Neil Young - American Stars 'n Bars (1977)

Ik heb hem inmiddels vaker beluisterd en ik moet toch zeggen dat er wel degelijk heel veel kwaliteit op staat. Eigenlijk elk nummer is goed, maar het klinkt op zich niet helemaal als een geheel, komt over als een beetje bijeen geraapte nummers (van de nooit uitgebrachte albms Homegrown en Chrome Dreams). Op zich ook weer raar, want qua stijl zijn ze toch ook wel weer vergelijkbaar.

'The Old Country Waltz', 'Hold Back The Tears', 'Bite the Bullet', 'Star of Bethlehem' en 'Homegrown' zijn al erg goede nummers. Maar de absolute hoogtepunten zijn voor mij 'Saddle Up The Palomino', natuurlijk 'Like A Hurricane' maar vooral 'Hey Babe'. Het enige (kleine) missertje vind ik 'Will to Love'.

Ik heb inmiddels een vrij groot aantal Neil Young albums en toch blijft deze me altijd weer erg boeien. Hij mist alleen zeg maar net die 'X-factor' (om het populair te verwoorden) waardoor het net geen topplaat is zoals de rest van z'n jaren 70 albums absoluut wel waren.

Helemaal mee eens, Will to Love (5 sterren) is het hoogtepunt van deze plaat en een van Neil Young's beste composities.

Van Like a Hurricane (4,5 sterren) vind ik de versie op Live Rust beter.

Hold Back the Tears en Bite the Bullet zijn wat minder (4 sterren). De rest blijft steken op 4,5 sterren.

Al met al een zeer goed en gevarieerd album.

Is Like a hurricane de Ultieme Neil Young song? Is dit waar het allemaal om gaat, het meest intensieve, intense, hartstochtelijke, emotionele, de meest sensationele plaat ooit? Beste gitaarwerk?

Ik zeg volmondig van 'Ja'. Een betere Young plaat zul je niet vinden. Het valt dan ook gelijk onder de categorie beste muziek ooit gemaakt.

En, geldt dat dan ook voor de cd waar dit onvolprezen werk op is te vinden? Nou, die is dan weer een heel stuk minder. Voordat de ultieme song wordt bereikt moet je weer eens diep door het stof, vooral het stof van de Amerikaanse prairie.

De country van de eerste vier nummers, te beginnen bij de draak Old country waltz is weer tenenkrommend.

Zou Young dat expres hebben gedaan? Om daarmee de weg te plaveien voor de beste song ooit gemaakt? Of om ons eerst te pesten? Anders is hij ongetwijfeld één van de meest schizofrene muzikale genieën die er bestaat.

Gelukkig wordt het vanaf Bite the bullet een stuk aangenamer, je kunt country, met viool en al, best ook laten rocken. Maar de schommelstoel wordt daarna toch nog snel even gepakt voor het dieptepunt Star of Bethlehem.

De ballad Will to love heeft dan in mijn gevoel prachtige geestverruimende psychedelica, ja, ook niet te vergelijken met Like a hurricane, maar het open haard vuurtje gaat tenminste nog ergens over.

Ja en dan dus het beste nummer dat Neil Young ooit heeft geschreven.
Vanwege z'n dus schamele broertjes en zusjes op deze cd, valt z'n schoonheid alleen maar meer op. Het is, naar mijn gevoel, een eerste aanzet tot Rust never sleeps.

Will to love geeft overigens aan, dat goede muziek voor Young niet per sé uit een electrische gitaar hoeft te komen. De compositie is ook belangrijk, originaliteit.

Plaat eindigt met het, eveneens electrische maar verder niemandalletje Homegrown.

Wat Young maakte in de periode 75 - 78 (ook met Stills) was niet allemaal even best en vooral erg wisselvallig. Maar er is wel een prachtige compilatie te maken over die tijd, mét Will to love en Like a hurricane als afsluiter.

musician, ik begrijp echt je aversie niet tegen Neil's countygetinte muziekjes, het is precies één van de redenen waarom ik een zware Neil Youngfan ben geworden.

Het intense, met haardvuur geknetter op de achtergrond incluis, Will To Love, vind ik nèt daarom niet minder sterk dan Like a Hurricane.
Zo ook Star of Bethlehem, Saddle Up The Palomino, Hold Back the Tears, ik hou van dit album, echt.
In zijn totaliteit vind ik deze plaat wel iets minder dan Everybody Knows This is Nowheren, After The Goldrush, Zuma en On the Beach, maar dit blijft toch een echt lekker album!

En blij dàt ik was dat ouwe knorpot Neil toen besloot om enkele echt onmisbare albums, zoals dit hier en absoluut ook het magistrale On The Beach eindelijk eens vrij te geven voor release op cd!

Nu nog Journey Through The Past, en we zijn er!

