Rushes In. Dit is zonder twijfel een van mijn absolute favorieten. De melodie is betoverend en de zang is zo prachtig uitgevoerd dat het me altijd kippenvel bezorgt. Het roept talloze mooie herinneringen aan mijn jeugd op. Daarna Don't You Feel Small. Dit nummer doet qua intensiteit niet onder voor de rest van het album. De meeslepende melodie en de introspectieve teksten zorgen ervoor dat ik telkens opnieuw geraakt word.

Tortoise and the Hare is een bijzonder nummer met een even bijzondere titel. Het verschil tussen de langzame, bedachtzame delen en de snellere stukken maakt het tot een fascinerend geheel. Gevolgd door It's Up to You. Een opwekkend nummer dat de luisteraar meteen bij de keel grijpt. De fijne melodie en de hoopvolle boodschap maken het tot een opbeurend liedje.

Het vrolijke Minstrel’s Song is een echte meezinger Dawning Is the Day is een wonderschone track die door zijn afwisselende tempo en melodie blijft boeien. Dit nummer begint met een rustige, bijna meditatieve intro, die langzaam opbouwt naar een krachtig en emotioneel climax. De harmonieën en instrumentale arrangementen zijn werkelijk prachtig, en het nummer laat een blijvende indruk achter. Het is een nummer dat je steeds weer opnieuw wilt beluisteren.

Melancholy Man is een heerlijke, dromerige melodie met geweldige meerstemmige zang. Het melancholische karakter van het nummer zorgt voor een intense luisterervaring. The Balance met het prachtige refrein alleen al maakt dit nummer fantastisch. De boodschap van evenwicht en harmonie is krachtig en relevant, zelfs decennia na de eerste release.

In "A Question of Balance" laten The Moody Blues zien dat ze meesters zijn in het creëren van muziek die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is. Het album biedt een perfecte balans tussen diepgaande teksten en betoverende melodieën, en toont de band op het hoogtepunt van hun creatieve kunnen.

Kortom, "A Question of Balance" is een meesterwerk dat zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren, en telkens nieuwe nuances en details kunt ontdekken. The Moody Blues hebben met dit album een tijdloos kunstwerk afgeleverd dat nog vele jaren relevant zal blijven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Plaat 5 van de klassieke 7. En deze scoort op MM wat minder en dat zie je ook wel elders. De plaat is ook wel wat anders dan zijn voorgangers.
1970: de groep is op zijn hoogtepunt, stinkend rijk en treedt heel veel op. Men heeft een eigen vliegtuig, dus ze zitten er warmpjes bij. Bij de optredens merken ze dat het lastig was om bepaalde nummers live te spelen. Complexe nummers, wat prima gaat in de studio, maar live is een ander verhaal. Dus het moest wat simpeler, wat puntiger zodat de live uitvoeringen nog dicht bij de originele zou liggen.
'A question of balance' is wat dat betreft ook een goede titel. Maar daar bedoelde de groep waarschijnlijk iets anders mee. Maar je hoort op de hele cd een wat eenvoudigere opzet.

De band begint trouwens ijzersterk met 'question' een anti oorlogslied. De opbouw, de akoestische ritme gitaar, het klopt allemaal. Het begin belooft veel. "How is it (we are here) van Pinder is een echt hippie nummer, maar het is dan ook van Pinder, die het meest gedoken is in oosterse filosofieën , hippie-pur-sang. 'And the tide rushes in' is een echte Thomas song, laag tempo, prachtige zang, een mooie ballad.

Dan komen er een aantal nummers, die ik toch niet zo heel denderend vind. 'Don't you feel small' kan me niet echt bekoren 'tortoire and the hare' is dan nog wel grappig, 'it's up to you", Hayward kan echt wel beter, ik vind dit meer het niveau dat Hayward in de jaren 80 liet horen en 'the minstrel song' lijkt bijna op een jaren 60 Beatles parodie. Kijk , het is allemaal niet zo slecht, maar je verwacht wat meer. 'Dawning is the man' klinkt weer echt als the Moody Blues, ook weer mooi fluitspel en mellotron !
Dan komt 'melancholy man" van Mike Pinder. Een diep triest nummer van deze hippie, die vol enthousiasme eind jaren zestig op de goeroes en hun meditatieve kennis omtrent het leven dook, om vervolgens tot de conclusie te moeten komen dat ook daar het antwoord niet in ligt. In Melancholy Man bezingt hij deze trieste gedachte. Hij voelt zich alleen en verontschuldigt zich haast voor zijn onvermogen het leven aan te kunnen. Een ongelooflijk mooi nummer, eerlijk, persoonlijk, zoals je The Moody Blues graag hoort. Eigenlijk zou het album van mij zo mogen eindigen, maar er komt nog een gedicht 'the balance' zodat het album toch nog een bepaald concept gehalte krijgt.

"A question of balance' maar juist 'balance' mis ik wat op deze plaat. Er staan schitterende nummers op (Question, And the Rushes In, Melancholy Man) maar ook nummers die ik wat minder vind. The Moody Blues hebben de balans nog niet gevonden om het wat minder complex te maken voor de live versies. Want de beste nummers 'question' en zeker 'melancholy man' zijn zeker geen nummers die je zo maar even live neerzet.
Het album was wel het meest succesvolle en het geld bleef binnenstromen.
Ik geef het album 4 sterren, 3,5 vind ik te weinig, maar het is voor mij zeker niet het beste album van the Moodies.

Question behoort tot mijn favoriete nummers, gewoonweg prachtig. Zowieso een zwak voor The Moody Blues. Keurig verzorgde muziek en met mellotron, wat een fantastisch instrument! Kwetsbaar en vaak issues. Mike Pinder wist er wel raad mee en niet te beroerd om te repareren tijdens concerten. Dit instrument werd ook wel de Pindotron genoemd.

A Question Of Balance is gewoon een uitstekend album. Helaas een paar zwakkere broeders naast ijzersterke nummers als Question en Melancholy Man en daardoor weer in balans.