En Time Fades Away, dat vind ik na On the Beach en Massey Hall z'n beste album. Maar ach, ik heb ze beiden op vinyl dus voor mij heeft het niet zo'n haast. Toch maar een platenspeler kopen Patrick?

Ik bent toch erg benieuwd, waarom Neil Young tot en met zijn laatste recencte concerten vooral kiest voor het stevige werk waar ik ook vooral voor kies en waarom hij Tonight's the night en On the beach vooral links laat liggen.

En dat van American stars 'n bars alleen maar wordt gekozen voor de klassieker Like a hurricane.

Zou hij mij stiekem gelijk geven?

Tja, het is niet z'n beste album, maar dat zegt meer over het immens hoge niveau van zijn topplaten (en dat zijn er nogal wat) waar ik deze plaat aan relateer. Menig artiest mocht willen dat hij/zij één zo'n plaat kon maken en bij Neil Young zijn er zeker 10 albums nog beter. Maar daarom is Neil Young een zeldzame grootheid in de muziek. Dit klinkt gewoon weer erg goed, al ontbreekt in de eerste 5 songs soms net even de absolute scherpte. Speelt 'ie toch gewoon op automatische piloot naar 4****. En 'Like A Hurricane' is een statement.

Het is waar, 'Like a Hurricane' draagt dit album, en één nummer is niet genoeg om een album goed te vinden, niet?

Wel, hier staan toch nog enkele goeie nummers op. Denk maar aan de eerste twee nummers. Het is nu niet van het niveau van 'Harvest' of 'On The Beach', maar er zijn veel slechtere platen, ook van deze man.

3.5 sterren

Mijn 4de Neil Young aanschaf(na Everybody Knows This Is Nowhere, Harvest en After The Goldrush) en deze is toch een heel stuk minder dan de vorige 3. Like A Hurricane is dan weer 1 van zijn beste nummers. Enkel Heart Of Gold beschouw ik als nog beter.

Dan moet je gewoon lekker doorgaan met zijn 'Ditch Trilogy' en Rust Never Sleeps.

Schakel over naar Zuma, dan naar Rust never sleeps, als ik zo de bezwaren hoor. Misschien nog de Stills/Young band. Dan heb je voor mij de hoogtepunten van de jaren '70 inzake Neil Young wel gehad (neem aan, dat je Déja vu niet laat vallen onder Neil Young).

De deceptie van Time fades away, On the beach en Tonigh's the night is wel érg groot, na zijn drie voorgaande pareltjes (Everybody knows this is nowhere, After the goldrush en Harvest).

Oké, lijkt me een goed plan. Ik vind het overigens een beetje jammer dat ik pas zo laat Neil Young begin te ontdekken. Ik ben al sinds mijn 13de fan van Bruce Springsteen en Bob Dylan, maar die andere grote singer-songwriter ontdek ik nu pas.

Ik zou in ieder geval wel een keer luisteren naar in ieder geval On the Beach, Tonight's the night en Comes a time.

Ik schat in, dat het niet je pakkie an is maar misschien vind je het (deels) toch aardig en dat zou ik je niet willen onthouden.

Mijn zaterdag- en/of zondagmorgenritueel de laatste tijd: de dag beginnen met een plaat van Neil Young. Ik ga niet te veel analyseren maar ik hoor hier een aantal bijzonder mooie nummers (ingetogen en dan weer rockend). Live a Hurricane valt op als een wolkenkrabber in de woestijn, maar Will to Love is hierop mijn prijsbeest (wat kan dat haardvuur knetteren).

Like a Hurricane is een nummer dat niet hoeft te stoppen. Al gaat Neil een uur door. Ik heb 'm dan ook voor de 3e keer achter elkaar op gezet.

De eerste opnames van deze incoherente Young dateren al van november 1974. Het is een bijeengeraapt zooitje waarin country, folk en rock allen een aandeel hebben. Ik kwam er pas na meerdere malen achter dat in Will to Love (dat overigens klinkt alsof het opgenomen is in een kelder) dat scherpe geluid werd veroorzaakt door het haardvuur. Ondanks de niet perfecte opnamekwaliteit is dit tesamen met de archetypische Young-song Like a Hurricane het hoogtepunt van deze American Stars N Bars.

Dit album doet me niet zoveel. Beetje meer van hetzelfde vooral.
Natuurlijk is Like a Hurricane wel een parel, maar als je de live-versie van Weld hebt, mis je hier niets aan.

Meer van hetzelfde? Van wat?

Er zitten juist veel verschillen in de onderlinge nummers op American Stars 'n bars.

Over het algemeen zijn de werkjes van dit album niet al te best, maar de betere nummers Will to love en uiteraard Like a hurricane duren bij elkaar meer dan een kwartier en dat vergoedt dan weer veel.

weinig historisch besef, zullen we maar zeggen

gek wordt je van dit soort opmerkingen...........of heel triest.
Geeft' ie nog een 2,5 ook...........Kijk knul het feit dat jij Weld hebt...........ach laat maar.

Mijn historisch besef wat betreft dat nummer is inderdaad zo ongeveer nul komma nul, ik ken de muziek van Neil Young sowieso nog maar zeer kort.
Als je uitgelachen bent, licht me dan even in omtrent Like a Hurricane, als je wilt. Ben wel benieuwd.

Ik wil het cijfer wel weghalen hoor, als je dat weer bij zinnen........... of blij maakt.
Maar mag ik zelf de versie op Weld heel wat prettiger klinkend vinden, met of zonder cijfer ?

EDIT

Ben trouwens je zoon niet.

Meer van hetzelfde, meer van wat eigenlijk ja ?
Sorry, kan dat niet zo één twee drie goed omschrijven. Houd het er maar op dat ik nergens verrast was of extra alert werd.

Will to Love vind ik maar zozo, misschien moet dat nog groeien, net als de eerste nummers, die ik ook maar zozo vind. Kan dus niet echt zeggen wat er mist, afwachten maar. Het aantal sterren kun je eventueel naderhand aanpassen, heb ik ergens gelezen, dus misschien wordt het nog wel meer.

Nu pas dringt de betekenis van je gebruikersnaam tot me door. Maar eens te meer verbaast me dan de stellige toon in je uitspraak over (de originele) Like a Hurricane.



Tja, wat wil je horen? Het is dé klassieker van Neil Young. Hoog in alle favorietenlijstjes. Er bestaat geen studioversie van, want deze demoversie, opgenomen tijdens een soundcheck was al zo magisch dat er niks meer aan veranderd moest worden. Op dat moment was het al een behoorlijke live-favoriet.

De versie op Weld zal de zoveelduizendste versie zijn die Young speelde. Een beetje geüpdatet naar de 90's en zeker niet slecht, maar het origineel is toch gewoon the real thing.

Maar goed: in plaats van erover te praten, kun je beter je oren openen en luisteren.

Ten aanzien van dit album: het is een verzameling kliekjes en dat is ergens wel jammer, want waren alle tracks van het niveau Will to Love en/of Like a Hurricane geweest, dan was dit album waarschijnlijk nog een groter succes dan het wat suffe Harvest geworden, dat nu toch een beetje als dé Neil Young-klassieker te boek staat.

Gelukkig gedijt in ieder geval Like a Hurricane een stuk beter binnen de context van de - ook al klassieke - verzamelaar Decade. Daar zal het nummer dan ook zijn grote bekendheid vooral aan te danken hebben (naast dat het frequent live gespeeld werd.)

Dat mag uiteraard.

Er zijn ook mensen die de versie die Mariah Carey maakte van 'Without You' maakte liever horen dan de Nilsson- of Badfinger-versie, maar toch vraag ik me dan af of ze die andere versies wel eens goed beluisterd hebben. En: of het ze wel daadwerkelijk om de muziek gaat!

Je hebt me door, dj maus, het gaat me eigenlijk alleen om het hoesje van de CD.

Nou ja, mijn stellige toon... ik geef gewoon mijn mening. Zoals ik al zei heb ik Neil Young pas zeer recent ontdekt, ken ondertussen al meer dan 10 albums, en dit album valt me gewoon tegen, en ja, misschien omdat ik het het eerst heb gehoord op Weld, maar ik vind die versie van Like a Hurricane gewoon mooier. Sorry als ik hiermee veel mensen shockeer, dat is niet de bedoeling geweest van die ontboezeming.

Ik wil maar zeggen dat

a) het soms interessant kan zijn om je mening te herzien als blijkt dat er binnen een grote groep nogal veel consensus heerst over het tegendeel;

b) het normaal is dat je iets nieuws in je leven aanvankelijk beschouwd vanuit een beperkt en terughoudend perspectief, maar dat het zonde is als je je perspectief niet in de loop van de tijd wat weet te verbreden.

En dit laatste vind ik, ondanks, of juist dankzij de inmiddels stellige overtuiging dat het gros van de mensen niet bij machte is om zijn of haar perspectief verder uit te breiden dan eigenbelang en oppervlakkig genot.

Je moet dit niet te zeer op jezelf betrekken. Ik vertel het maar als achtergrond bij mijn wijze van reageren.

Daarbij reageer ik over het algemeen behoorlijk naar de letter van wat mensen hier typen, zonder ermee rekening te houden dat het voor veel mensen bijzonder lastig is om hun ideeën, gedachten en gevoelens eenduidig en zo getrouw mogelijk te verwoorden.

Maar dit terzijde.

Dat noem ik: meeloperij

Ja, dat is meer iets voor Beatles die-hards.